Bokt.nl

**Geplaatst**: 16-11-06 23:02

[VER] Kort verhaal: Vogeljongen

Geplaatst: 16-11-06 23:02

Vogeljongen

Ik wacht op je. Ik wacht hier op je.

Zwevend boven een dikke laag mist wacht ik op je. Om de tijd te doden, want zelfs vogels en zeker raven hebben besef van tijd, vlieg ik cirkeltjes en soms achtjes boven de witte slierten uit. Onder mij bevind zich het water, de steiger, het land.. ondanks dat ik het niet kan zien weet ik precies waar alles ligt. Ook weet ik dat jij er nog niet bent. Ik hoef niet wat lager te gaan vliegen om zo onder de mist te geraken en te kunnen kijken of jij er al bent: ik zou het gewoon weten als jij er al was. Ik zou het gewoon voelen op het moment dat je voeten de houten steiger raken- en ieder moment daarna. Daarvoor nog niet- pas als je de steiger betreedt voel ik je aanwezigheid. Als een klein schokje gaat het besef dan door mijn lichaam en bereikt het gauw mijn geest: Hij is er.
Maar op het moment voel ik je niet en weet ik dat je er nog niet bent.. en je bent laat, Vogeljongen. Laat.

Maar je komt wel. Je komt altijd.

Ik zie hoe de zon langzaam ondergaat en de lucht nog donkerder kleurt dan ze al was. Ik zie hoe de mist alleen maar dichter wordt en weet dat ik vanavond niet samen met jou naar de sterren zal kunnen kijken, zoals we dat normaal gesproken doen. Vogeljongen, waar blijf je. Je hoorde er al ruimschoots voor zonsondergang te zijn, maar dat was je niet. De zon is al bijna onder maar nog voel ik hier niet je aanwezigheid en ik begin mij zowaar zorgen te maken. Wonderbaarlijk hoe ik Raaf, zo'n onafhankelijke creatuur die kan gaan en vliegen waar hij heen wilt, mij zorgen maak over een simpele jongen. Maar stilletjes weet ik wel dat jij niet zomaar een ‘simpele jongen’ bent, Vogeljongen. Jij bent zoveel meer dan dat, jij bent niet ‘doorsnee’. Je durft niet tegen de andere Mensen te praten, heb je mij ooit verteld- maar met ons, de dieren, praat je alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Je kan onze gedachtes ontvangen als wij ze je toesturen- iets wat maar zeer, zeer weinig mensen op deze wereld kunnen. Je kan met ons praten, je beschouwd ons als levende wezens met eigen gedachtes en een eigen wil- en ook dat, ook dat komt weinig meer voor tegenwoordig. Je kent ons, je kent onze gedachtes. Vooral de mijne. Vogeljongen, je komt hier iedere avond. Waar blijf je, ik maak me zorgen.

Je komt toch wel? Je hebt het beloofd.

Ook het kruintje van de zon is inmiddels al verdwenen achter de horizon. Ik weet dat de sterren aan de hemel staan, maar door de dikke laag mist kan ik ze niet zien. De maan zal ook al verschenen zijn, denk ik zo, maar door de mist is ook zij onzichtbaar deze avond. Ik zucht zachtjes terwijl ik me bedenk waarom je zo laat bent. Misschien ben je het wel vergeten- maar nee.. dat zou je niet doen. Iets dat je iedere avond doet, iets dat al net zulke routine geworden is als opstaan, ontbijten, en andere dingen die Mensen doen, dat vergeet je niet. Misschien wil je niet meer komen en heb je genoeg van mij. Aan de ene kant wil ik de gedachte geloven- want wie weet wat je overkomen kan zijn als je nog wel graag wilde komen. Aan de andere kant weet ik ook wel dat je niet genoeg hebt van het mooie uitzicht waar wij iedere avond samen van genieten. Vogeljongen, waar ben je dan toch?
Op het moment dat ik besluit mijn cirkels iets lager in te zetten om zo onder de mist te komen –misschien kan ik je zien aankomen- weet ik eigenlijk al dat het niet meer nodig is. Ik voel je aanwezigheid en bovendien hoor ik ook hoe je oude klompen op het hout van de steiger neerkomen, stap voor stap. Tot je bij het uiteinde van de steiger bent gekomen- daar blijf jij staan en wacht je op mij.

