Bokt.nl

**Geplaatst**: 11-11-06 18:55

[VER] Kort verhaal: Dubbelleven.

Geplaatst: 11-11-06 18:55

Dubbelleven

Weg, alles is weg.
Er is niets meer over van gister
en wat er was komt nooit meer terug..
Het is jouw eigen fout
en dat weet je.

Niet toegeven, niet luisteren. Er is geen stem, er is niemand.
Jij bestaat niet en ik luister niet naar je. Ik heb je verzonnen en ik kan je laten zwijgen als ik dat wil. Ik heb controle over jou, jij moet naar mij luisteren. Ik zeg dat je niet bestaat dus besta je niet. Je bestaat niet, hoor je dat? Niet. Niet!!

Waarom druk je je handen zo hard op je oren, als je me toch niet hoort?
Tegen wie praat je, als ik er toch niet ben?
Ik besta wel.
Ik heb de macht over jou, niet andersom
en dat weet je.

Niet waar. Ik heb jou gemaakt en ik bepaal wat jij doet. Je bent een verzinsel, een hersenspinsel. Niets meer dan dat. Je hebt geen vorm, geen kleur. Je hent zelfs geen schaduw, want je bent geen gedaante. Je bent slechts een stem die niet bestaat. Een stem die mijn hoofd vult met geschreeuw.. met praatjes en andere onzin. Eigenlijk heb je niet eens stembanden om geluid te kunnen produceren. Je hebt geen lippen waarover je woorden kunnen komen. Je hebt geen gezicht waar je lippen zich zouden kunnen bevinden, want je bestaat niet. Ik kan het weten, want ik ben je maker en ik zeg je dat je geen gedaante hebt.

O nee, heb ik geen gedaante?
Hoe weet jij dat zo zeker?
Als ik geen lippen heb, hoe bereiken deze woorden jouw oren dan op het moment?
Ik ben niet langer een hersenspinsel, ik ben gaan leven
ik heb geen gedaante, ik bén een gedaante
ik kan het je bewijzen
en dat weet je.

Ik geloof je niet. Ik praat niet meer met je, je bestaat niet. –

en met die laatste gedachte probeer ik eigenlijk meer mijzelf gerust te stellen dan dat ik nog tegen de stem praat, realiseer ik me. Ik zwijg en wacht op antwoord van de stem. Als dat niet komt juich ik zachtjes in mijn hoofd. In de veronderstelling dat ik dit keer gewonnen heb sluit ik mijn ogen en probeer rustig verder te slapen.

Maar je hebt niet gewonnen.
In het donker van de nacht, in het schijnsel van jouw nachtlampje
staat een schaduw langzaam op en vormt zelf een gedaante.
Die schaduw ben ik
en ik zeg je:
jij hebt niet gewonnen.
Maar dat weet jij zelf niet-
nog niet.

--------

Ik open mijn ogen als het irritante geluid van de wekker klinkt- wrijf nog even in mijn ogen, geef de ‘snooze’knop van de wekker een klap en trek meteen weer de deken over me heen. Buiten het bed is het koud en ik ben moe. Mijzelf tussen de twee werelden van dromen en realiteit bevindend, vraag ik mij af waarom ik toch weer zo moe ben. Dit is de zoveelste ochtend dat ik wakker word met een gevoel alsof ik gister tot flink laat doorgefeest heb met behoorlijk wat alcohol, maar ik weet dat ik gister gewoon op tijd ben gaan slapen.
Het gepiep van de wekker (volgende keer zet ik hem meteen helemaal uit) onderbreekt mijn gepeins. Met een zucht draai ik me om en sla de deken van me af, zet de wekker uit en sla mijn benen over de bedrand heen. Blauwe plekken op mijn benen, kleine rode krasjes. Hoe kom ik daaraan in één nacht als ik gewoon hier in bed te slapen lag? Ik wil opstaan maar word direct terug op de matras geduwd door een stekende hoofdpijn. Heb ik dan toch gedronken gisternacht? Heeft iemand wat in mijn drankje gegooid dat ik me zo voel.. wat heb ik gister gedaan- waarom voel ik me zo?

