Hivina (het overleden paard) Hebben wij zelf gefokt en kende ik dus al 17 jaar. Ik had de avond voor de wegging het een en ander van haar "verzameld". Staartharen, manen, stukje van haar witte sokje, stukje vos sokje en een hard stukje wat in de sokken zit (naam ff kwijt.) Deze heb ik samen met een foto verwerkt.
Blesje (zo werd hij genoemd hier in huis) Daar had ik ook wat matriaal van vlak voor hij wegging. Ik had bij hem ook manen getrokken en een sukje staart afgeknipt. 2 melktandjes had ik al.
Het resultaat:
Ik ben zelf het meest tevreden over die van Blesje, die maakte ik dan ook het gemakkelijkst. Bij die van Hivina had ik nog erg veel moeite en trilde mijn handen af en toe. tranen sprongen soms in mijn ogen, nu komt pas het besef dat ze van mij heen is.
Vinden jullie het iets, zo'n herinnering?
Heb je top gedaan!
Je kunt wel zien dat die van Blesje beter gelukt is, maar ik vind die van Hivina mooier... Zit veel meer emotie in en dat afscheid was veel definitiever.