Ah, daar ben jij dan, Vogeljongen.

Ik vlieg rustig op je af en land, zoals altijd, vlak voor je voeten. Met mijn zwarte ravenogen probeer ik de jouwe te vinden, maar zoals altijd zit je hoed te ver over je ogen heen getrokken om ze te kunnen zien. Je hebt mij nog altijd niet begroet en om jouw aandacht te trekken maak ik voorzichtig een geluidje. Je lacht zachtjes, verbitterd, en knikt naar me. Dan buk je je om mij op te pakken en op je schouder te zetten zoals altijd- maar het voelt anders. Niet bang voor jouw reactie zend ik de gedachte naar je toe. Vogeljongen, je doet hetzelfde als altijd, maar het voelt anders. Waarom?
‘Raaf,’ antwoord jij, en ik luister. ‘Raaf, het is ook anders deze keer. Het zal nooit meer hetzelfde worden.’ Ik wacht af, maar je gaat niet verder. Ik besluit er niet verder op in te gaan maar blijf stilletjes op je schouder zitten en probeer je gedachten af te lezen. Het lukt niet, je blokkeert me. Vogeljongen, waarom blokkeer je me? Wat is er aan de hand?
‘Ssst, Raaf. Kijk, de sterren zijn zichtbaar.’ Verbazingwekkend genoeg heb je gelijk. De mist is verdwenen op wat losse slierten hier en daar na en de sterren staan helder aan de hemel. Zoals altijd. Samen kijken wij ernaar in stilte.

Vogeljongen, het is al laat.

Ik zend mijn gedachte naar hem toe zodat de stilte intact blijft. Vogeljongen, het is al laat. Ik wil je niet weghebben, maar gaan ze je niet missen, daar waar jij vandaan komt? Jij schudt zachtjes je hoofd, pakt mij van je schouder af en zet me op je hand terwijl je gaat zitten op de steiger. Je linkerklomp blijft aan je voet, je rechter glijdt langzaam af en valt met een plons in het water. Hoewel je het wel ziet doe je niet de moeite hem uit het water te pakken. ‘Raaf, waar ik vandaan komt missen ze mij niet.’ Ik schrik. Natuurlijk missen ze jou wel, Vogeljongen, natuurlijk wel. Jij hebt toch ook familie? Je kijkt mij aan, onder de schaduw van je hoed uit druipt een traan over je gezicht. ‘Nee, lieve Raaf, nee. Ik heb geen familie- niet meer, althans. Ik woon in een heel groot huis, samen met heel veel andere Jongens maar ook Meisjes. En een paar Grote Mensen die ons verzorgen. Maar het is niet leuk daar, ik mag niets en niemand wilt mij leren kennen. Ze vinden mij raar, Raaf, raar. Ze geloven niet dat ik jullie kan horen, ze geloven niet dat ik gedachtes kan aflezen als ik dat wil. Iedere avond ontsnap ik om hier te zijn, maar vannacht zag één van de Grote Mensen me weggaan en stuurde me terug. Daarom was ik zo laat- maar ik ontsnapte alsnog. Het zal de laatste keer zijn dat ik hier ben, Raaf..’ Jij zwijgt even en probeert je tranen in te slikken. Het is niet nodig Vogeljongen, je mag best huilen. Het feit dat jij je emoties uit is alleen maar een bewijs dat je levend bent, net zoals ieder ander mens of dier. Ik probeer jouw gedachtes te ontvangen maar je blokkeert me opnieuw. Ik besluit niet te vragen waarom. ‘Nee, Raaf, ik kan niet huilen. Huilen is een teken van zwakte. Ik huil mijn hele leven lang al, en in deze laatste nacht zal ik niet huilen.’ Jij staat op en zet mij weer op je schouder neer. Voorzichtig geef ik een kopje tegen je hals aan, en ik zie hoe jij glimlacht. Vogeljong, kan je niet nog een keer langskomen? Later, misschien, als ze je weer wat meer vrijheid geven in dat grote huis? Opnieuw glimlach je, maar tegelijk zie ik hoe een zoute traan over je lippen heen rolt. Voor het eerst sinds ik je ken zet jij je hoed af en legt hem voorzichtig neer op de steiger. Je ogen zijn licht, heel licht en ze staren in het niets. Dode ogen. Vogeljongen, ben je.. kan jij eigenlijk wel zien? Je kijkt mij aan, of althans, je kijkt mijn richting op ziet mij niet echt, weet ik nu. ‘Ik ben blind, Raaf, als je dat bedoeld. Ik zie niets, niemand- zelfs geen schaduwen of schimmen. Maar ik voel.. ik voel je wel, ik voel wat je denkt en dat is genoeg voor mij.’ Ik knik en realiseer op dat moment dat Vogeljongen dat waarschijnlijk niet ziet. Toch heeft hij het bemerkt, want hij stuurt mij in stilte een gedachte toe. Jij snapt het, Raaf, jij snapt het.

