Geplaatst Ik heb het allemaal verzonnen, niets is er van waar!
Dit is een dagboek van een meisje genaamd Agina, ze woont in Afghanistan waar net de oorlog met Amerika is uitgebroken. Ik wil even weten of ik goed schrijf, goede zinnen gebruik en of het een leuk verhaal is en of jullie er meer van willen zien
5 maart
De oorlog is begonnen. Amerika en Afghanistan hebben ruzie over kernwapens. Ik hoop dat het niet erg heftig wordt, of hier in het dorp. Ik heb met moeder afgesproken het zo lang mogelijk proberen te verbergen voor mijn broertje en zusje, “ Daar zijn ze te klein voor” zegt moeder. Vanmiddag hoorde ik een bom vallen, in de verte. Het was heel zacht te horen, maar je schrikt toch heel erg. Mijn broertje stond naast me en hoorde hem. Hij keek erg bezorgd en ik heb hem toen even stevig tegen me aan gedrukt.
9 maart
De oorlog is al dichterbij aan het komen. Vader probeert eten in te zamelen voor als het te hevig wordt. Moeder is erg bang, bang dat ze haar gezin verliest. Ik ben ook bang, bang voor een bom of de kogel, dat ik alleen overblijf, maar dat laat ik zo min mogelijk merken. Straks maak ik het erger, en dat is niet de bedoeling. Mijn broertje en zusje weten nu al wel dat er oorlog is. Maar zij zijn zo jong dat ze er niet erg veel mee doen.
13 maart
Vader is meegenomen door het leger, hij moet vechten, vechten voor zijn land. Hij moet de vijand gaan doden, uitmoorden en zijn land redden. Of we hem ooit terug zien weet ik niet, maar ze zeggen dat hij eens in de maand naar huis komt. Voor hoelang weten we niet…We weten niks, waar gaat hij heen?, wat is zijn taak?
We zijn nu erg blij met het eten dat vader heeft ingezameld, we krijgen van het leger maar 1 pak rijst per week, genoeg voor 3 of 4 dagen dus. Soms hoop ik dat God echt bestaat, en dat hij de buurman was. Maar mijn moeder gelooft niet meer. “God kan dit niet willen, hij bestuurt alles. Als Hij dit heeft gedaan geloof ik hem niet meer, en zijn beloftes!” Mijn zusje is erg bang. Ze weet het niet meer, ze wilt wat doen maar ze is te jong. Ik heb geprobeerd moeder over te halen om te vluchten naar een ander land, maar ze is trouw aan haar man en haar vaderland.
16 maart
Moeder is niet te troosten, nu vader weg is weet ze het helemaal niet meer. Ze is heel sterk, ze zet echt door! “Waarom huilt mama zo?” vroeg mijn broertje. “Ze is bang, bang dat vader niet meer terug komt.” antwoord ik. Hij heeft volle vertrouwen dat vader het land gaat redden. “Vader is mijn held!” riep hij door het dorp. In het dorp is het zo stil. Normaal altijd markt en mensen op straat, maar nu… Zo stil heb ik het nog nooit megemaakt. Je bent nu ineens over je leven aan het denken. Wat als moeder dood gaat, moet ik dan voor mijn broertje en zusje zorgen? Is de dood eng? Doet het pijn? Is er wel een hemel? Komt vader nog terug? Allemaal vragen ineens. Je wordt er gek van…
20 maart
Vader is alweer een week weg, en het verdriet is nog steeds niet gezakt bij moeder. Ze wilt echt niet vluchten naar een ander land, ze wilt niet weg. Dan denkt ze dat ze vader verlaat. Het eten van vader heeft in gezameld is al voor de helft op. “ We moeten zuiniger doen” heb ik gezegd. Soms loopt er een militair door het dorp met geweren. Ik denk dat de oorlog over een paar dagen hier is. Ik ben bang.
23 maart
Mijn zusje is ziek, ze heeft griep en koorts. Ze heeft het erg koud en is verkouden. Ik ben bang dat het zo slecht gaat dat…Ik denk er maar niet over. “Het is maar een griepje” probeert ze me op te beuren. Over een paar dagen is dit dorp misschien weg, denk ik de hele tijd. Dan zijn wij ook weg, ergens anders heen. Waarom ik daar aan denk weet ik niet, maar leuk vind ik het niet. Je probeert er niet aan te denken, maar je ontkomt er niet aan. Je bent zo bang dat je geen antwoorden hebt, alleen vragen, allemaal vragen.
27 maartMet m’n zusje gaat het al beter. Ze hoest al wat minder en ze is minder koortsig. Er lopen allemaal militairen op straat, en er rijden tanks. Ik ben bang, heel bang. Soms denk ik dat ik een bom hoor, vlakbij. Maar dan is het maar een kat die van de muur springt of een vogel die weg fladdert. Wat ik maar een vogel, dan zou ik zo weg vliegen, naar betere tijden.
