Geplaatst Hoofdstuk 1:
Het regende buiten. De druppels knetterden hard tegen mijn
slaapkamer raam. Elke druppel herinnerde mij, aan die ene avond.
Die vreselijke avond die ik nooit meer zal vergeten...
'Ik lag op de bank, rustig even televisie te kijken. Lekker uit
rusten van een zware school dag. Ineens ging de telefoon, en ik nam op.
"Met Mandy" Zei ik.
"Ja met je moeder, wil je Prins nog even uit laten? Ik kom later
thuis.Heb nu veel klanten, moet ze echt helpen! En ik sta alleen! Lia is me niet komen versterken." Ik keek naar de oude Duitse herder, die op zijn hondenkleed lag.
"Doe ik.Succes!" Antwoordde ik. We hielden het gesprek kort, omdat me moeder het druk had in de winkel.
Ik legde de telefoon neer, en zette de televisie uit.
"Prins? Ga je mee?" Vroeg ik, in het stille huis. De Duitse herder sprong op, en zat binnen no-time naast me. Hij kwispelde van
blijdschap.
Ik pakte me jas van de kapstok, en trok het aan. Prins werd al
drukker, en begon beetje speels te blaffen.
Ineens begon het hard te regenen buiten. Van uit het niets, werd alles grijs en bewolkt. Fijn... Lekker weer om de hond uit te
laten. Dus niet...
Ik pakte de riem van de grond, en klikte Prins er aan vast. Nog
even snel de sleutels pakken, en een paraplu. '
De telefoon ging. Ineens werd ik weer wakker, gelukkig net op tijd.
Ik sprong van me bed af, en rende naar de telefoon. Ik pakte de
hoorn op, en sprak mijn naam uit.
'oliebol... Op gehangen.' Mopperde ik in mezelf.
Ik liep de trap af naar beneden, en maakte wat thee voor mezelf.
Weer ging de telefoon af.
Nu was ik er op tijd bij.
"Ja met Mandy?"
Niemand zei iets. Een akelige stilte maakte me aan het rillen.
Ik zei nog een keer mijn naam, en toen werd er opgehangen. Ik vond het maar beangstigend.
De theepot begon te fluiten. Snel liep ik naar de keuken, en zette
de pot van het vuur.
De regen was buiten opgehouden, en de zon begon langzaam door de
wolken te schijnen. Prins kwam naar de keuken gesjokt, en verwachte dat ik hem een koekje zou geven. Met zijn lieve trouwe ogen, wist hij me te overtuigen, dat ie een koekje moest hebben.
"Ga mooi zit." Zei ik. Meteen ging de Duitse herder trouw door zijn achter poten, en liet zich zitten.
Ik beloonde hem met een aai, en het koekje, waar hij naar smachtte.
Na het koekje te hebben gekregen, draaide hij zich om, en liep de
woonkamer weer in. Ik pakte m'n thee, en liep achter Prins aan. De Duitse herder pakte snel zijn bal, en kwam hard lopend naar me toe.
"Spelen!"Zei Prins met zijn staart. Hij zwier zijn staart van links naar rechts, en gromde speels. Hij liet de bal op de grond stuiteren, en liet zich door zijn voor poten zakken.
Ik zette mijn kopje neer, en pakte de bal. Prins keek me verrast aan. Hij leek dit niet te hebben verwacht.
Trots blafte hij een keer, met zijn staart hoog in de lucht. Ik rolde het balletje over de vloer, en Prins rende er als een gek achter aan.
Het leek wel eeuwen te duren, dat Prins weer terug kwam. Maar ineens kwam hij weer aangestormd naar me toe, en liet de bal weer op de grond vallen.
Ik schopte het balletje weg, en zette snel de televisie aan. Het was 9 uur. Tijd voor het ochtend nieuws.
Ik zapte snel naar RTL4, en keek hoe de man het nieuws vertelde. Het leek me niet te boeien wat er gister was gebeurd, een ketting botsing, met een aantal gewonden. Nee dat was niet wat ik echt wou horen.
Ik zapte verder, naar TMF.
Plotseling voelde ik een steek in me buik. Ik verkrampte van de pijn. Wat dit nou was...
De pijn bleef een lange tijd, ik kon haast niet recht op zitten. Prins kwam bezorgd naar me toe, en legde zijn hoofd op mijn schoot. Het bleef een lange tijd pijnlijk. Maar het ging wel over. Ik dronk een beetje thee, en knapte er van op. Ik zette de televiesie uit, en ging op de bank liggen. Even een beetje uitrusten....