Niet alleen je lichaam is beschadigd
ook je geest heb je kapotgemaakt.
De littekens in je gedachten
je hebt ze zelf veroorzaakt
je doet het zelf
en dat weet je.

Flashback, terug in de tijd. Deze stem ken ik- deze stem was er gister ook.. Gister..
‘Er is niets meer over van gister en wat er was komt nooit meer terug. ‘
Ik weet het, maar ik weet niet waarom. Ik weet dat het waar is, maar ik weet niet waar het op slaat of waar het vandaan komt. Verward schud ik mijn hoofd, wat meteen weer een nieuwe, pijnlijke steek veroorzaakt. Ik reik met mijn hand naar mijn hoofd en zie plotseling de bloedsporen en wondjes op mijn knokkels. Sneeën, blauwe plekken. Hoe kom ik eraan? Ik ben verknipt en ik weet het, zegt iets me. Maar ik weet het niet.
Mijn gedachtes heb ik al maanden niet meer onder controle, ik leef in een waas. Iedere morgen word ik gewekt door de wekker, maar ik hoef helemaal niet vroeg op te staan want er is niemand die op mij wacht. Ik hoef niet ergens ‘op tijd’ te zijn. Iedere dag doe ik hetzelfde. Ik weet niet wat het is, ik zou niet weten wat ik gister heb gedaan (er is niets meer over van gister..) maar het is vast hetzelfde als eergisteren. Hetzelfde als wat ik vandaag en de rest van mijn leven ga doen.
Ik sta op, negeer ditmaal de hoofdpijn, en loop in de richting van de douche.
Slaapkamer. Gang. Badkamerdeur. Badkamer. Douchecabine. Douche.
Routinewerk- ik zet de douche aan en ga eronder staan. Vergeet dat ik nog in mijn ondergoed sta. Vergeet een handdoek klaar te leggen. Misschien ligt er trouwens al wel een handdoek, ik weet het niet. Heb ik gister (wat toen was komt nooit meer terug..) gedoucht of niet?
Ik voel het warme water over mijn lichaam lopen. Het opgedroogde bloed op mijn vuisten wordt langzaam weer vloeibaar als het zich met het water mengt. Het spoelt allemaal weg, het putje door. Ik zoek shampoo om mijn haar te wassen, want het stinkt. Geen shampoo. Ik kijk nog eens rond in de douche- zeep dan? Geen zeep. appelflap. Ik vervloek de douche. De shampoo die er niet is. De zeep die er niet is. (het is jouw eigen fout) Ik vervloek mijzelf er ook maar bij, draai de kraan van de douche dicht en stap de douchecabine uit- de kou in. Terwijl ik de verwarming die niet werkt vervloek ga ik opzoek naar een handdoek, die er natuurlijk ook al niet lag
Kastje. Handdoek. Afdrogen.
Kleding zoeken. Kamer. Kast. Geen kleding. Grond. Kleding zat. Omkleden.
Ben ik nou afgevallen of zijn mijn broeken groter geworden? Het eerste klinkt waarschijnlijker. Misschien moet ik maar even flink ontbijten, ik word echt te dun. Eigenlijk heb ik ook wel flinke honger.
Gang. Deur. Keuken. Kastje. Bord. Koelkast. Schimmel. Gadverdamme.
Ik smijt de deur van de koelkast met een klap dicht. Dan maar geen eten, ik heb ook geen zin om de deur uit te gaan vandaag. Doe ik morgen wel, vandaag sla ik het eten wel een keer over. Dun is toch de mode. Mijn maag maakt een opstandig geluid. Stil, maag! Zonder dat ik echt doorheb dat ik het doe breng ik mijn vuist omhoog. Met flinke kracht stomp ik mijzelf in mijn buik, hap naar adem en vraag me af waarom ik dat nou deed. Au. Een wondje op mijn vuist begint weer te bloeden en ik besluit dat een pleister geen slecht idee zou zijn. De verbanddoos ligt op de tafel, nog open van gister. Gister sneed ik mijzelf per ongeluk in de vingers toen ik het avondeten bereidde. Ik had zeker geen tijd de verbanddoos nog op te ruimen nadat ik mijn sneden ontsmet had. Kan gebeuren.