31 maart
De laatste dag van de maand, maar niet van de oorlog, helaas. Er is vanmorgen een bom in een dorp 20 kilometer naar het oosten gevallen. Het komt al dichterbij… We zijn nu allemaal bang. Ik ben vanmiddag even naar buiten gegaan. Ik werd aan gekeken door de militairen alsof ik de eerst Afghaan was die ze zagen. Ik keek naar het oosten, waar de oorlog dichtbij was, ‘Dichtbij als de dood’ dacht ik. Ik schudde het gelijk weer weg. Veel tijd had ik ook niet om er over te denken want ik werd naar binnen gestuurd.
2 april
Er is vannacht een bom 3 kilometer verderop gevallen, als waarschuwing dat we ons niet moeten verzetten. Ik voel me sterk, dapper. Ik heb nog niet gehuild. Waarom? Je komt er niet aan toe met al die nare gedachtes. Ik heb vannacht nauwelijks geslapen, mijn zusje was bang en heeft ze hele nacht bij mij gelegen. Mijn broertje is nu al wat stiller en banger, dat merk je. Normaal rent hij rond en speelt met z’n zelfgemaakte speelgoed, en nu niet meer.
4 april
Vandaag een grote schiet partij in het dorp. We zitten nu met z’n vieren in een hoekje van de kamer. We hebben nauwelijks geen eten meer. Ik probeer altijd 2 of 3 pakken mee te krijgen als het vliegtuig komt met rijst. Het is me al een paar keer gelukt. Is er gisteren een grote schietpartij geweest in het dorp. Her en der liggen lijken van militairen. Moeder wilt nu wel vluchten. Elke dag gaan er meer mensen weg, en nu wij ook. Ik heb gevraagt of we mee mogen met de buren.
6 april
We zijn in een nieuw dorp aan gekomen. We hebben anderhalve dag gereden. Hier zijn veel mensen, nog wel.
10 april
Ook hier is de oorlog voorbij geraasd vandaag, een schietpartij. Ook veel dorpelingen zijn gedood. Ik haat de oorlog.
11 april
Ik liep vanochtend naar buiten, om de ravage te bekijken. Toen ik langs de lijken liep, voelde ik de dood in mijn nek blazen. En toen, toen ik even bij een lijk stil bleef staan, verstijfde ik, 2 ogen keken mij aan, 2 hele bekende ogen. De ogen die mij boos aan keken als ik iets stouts had gedaan, de twee ogen die mij ’s avonds vol liefde aan keken, de ogen van mijn vader.
13 april
Moeder durft niet naar vader te kijken, ze wilt weer weg. Maar nu naar een ander land. “Dat is beter, dan heb je zekerheid” zei ze. Ik ben naar een oude man in het dorp gegaan om te vragen welke kant we op moeten. “Naar het noorden, neem daar een baan. Werk tot je genoeg hebt voor jullie vieren om te reizen daar Europa.” vertelde hij.
17 april
We reizen nu via de riviertjes met boten en paarden naar het zuiden, naar de grote stad. Daar zoek ik een baan, en mijn broertje en zusje ook. Als kranten jongen bijvoorbeeld. Moeder gaat bedelen, ze is te zwak om te werken.
20 april
We zijn aangekomen in de stad. Mijn broertje heeft al gelijk een baantje: Hij werkt is de stallen van een rijke man. De man komt uit Europa, waarom is hij hier? Er is hier oorlog, en daar is het goed. Moeder is gelijk gaan bedelen op straat Nu moeten ik en mijn zusje nog een baan. We komen hier weg, zo snel mogelijk!
23 april
Ik heb een baan, als verkoopster op de markt. Ik werk bij een vrouw die kleden verkoopt. Mijn zusje gaat bij mijn moeder zitten, vrouwen met kinderen krijgen meer, dat heeft moeder al ondervonden. De Europeaan is een aardige man. Ik heb met hem gepraat over hoeveel loon mijn broertje zou krijgen en over onze problemen via een tolk. Mijn broertje krijgt daardoor wat extra!
26 april
De tijd gaat snel als je werkt, dat is fijn. Dan denk je niet meer aan de oorlog en vader, maar aan je werk. Mijn moeder vindt het heel fijn dat mijn zusje bij haar zit, het is gezelliger en je krijgt meer van de mensen. Ik hoop zo dat we hier snel weg kunnen. Het eten is al wat meer dan eerst. We waren echt heel mager voor we hier kwamen en doordat moeder ons verhaal vertelt, en ze vertelt het zo goed dat we van alle kanten geld en eten krijgen. Van mijn baas heb ik wat kleden gekregen, voor ’s nachts. Het zijn geen echt dekens, maar het is wat!
Moet ik verder gaan?
Heb ik een goede schrijf wijze?
enzzzz.....
Bente 