Maar daar bleef het niet bij. Ik viel in slaap, en kreeg een vreselijke nachtmerrie. Niet zo maar een nacht merrie, dit was iets, waar ik zelf bij was! Het was "de"nacht merrie, van drie maanden geleden...
'Ik had de paraplu gevonden, deed de sleutels in me zak, en liep samen met Prins naar buiten.
De regen was akelig, maar Prins moest erg nodig zijn benen strekken. In het park liet ik hem los. De grote herder snuffelde aan alle bosjes, en liet zijn geur achter. Ja, dat heb je met reu'en.
Ik liep verder, en zag nog meer mensen in het park lopen. Vreemd, rond dit tijd stip. Ik keek op m'n mobiel, en zag dat het 14.00 uur was. Normaal lopen de mensen rond een uur of 12 en 5. maar om 2 uur...
Ineens voelde ik een hand op mijn schouder. Ik draaide me om, en voor ik het wist...."
Geschrokken werd ik weer wakker. Het zweet stond op mijn voorhoofd Met een piepende ademhaling keek ik naar de klok... Jeetje, nog maar tien minuutjes geslapen!
Hyperventilerend van de spanning stond ik op. Mijn hele lichaam was gspannen. Nog steeds voelde ik het moment van toen, in mijn lichaam...
Keer op keer, voelde ik de tranen over mijn wangen rollen, hoorde ik mijn stem weer gillen. Maar niemand hoorde het, of kwam me helpen... Een zware en hijgende stem fluisterde allemaal dingen in mijn oor. “Lekker he?” Terwijl hij door ging...
Vreselijk! Ik wist niet wat ik moest doen. Je hoord weleens op televisie wat je moet doen...
“Schop hem tussen zijn benen!”
“Bijt hem hard!”
“Gil zo hard als je maar kan!”
Maar in het echt, denk je daar niet aan! Het gaat veel te snel, je kan niks doen!
Het gevoel verzwakte een beetje, maar mijn spieren waren nog steeds gespannen. Prins kwam naar me toe, en snapte niet wat er aan de hand was. Hij legde zijn kop op mijn schoot, en keek me vragend aan. Alleen hij wist, wat er was gebeurd... Want hij was er bij.
Hoofdstuk 2:
Huilend ging ik van de bank af, naar de douche. Hopend zo het gevoel van me af te kunnen spoelen. Ik deed de kraan aan, en kleede me uit. Nog even snel keek ik naar de spiegel, zag mijn tranen, en mijn angst. Ik ging onder de douche staan, en liet de warme druppels over mijn lichaam glijden. Ik pakte wat douche gel, en waste me overal. Overal waar hij had aan gezeten, of had aan geraakt. Terwijl het water wat koeler werd, en de douche gel bijna op was, sopte ik me nog steeds goed in. Het gevoel ging gewoon niet weg!
Ik waste mijn haren, waar hij aan had geroken, en aan had getrokken, toen hij me zoende... Zijn brandende lippen, op de mijne gedrukt, en zijn tong hevig doorborend tegen mijn tanden aan. Hij deed me pijn, al vanaf het eerste moment.
45 Minuten later stapte ik uit de douche, en droogde me goed af. Ik droogde m'n haren, en keek daarna weer in de spiegel. De tranen waren weg, maar de angst was nog steeds te zien.
Ik liep naar mijn kamer, naar de plek met het vele verdriet. Ik pakte snel wat kleren, en trok het aan. Ik kamde mijn haren, en droogde het daarna droog met de föhn.
Mijn haar werd langzaam droger, en ik kreeg het langzaam warmer. Maar de vingers van hem, voelde ik als brandwonden op mijn rug en benen...
Ik liep naar beneden, en zette een kop thee voor mezelf. Ik baalde, echt heel erg. Hoe het kon gebeuren, daar kon ik de antwoord niet op vinden. Wie het was... Dat was het vreselijkste... Ik kende hem. Dat wist ik gewoon!
De tranen kwamen weer, maar ineens ging de deur bel. Ik veegde snel mijn tranen weg, en liep naar de voordeur. Het was Sharon. Een van mijn vriendinnen, van de vorige school.
“Heej Mandy!” Zei ze opgewekt toen ik de deur open deed. Ze pakte haar mobiel, en liet hem aan mij zien. “Mooi is ie he?”Zei ze trots.
Ik keek naar het mobieltje, en dit keer kon ik de tranen niet stoppen. Sharon sloeg verbaasd een arm om me heen. “Hej meis, wat is dit nou?”
We liepen naar binnen, en ik kon het niet helpen. De tranen bleven komen.
Sharon liep naar de keuken, zette thee voor ons allebei klaar. Daarna liep ze weer terug naar mij toe.
“Leg mij is uit, wat er is joh...” Zei Sharon geschrokken.