Is dat wat er is gebeurd?
Hoe zeker ben je daarvan.. wat heb je gister gegeten, eigenlijk?
Kom, denk na.
Je weet het niet, geef toe.
Je hebt al in geen dagen meer gegeten.
Iedere ochtend doe je hetzelfde hier in de keuken.
Je hebt geen controle meer, doet jezelf dingen aan
en vijf minuten later vergeet je het weer.
Kom, denk na
je weet het best.

Al mijn spieren beginnen te trillen. Met een klap valt de verbanddoos op de grond. Het plastic breekt, de inhoud van de doos komt verspreid over de vloer te liggen. Mijn knieën beginnen te knikken en langzaam zak ik door mijn benen heen. Met een dof geluid kom ik op de keukenvloer terecht, maar ik voel het niet. Mijn lichaam klapt dubbel en mijn hoofd komt hard tegen het marmer van de vloer aan. Bloed komt uit mijn neus gedropen als ik mijn hoofd weer op probeer te tillen. Ik voel de pijn niet. Probeer op te staan maar het lukt niet. Het besef ligt te zwaar. Ik weet wie jij bent.
Jij bent de Schaduw, de Stem. Jij bent de reden van mijn blauwe plekken, mijn verwondingen. Jij bent de reden van mijn vermoeidheid. Jij bent wie of wat mij iedere nacht wakker houdt. Jij bent het, niet ik. Je liegt. Ik gil het uit van woede tot mijn longen lijken te barsten, maar het haalt niets uit. Ik gil en ik schreeuw dat ik je haat, dat je dood moet. Ik moet van je af want ik kan gewoon geen normaal leven leiden zolang jij er nog deel van uitmaakt.
Nog één keer verzamel ik al mijn kracht en woede om mijn longen kapot te gillen. Ik weet niet waarom, maar het voelt goed: als een opluchting. Ik gil en blijf gillen..
Ik gil tot het zwart wordt voor mijn ogen, mijn lichaam verslapt en ik bewusteloos raak.

De kleuren, de kleuren zijn niet mooi. Het zijn donkere kleuren, beangstigende kleuren. Ik zie de kleur van bloed. De kleur van verwarring. De kleur van het duister. Het zwart om mij heen beangstigt mij, want het doet me denken aan een Schaduw. Ik weet niet waarom ik bang zou zijn voor een Schaduw, maar ik ben het wel. Ik kan mij niet herinneren dat er een reden voor zou zijn. Ik herinner me eigenlijk niets meer.

Dit is het moment waarop je hele leven aan je voorbij zou moeten gaan
omdat je misschien wel stervende bent.
Maar je hele leven is er niet.
Er is niets meer over van gister
en wat er was komt nooit meer terug.
Het is je eigen fout
en je weet het.

Dan komt het allemaal terug. De Stem. De Schaduw. Jullie zijn één en dezelfde, nietwaar? Jullie zijn er niet, jullie zijn verzonnen door mij. Jullie bestaan niet echt.
Woede borrelt in mij op en ik herinner mij weer waarom. Het is niet mijn fout, het is niet mijn schuld. Jij maakt mij kapot, niet ik. Ik haat jou, Schaduw, ik haat jou.
Dan zie ik in het duister iemand op mij af komen lopen- jij bent het en ik weet het (je weet het). Eerst ben je niets meer dan een Schaduw, en je zwijgt. Maar hoe dichterbij je komt, hoe duidelijker ik je Stem hoor. Je zegt veel, te veel. Het wordt een chaos in mijn hoofd. En hoe dichter bij je komt.. hoe duidelijker ik je zie. Eindelijk neemt je schaduw een echte vorm aan- eindelijk ben je een gedaante. Ik zie een spits gezichtje, uitgemergeld. Diepe kringen onder ogen die doods voor zich uit staren. Je bleke huid steekt af tegen je zwarte, verwilderde haar. Overal op je armen blauwe plekken. Bloed op je gezicht.
Je komt alsmaar dichterbij en je Stem blijft maar praten. Ik wil dat je stopt. Stop ermee. Stop.