Vogeljongen, zal ik je ooit nog zien nadat jij straks teruggaat?

Ik herhaal mijn vraag. Vogeljongen, lukt het je om nog eens te ontsnappen zodat ik je misschien nog eens kan zien, later? Opnieuw verlaat een traan jouw in het niets starende ogen. ‘Raaf, waar ik heen ga.. daar kan ik niet meer vandaan. En dat hoeft ook niet, want waar ik heen ga is het mooi en vredig. Waar ik heen ga zal ik kunnen zien- zal ik eindelijk weten hoe de sterren eruitzien waar wij iedere avond naar kijken. Zal ik iedere avond de zonsondergang ook daadwerkelijk kunnen zien, en niet alleen maar voelen, zoals nu.’ Ik slik even bij de mooie gedachte dat er zo’n plaats zou bestaan, maar voel me toch verplicht jou de waarheid te vertellen. Vogeljongen, er is geen plaats op aarde die zo mooi is. Dat bestaat niet. Jij tilt mij op van je schouder, geeft mij een tedere kus op mijn hoofd en zet mij voorzichtig neer in je hoed, op de steiger. ‘Raaf..’ Je tranen maken het je moeilijk je zinnen nog vlekkeloos uit te spreken. ‘Raaf, lieve, mooie Raaf.. waar ik heen ga.. dat is geen plek op aarde. Het is een plek die ze Hemel noemen- maar het is niet de hemel waar jij iedere dag zo vrij in vliegt, het is een andere, hoger gelegen Hemel.’ Ik kijk omhoog en zie hoe jij je linkerklomp nu ook uit doet en in de rivier gooit. Hij drijft mee met de stroming. Ik vraag je niet waarom je dat doet- er is een andere, belangrijkere vraag die mij bezighoudt. Vogeljongen, zie ik je dan nooit meer? Verstuur ik voorzichtig de gedachte naar jou. ‘Jawel hoor, Raaf. Als je iedere avond naar de ondergaande zon blijft kijken, iedere nacht naar de maan en de sterren.. dan zie je me. Ik ga je niet verlaten- zolang jij iedere avond, hier op deze steiger, naar de zonsondergang en de sterren zult blijven kijken, zal ik nog bij je zijn en met je mee kijken.’ Ik huil zelf nu ook. Ik huil zoals ik niet wist dat vogels konden huilen. Beloof je mij dat, Vogeljongen? Je bukt je en kust mij nog een keer zachtjes op mijn hoofdveren. ‘Beloofd, Raaf, beloofd…’ En met die woorden loop je van de steiger af, recht het water in. Je gaat ‘kopje onder’, zoals jij dat altijd noemde als je hier zwom in de zomer, maar komt niet meer boven zoals normaal. Vogeljongen, ik snap het niet.. wat doe je? Vogeljongen.. zeg iets, kom terug! Maar je komt niet terug. Ik wacht en ik wacht, tot ik daar dan, na wat uren lijkt, jouw lichaamplotseling weer boven water zie drijven een klein stukje verderop. Levenloos, je lijkt zo levenloos. Alsof..
Op dat moment realiseer ik me wat voor plek de Hemel is waar jij heen zult gaan, en ik huil. Ik huil als ik jouw levenloze lichaam met de stroom mee zie drijven, richting.. richting Hemel. Ik huil als ik me realiseer dat ik mijn beste vriend, geen Mensenkind maar een Vogeljong, verloren heb. Ik huil- en ik huil nog veel harder, als ik jouw laatste gedachte ontvang:

Niet huilen Raaf, ik houd van je- en ik zal altijd van je blijven houden.