Maar ik kon het haar echt niet vertellen! Zonder iets te zeggen, kroop Sharon dichter naar me toe.
“Het is toch niet de maandelijkse last he?”Zei ze sarcastisch. Ik keek naar mijn buik...
“Nee dat is het niet.”Zei ik. “Het is...” En weer kwam er een lading tranen.
“Het is toch niet Lex he?”Vroeg ze.
Lex was mijn ex-vriend, het was al 3 weken uit, maar heb er nog veel verdriet aan over gehouden.
Het bleef een lange tijd stil, niemand zei iets.
Prins kwam naar me toe, en legde mijn hoofd op mijn schoot.
“Vertel het nou eens meis... Dit komt niet zomaar toch?” Sharon was erg bezorgd, dat merkte ik aan haar. Maar ik kon het haar nog niet vertellen, zij zou niet begrijpen hoe het is om...
“Vertel het nou! Ik ga bijna denken dat je verkracht bent ofzo!” En dat was de druppel... Sharon had het uitgesproken, het woord...
Ik begon ineens te schreeuwen, en te gillen, en te vloeken.
Sharon schrok, en pakte me vast. “Mandy? Doe eens normaal mens!” Zei ze, terwijl ze me stevig vast pakte.
Maar ik kon niets zeggen, de pijn was te hevig, ik kon niets vertellen.
Sharon begon me te troosten, en ze probeerde me te kalmeren.
Enkele minuten later, werd ik iets gekalmeerd, maar de tranen bleven stromen. Voor mijn gevoel, hield het nooit meer op.
Ineens had ik de juiste woorden gevonden.
“ Vorige week...”Stammelde ik er uit.
Sharon luisterde aandachtig, en sloeg een arm om me heen.
“Ik zag hem niet... Ik was met Pr... Prins... En ineens...”
Ik kon geen woord meer uitspreken.
Het duurde vele seconden, voor ik weer op adem was, en waneer de tranen wat minder waren.
“Oke.. Nu even rustig, vertel maar met alle tijd.”Zei Sharon.
Ik zuchte eens diep, en keek haar aan...
“Niet schrikken he?”Vroeg ik. Ze schudde nee met haar hoofd.
“Vorige week, moest ik zo als gewoonlijk Prins uit laten. Het was een uur of twee...Het regende. We waren niet de enige in het park. Ik liep langs een paar bosjes en ineens...” Ik zuchte weer eens, en een paar tranen kwamen naar beneden gerold.
“Ik voelde een hand op mijn schouder, en toen... Ik kon niks meerdoen! Het deed zo'n zeer! Hij had me stevig vast, ik kon niks meer... Ik was machteloos!”En weer begon ik te schreeuwen. Ik schold hem helemaal verrot.
Sharon keek geschrokken naar me, en nam het woord over.
“Heb je al aangifte gedaan?”Vroeg ze. Ik schudde nee.
“Dat durf ik niet...”Zei ik zachtjes.
“Maar het moet wel gebeuren...”Zei sharon bezorgd. “Echt Mandy, anders doet hij dit ook met andere meiden! Dit mag niet”
Ik keek mijn beste vriendin aan.
“Nee nog niet...”Zei ik vast besloten.
Ineens ging Sharon d'r mobieltje af. “Sorry moet echt even op nemen.” Sharon nam op, en begon te lachen.
“Meen je niet!”Zei ze, schaterend van het lachen. Ineens leek het wel als of ze niet naar me had geluisterd... Als of ze me was vergeten! Ik voelde me, erg verward...
Sharon stond op, en vertelde me spijtig dat ze weg moest.
“En je zei net... Dat je alle tijd had?” Vroeg ik haar jammerend.
Sharon gaf me een knuffel, en zei dat dit heel belangrijk was.
Ik liet het er maar bij...
Ik liet Sharon uit, en ik kon geen stap meer zetten. Mijn buik begon weer raar te doen, en ik besloot snel naar boven te gaan, en op bed te liggen.
Zodra ik lag, viel ik in slaap.
Ik droomde heel vervelend. Van hem, van Lex, en van Sharon.
Ik droomde dat Sharon naar me keek, en lachte, terwijl ik in de bosjes werd getrokken.
Ik zag hem niet, maar rook het zwoele luchtje van Lex...
Ineens leek alles duidelijk te worden!
Hoofdstuk 3:
Misschien wist Sharon er van, en Lex...
Nee ik moest er niet aan denken... Maar het gevoel, zei dat dit het weleens kon zijn!
De volgende dag werd ik pas wakker. Met dikke ogen van het huilen, keek ik door mijn kamer. Het was stil.
