Bokt.nl

Citaat:

Even verstijven al mijn spieren, slechts een fractie van een seconde, een twijfeling van niets...Een harde klap, een dof gejammer gevolgt door het geritsel van de droge herfstbladeren die onder mijn lichaam kraken.
Geen moed om op te staan, mijn hele lichaam lijkt verlamt. Tranen stromen onverbiddelijk over mijn wangen en mijn anders zo vrolijke oplichtende ogen zijn angstvallig dichtgeknepen.
Ik wil het niet meer zien...Ik wil niet meer zien hoe de wereld achteruit gegaan is, hoe respect de grond in geboort werd en hoe de wet der sterkste weer ging gelden.
Ik wilde niet meer weten dat er zoveel mensen pijn gedaan werden, lichamelijk...Mentaal...
'Sta op' een harde stem..
Ik onderdruk mijn snikken. Voel voorzichtig met twee vingers aan mijn hoofd en het kleverige gevoel vertelde me dat ik bloed. De bijtende pijn aan mijn lip geeft eveneens aan dat ik ook daar gekwetst was. Ik concentreer me even om al mijn spieren weer aan de gang te krijgen en zet mijn handen op het beton bedekt met de afgevallen bladeren onder me. Ik wachtte even voordat ik me opdrukte.
'Ik wacht tot je weer recht staat, wees maar niet bang' hoorde ik de ijskoude stem weer.
Even voelde ik een zucht van verlichting aan me ontsnappen en ik nam rustig mijn tijd om weer op te staan. Dat korte moment dat ik tijd won probeerde ik me te bedenken hoe ik me hieruit zou krijgen, er moest een manier zijn om hier zonder al te veel kleerscheuren uit te komen.
Ik zette haar voeten onder me en ging recht voor mijn tegenstandster staan. Mijn schouders zelfzeker naar achter en mijn voeten ietsje uit elkaar. Mijn armen hield ik iets van mijn lichaam af. Onze ogen zochtten elkaar en geen van beide keek weg. Gespannen wachtte ik tot de reactie van mijn tegenstandster.
Wachten...Wachten...Jade maakte een vuist en bracht deze twijfelachtig omhoog.
'Nu!' schoot het door mijn hoofd.
'Heb je je al afgevraagd...Hoe het zou zijn als de rollen omgekeert werden?' vroeg ik vervolgens angstaanjagend kalm.
Twee zwarte ogen sperde even wijd open en de vuist waarmee ze net wilde uithalen stopte in de helft van haar slag. Dit korte moment was lang genoeg, een rake, goed gerichte klap. Een paar passen achterwaarts om het evenwicht te bewaren maar het was niet genoeg. Met haar armen wild om zich heen grijpend zocht ze steun, maar de enige steun die ze op dit pleintje zou vinden was misschien die van de wind die rond hen heen draaide en zorgde voor een bepaalde sfeer...Zo eentje die moeilijk te creëren is en die je overal zou herkennen, of een boom die zorgde voor de krakende bladeren onder onze voeten.
Ze probeerde zichzelf op te vangen met haar handen, ze ging door haar armen en de rare buiging van haar pols maakte duidelijk dat die zowiezo zwaar verstuikt zou zijn, als het niet erger was.
'Kom op...Dit laat jij je toch niet maken?' Vroeg ik uitdagend.
Ik wandelde ogenschijnlijk rustig en zelfzeker om het meisje heen dat op de grond lag en uit reflex naar haar pijnlijke pols greep. Ik kon niet precies zien hoe ernstig het was omdat de volle maan net achter een wolk verdween en een schaduw over ons liet vallen.
Vanbinnen gierde de zenuwen door mijn lijf, mijn hart sloeg een paar slagen over en ik ademde onhoorbaar diep in om vervolgens de lucht rustig te laten ontspannen uit mijn longen. Ze stond niet op. Stilletjes aan kalmeerde ik. Zou het voorbij zijn? Zou dit gevecht over zijn? Voor nu en voor altijd?
'En als we er nu een einde aan maken?' vroeg ik voorzichtig.
'Waaraan?' was de schorre weervraag.
'Aan het gevecht'
'Aan dit gevecht kan je een einde maken. Maar aan het gevecht niet!' In een snelle beweging stond ze weer op beide voeten. Even wankelde ze maar voordat ik het wist kwam er weer een hand in haar richting. Uit reflex draaide ik me weg waardoor ik de slag met mijn schouder op ving, pestend gaf ik een stomp terug.
Het meisje tegenover haar sloeg dubbel. Het gaf me tijd om te antwoorden maar ook om wat druk op mijn pijnlijke schouder te leggen.
'Het gevecht des leves heeft helemaal niets met dit gevecht te maken. Het enige dat beide gevechten gemeen hebben is dat ze nutteloos zijn. Dat mensen gekwetst en gekraakt worden zonder reden en dat niemand, behalve de mensen die je in je hart hebt, af weet van de strijd die jij voert'
ik zette een pas achteruit om Jade even wat ademruimte te geven.

