Normale mensen

Ik spreek de woorden
die een dovenman kan verstaan
Een blinden kan zien, mijn gevoel
zonder mijn gelaat te kennen,

Tegen jou kan ik schreeuwen
horen kan je me niet
Ik kan huilen en verkrampen
verwacht niet dat je het ziet,

Naast jou kan ik staan
opkijken zal je niet
mijn blik voor een mongooltje
eeuwig dankbaar zijn lach

- Hoezo normale mensen?


Het einde,

Op een schip
ten onder gaan
door woeste golven
omarmd en bemind

Strijk ik mijn zeilen
om uit te varen
naar de horizon
om zo te verdrinken

- Aan het einde

Nooit geweest

Lopend langs de zee
golven spoelen-
mijn voetstappen weg

Kilometers
met duizende stappen
om zo bij het begin-

Er nooit te zijn geweest