Ik open mijn ogen en zie dat jij er helemaal niet bent. Ik lig hier, op de koude keukenvloer, helemaal alleen.

Of toch niet helemaal alleen..
ik ben er nog
en dat weet je..

Houd je kop, mompel ik woest tegen de Stem. Ik wil je weg hebben. Ik zal zorgen dat je stil blijft. Dat je eeuwig stil blijft. Als ik je vind, maak ik je af!

Denk je dat? Durf je dat wel echt?
Ik ben boven, in je slaapkamer.
Open je deur en je zult me zien staan.
En dan zal je me aankijken
maar niet vermoorden
want je hebt de kracht niet.
Ik win
en dat weet je.

Mijn hoofd slaat op tilt. Zonder ook nog maar 1 woord tegen de Stem terug te zeggen sta ik op. Bestek, welk van die laatjes in die vervloekte keuken is de vervloekte bestekla.. ik trek ze allemaal woest open tot ik eindelijk de goede heb. Vleesmes, waar is dat vleesmes. Alles ligt ook door elkaar, wat een zooitje is het hier.
Maar wacht maar- zodra jij weg bent uit mijn leven, zodra jij mij niet meer Overschaduwd, kan ik weer helder denken en zal ik alles ordenen. Maar jij bent er nog, je leeft nog- en daar ga ik nu wat aan doen.
Gewapend met het vleesmes in mijn rechterhand (hoe kom ik eigenlijk aan al die verwondingen daar?) loop ik de keukentrap op. Iedere stap voel ik doorbonken in mijn hoofd, mijn lichaam doet pijn bij iedere zucht die ik slaak- maar ik zet door. De enige reden dat mijn hart nog klopt is omdat ik het dwing door te gaan, uit pure woede.
Boven aan de trap. Gang. Kamerdeur. Open.
Een seconde lang lijkt het alsof ik weer in de sleur verval, alsof ik terug in de routine ben. Ik vraag ik mijzelf af waarom ik eigenlijk een vleesmes in mijn hand heb en wil me omdraaien om het terug te leggen- maar dan ben jij daar. Recht voor mij zie ik je staan.
Jij bent geen Schaduw meer, jij bent de Gedaante.
Bleke beschadigde huid, bloeddoorlopen ogen. Je doodse blik is veranderd in een blik die haat uitstraalt. In je hand houd je een vleesmes, en ik weet.. het is of jij, of ik die sterven zal. Ik doe een stap dichterbij en zie hoe jij dat ook doet. Zonder me nog één seconde langer te bedenken doe ik een sprong naar voren en steek met een schreeuw van woede het mes in jouw borst. Scherven en kabaal volgen.

Kijk nou wat je doet.
Je hebt de spiegel gebroken
maar ik leef nog.
Je hebt mij niet gedood
ik leef nog
en je weet het.

De spiegel breekt, maar ik realiseer me niet dat het een spiegel is. Ik zie het niet. Alles wat ik zie, is dat jij daar in stukjes op mijn vloer ligt. Ieder stukje van je kijkt mij aan. Verdomme, je leeft nog!

Ik leef nog, ja.
Dat zei ik toch al?
Er is maar één manier om mij echt te vermoorden
en je weet welke manier dat is.
Je weet het.

Ik laat het mes vallen en bal mijn rechterhand tot een vuist. Waag het niet om ooit nog eens tegen me te praten. Jij bent niets, jij bent niemand meer!! Met mijn vuist sla ik je. Ik sla ieder stukje van jou dat nog heel is. Stuk, je moet stuk! Mijn vuist bloedt hevig maar ik voel het niet. Ik voel alleen de woede, die door mijn hoofd heen raast en mijn denkvermogen uitschakelt. Het verlamt mijn verstand. Dood, dood moet je!
Maar je gaat niet dood. Ik blijf je slaan, maar er zit steeds minder kracht achter. Ik voel hoe mijn woede zich langzaam omzet in verdriet. In onmacht. Want ik realiseer me dan pas.. ik kan je niet doen sterven. Jij bent slechts een Schaduw, een Stem- en die kunnen niet dood. Op het moment dat het besef tot mij doordringt dat jij onsterfelijk bent, voel ik hoe de eerste zoute traan mijn lippen raakt. Met een luide snik vraag ik je waarom jij niet dood kan. Jij kijkt mij wel aan, maar antwoordt niet. Over je wangen loopt een traan.
Waarom huil je, Schaduw? Waarom huil je, Stem?
Je hebt gewonnen.
Jij wint.