Waarom vechten we eigenlijk? Kijk ons hier nu staan...Allebei door onze pijn heen bijtend, wachtend tot een van beide in elkaar zakt. De rollen zijn nu wel omgekeert in mijn voordeel, maar wat bereiken we ermee?

In tussentijd had Jade zich herpakt. Ze ademde even diep in en uit en keek me recht in de ogen.
'Wil je dan zeggen dat ons leven zinloos is?' vroeg ze bijtend terwijl ze zorgde dat ze dichter bij me in de buurt kwam.
'Neen, niet het leven, het leven is alles behalve zinloos. Uit het leven leer je lessen die...' ik kapte in de helft van mijn zin af. Blokte de trap die ik deze keer wel had zien aankomen en trok jade onderuit. 'Jezus leer je het dan nooit? Wat ik dus wilde zeggen was, dat je uit het leven lessen leert die belangrijk zijn, belangrijk voor de groei van je geest en in het leven help je andere mensen om hun ik te vinden en hen te laten groeien. Maar de gevechten er om heen, gevechten om te tonen wie de sterkste is, om wraak te nemen of het eeuwenoude gevecht om macht en heerschappij! Dit gevecht is nog nuttelozer dan alle andere. Wat denk je te bereiken?' vervolgde ik.
'Gemoedsrust!' Voor ik wist wat er gebeurde voelde ik mijn lichaam achteruit schieten, mijn evenwicht terugzoeken was onbegonnen werk en naar iets grijpen om mezelf recht te houden zou al net zo min helpen. Een scheut van pijn ging door mijn rug toen ik de ijskoude grond raakte.
'En jou laten voelen wat ik ondertussen al een paar keer gevoeld heb' volgde er droog op.
'Dankje.' antwoordde ik benepen.
'Weet je, elkaar lichamelijk raken is niet moeilijk, dat kan iedereen. Iedereen kan een rake klap uitdelen, met of zonder kracht, wanneer het goedgericht of onverwacht is, doet het altijd pijn. Maar elkaar kwetsen tot het diepste van je ziel, dat kunnen alleen mensen die in je hart zitten, waar je om geeft...Lichamelijke pijn is geen pijn, dat is een ongemak. Geestelijke pijn of beter gezegd geestelijke pijniging is een ernstige vorm van mishandeling. Erger dan lichamelijke. Je misbruikt iemands vertrouwen, iemands gevoelens, iemands hart, iemands ziel...' Ze keek me rustig aan. 'Dit gevecht is inderdaad nutteloos wanneer je alleen bekijkt wat er gebeurt is. Maar wanneer je het hele gevecht gevolgd en gehoord had..Dan zou niemand zeggen dat het een gevecht was. Iedereen zou zeggen dat het een les was.' besloot ze na een korte pauze.
'Dus het doel van elk gevecht dat je in het leven moet winnen of verliezen, zijn stuk voor stuk lessen, we moeten alleen leren om het geheel te zien en niet slechts de details die eruit springen....' vulde ik haar aan.
In het licht van de maan die ondertussen achter de wolken uit gekomen was kon ik zien dat ze knikte. Ze stak haar hand uit en ik legde mijn hand erin.
'En na zo'n gevecht moet je elkaar kunnen vergeven, ondanks alle pijn die je geleden hebt.'
'Maar niet vergeten...' Besliste we samen.
Ze trok me recht en maakte geen woorden meer vuil aan elkaar, we draaiden ons elk naar de richting die we uit moesten en hinkte of wandelde, afhankelijk van wat we opgelopen hadden tijdens ons leren, naar ons eigen doel.
Op mijn eigen weg naar huis zakte ik weg in mijn eigen gedachten.
In dit leven moeten we strijden, in die strijd worden we gekwetst, lopen we wonden en andere kwetsures op. En toch vinden we steeds weer de moed om, al dan niet kreupel, de weg naar ons doel weer te hervatten. Om weer naar ons eigen pad te strompelen en op weer richting de volgende hindernis te gaan. Moet het leven ons dan leren om vol te houden? Of moeten we net leren dat dit alles niet nodig is...Dat we ook in vrede samen kunnen leven?