Vaarwel, Raaf. Vaarwel.

**Geplaatst**: 17-11-06 11:01

Re: [VER] Kort verhaal: Vogeljongen

Geplaatst: 17-11-06 11:01

WildWings schreef:
'vlieg ik cirkeltjes en soms achtjes boven de witte slierten uit.'
boven de witte slierten uit.. imo klopt dit niet, moest de zin ook een paar keer lezen voor ik hem snapte.. maar mijn vader vindt het wel goed klinken dus ik kan ook gewoon raar zijn

'Onder mij bevindt zich het water'

'ik zou het gewoon weten als jij er al was. Ik zou het gewoon voelen'
Hier klinkt de herhaling van gewoon weer niet zo lekker, maar mn pa zegt juist dat het sterk is (hij zit toevallig in de woonkamer dus ik vraag het ook aan hem hehe )

Voor de rest heb ik niet dingen kunnen vinden... Vind het een gaaf verhaal, kreeg er kippenvel van Bijzonder hoe jij over onderwerpen als de dood altijd zulke vredige verhalen kan schrijven

**Geplaatst**: 17-11-06 12:51

Re: [VER] Kort verhaal: Vogeljongen

Geplaatst: 17-11-06 12:51

Dankjewel muts Haha!

Aah crap, ik had nog zo de spelling- en grammaticacontrole van Word eroverheen gegooid en dan nog maak ik zo'n lompe d/t-fout Frusty

Doh!

'boven de witte slierten uit' is volgens mij niets mis mee Haha!

Ik denk dat bij de herhaling het vooral het 2x 'gewoon' is dat stoort, of niet? Het stoort mij nl ook wel als ik het zie, maar de herhaling verder niet.. dus:
'Ik zou het gewoon weten als jij er was. Ik zou het voelen'
Klinkt dat beter, ofnie? Lachen

En nogmaals bedankt Haha!

**Geplaatst**: 17-11-06 16:41

Re: [VER] Kort verhaal: Vogeljongen

Geplaatst: 17-11-06 16:41

Taaah hijs mooooi Lovers

Geen commentaar. Gewoon, mooi Haha!

**Geplaatst**: 17-11-06 22:08

Re: [VER] Kort verhaal: Vogeljongen

Geplaatst: 17-11-06 22:08

Haha ja zonder die herhaling vind ik hem beter Lachen

Mooi. Ja. Gewoon.. Mooi Schijnheilig

**Geplaatst**: 19-11-06 19:56

Re: [VER] Kort verhaal: Vogeljongen

Geplaatst: 19-11-06 19:56

Ik zei dat ik hem nog zou lezen en nu heb ik hem gelezen.

Ik had al door wat je bedoeling was, toen de jongen zijn klomp uitdeed (de eerste keer) en ik vind dat je het echt heel leuk hebt uitgewerkt!
Ook vind ik het leuk dat het vanuit de vogel is beschreven!

Super! OK dan!

**Geplaatst**: 20-11-06 19:24

Re: [VER] Kort verhaal: Vogeljongen

Geplaatst: 20-11-06 19:24

Heel erg bedankt Haha!

**Geplaatst**: 20-11-06 19:31

Re: [VER] Kort verhaal: Vogeljongen

Geplaatst: 20-11-06 19:31

Wauw, ik vind hem zo mooi dat ik er rillingen van krijg. Scheve mond

**Geplaatst**: 20-11-06 19:57

Re: [VER] Kort verhaal: Vogeljongen

Geplaatst: 20-11-06 19:57

Mariss schreef:
Wauw, ik vind hem zo mooi dat ik er rillingen van krijg.

Same here, ik vind hem echt zo verschrikkelijk mooi geschreven... Droevig, maar toch ook heel erg mooi, eigenlijk zoals al jouw verhalen

Nomineer dit bericht ×