Op een muziekje na. Mijn moeder was weer aan het trainen, voor haar volgende dans wedstrijd. Ze deed aan Jazzballet. Jaa, dat nog voor een 42 jarige moeder! Nee niemand zou dat van haar verwachten. Maar ach, ik stoor me er niet aan.
Ik stond op, en liep naar beneden. De woonkamer deur stond open, en ik zag mijn moeder dansen. Ze zwaaide met haar benen van hier naar daar, terwijl haar armen heel rustig bij haar lichaam bleven.
Ik bleef geintreseerd naar haar kijken, en begroette haar, toen ze even pauze nam.
Ze keek me aan, en gaf me een knip oog.
“Thee?”Vroeg ze. Ik knikte, en ze liep naar de keuken om thee voor ons twee'tjes te maken. Ik plofte neer op de bank, en wachtte rustig op me moeder.
Ze kwam niet lang er na, met een dienblad met een thee pot, en twee kopjes.
“Lieverd, haal jij de koekjes?” Vroeg ze. Ik knikte nogmaals, en liep naar de keuken. Ik deed de keukenkast open, en wou de koektrommel pakken. Toen ik ineens geklop achter me hoorde. Ik draaide me om, keek naarhet keuken raam, en zag een gezicht. Maar die verdween super snel weer!
Plotseling kreeg ik weer dat enge gevoel, van vorige week, in mijn gedachten. Ik begon te trillen, en vergat wat ik aan het doen was.
Gedachteloos blef ik in de keuken staan... Me moeder riep onder tussen vier maal, maar ik reageerde nergens op. Ik leek wel versteend.
Ik werd bang, en mijn moeder kwam de keuken binnen.
“Lief? Is alles goed?” Ze bekeek me bezorgd aan, en keek naar mijn angstige ogen.
“Wat zie je? Waar kijk je naar?” Vroeg ze me. Ik kon niks andwoorden.
Voor mijn ogen werd het zwart, en ineens liet ik me mezelf vallen. Niets hield me meer tegen.
Ik hoorde mijn moeder een gil geven, en hoorde dat ze weg liep...
Ze belde iemand, en kwam snel weer naar me toe.
Enkele minuten later, hoorde ik loeiende sirene's en hoorde mijn moeder snel naar de voordeur rennen.
Ik kon niets meer, de broeders van de ambulanse, lieten me op een branqard liggen, en maakte me snel vast.
De volgende momenten, kan ik me niet meer herrinneren, ik was bewusteloos...
Ik werd in de ambulance gedragen, en de twee broeders kwamen naast me zitten, en mijn moeder stapte ook in. We schenen met een hoge snelheid naar het ziekenhuis te zijn gereden, omdat ik mijn lichaam niet meer onder controle had. Ik kreeg een shok...
In het ziekenhuis aangekomen, was mijn moeder aan het gillen, want ik was nog steeds niet bij bewustzijn, en ik werd bleker met de seconde.
Doktoren en assistentes onderzochten me snel.
Ze luisterden naar m'n hard slag, en naar mijn ademhaling.
Maar ze konden maar niets vinden...
Ze namen een proefmonstertje uit mijn bloed, urine, en speeksel...
Daarna werd ik in een bewaakte kamer gereden, en werd daar langzaam wakker... Vier uur na het begin.
Met steken in mijn buik.
Ik was drie seconden wakker, of een assistente kwam er al aan.
“Goede Morgen, ik ben Assistente Marleen van der Velde. Ik ben uw assistente.
Ik ga u een paar vragen stellen.” Zei ze op een hele rustige toon.
Ik knikte versufd.
“Wat is uw naam?” Vroeg ze als eerst.
“M... M...” Stammelde ik.
Mijn ogen werden zwaar, en ineens viel ik weer weg...
Ik kon er niks aan doen, maar alles was nu zo zwaar. Het liggen, het wakker blijven, het luisteren en praten naar de assistente. M'n lichaam besloot zelf, dat ik rust nodig had. Maar zo dachten de doktoren en assistentes anders over. Al snel was ik weer wakker, of wat hun noemden, bij bewustzijn. Marleen keek me weer aan. Met haar bambi- achtige ogen, vroeg ze nog een keer mijn naam.
Ik andwoordde heel langzaam, maar wel met het goede andwoord. Marleen vertelde me, mijn grootste nachtmerrie. Ik was al drie maanden overtijd. En er groeide momenteel iets in mij. “Een tweede ik.” Zei ik zachtjes. Marleen knikte.
“Over zeven maanden, word het geboren. Voor arbortus is het nu al te laat.”
nou reageer maar
ik heb weer internet en typ dagelijks bij xxiezz
ik ben zeker benieuwd naar het vervolg 