Nee.
Ik heb niet gewonnen.
We hebben beiden verloren
en je weet het.

Even voel ik weer die immense woede in mij opborrelen. ‘Je weet het’, houd toch eens op met dat eeuwige ‘je weet het’!! Ik weet het niet. Ik weet het niet meer. Ik kan niet doorleven met jou en ik kan je ook niet uit mijn leven halen.
Dan dringt een oplossing mijn gedachtes binnen. De oplossing. Als een klein virus begint het in mijn hersens, vormt het een gedachte en zorgt dat die gedachte vervolgens mijn lichaam overneemt. Verblind door mijn eigen tranen zoek ik het mes. Mijn handen tasten over de vloer tussen de scherven door, en ik voel hoe honderden kleine sneetjes op mijn handen met mij meehuilen. Hun rode tranen druppen op het tapijt.
Mes, daar is het mes. Ik pak het op met mijn rechterhand en houd het stevig vast. Nu even doorzetten. Mijn verstand staat op nul, ik zie geen andere uitweg meer dan dit maar toch durf ik niet. Godver. Ik probeer het beetje woede dat nog door mijn aders stroomt om te zetten in doorzettingsvermogen. Wonder boven wonder lukt dit. Ik hef het mes op en laat het met kracht neerkomen op mijn linkerpols. In mijn linkerpols.
Slagaders. Open. Bloed. Overal.

Kijk.

Terwijl ik het bloed, en daarmee al mijn kracht, uit mij voel stromen, vraag ik mij af waar ik dan naar moet kijken.

Je weet het.

Natuurlijk. Natuurlijk weet ik het. De scherven. De Schaduw.
Met wat moeite draai ik mijn hoofd en probeer mij te focussen op de scherven. Hoewel ik alles wazig zie, zijn de scherven helder. Ik zie de Schaduw. Ik zie hoe hij lijkt te sterven.
Langzaam dringt de waarheid tot mij door.
Mijn stem slaat over als ik in een soort woedende triomf gil ‘Ik win! Ik win, hoor je dat! IK WIN!!’ Ik hoest bloed op en heb na deze uitbarsting niet langer de kracht om nog te praten- maar dat is ook niet nodig. Ik weet dat Schaduw tenslotte mijn gedachten kan horen en ze eventueel met zijn Stem zal beantwoorden.
Ik win, jij vreselijke gedaante. Jij lelijke Schaduw. Jij valse Stem. Ik win!
Ik open mijn mond om nog 1 keer hard te schreeuwen dat ik win, maar het lukt echt niet meer. Ik voel mijn ribben kneuzen, misschien zelfs wel breken, als ik hard op de vloer val. Mijn vuist heeft niet langer de kracht het mes nog vast te houden en laat haar gaan. Een zachte, doffe klap galmt in mijn hoofd na wanneer het mes de grond raakt. Vlekken voor mijn ogen, alles wordt rood nu.
Ik win.
In ieder geval heb ik gewonnen.
Nog eenmaal zoek ik de kracht om mijn ogen te openen en in de scherven te kijken. De Schaduw is nu echt stervende en kijkt ook mij voor de laatste maal aan.
Ik win, zie je wel. Ik win.

Je hebt gelijk.
Jij wint.

Maar gelijkertijd verlies je ook.
Of eigenlijk zou je kunnen zeggen
dat wij beiden hebben gewonnen-
want wij zijn gelijk.
Jij bent wie ik ben
en ik ben wie jij bent.
We zijn eeuwig verbonden
omdat wij één en dezelfde zijn
en nu weet je het eindelijk.

Je weet het.

Nomineer dit bericht ×