Geplaatst Ik ben al voor zolang ik kan schrijven bezig met het schrijven van verhalen. Ik heb er weer een bijgeschreven zojuist, het is een korter verhaal. Ik weet dat ik niet aan het aantal woorden kom die als eis staan genoemd hier bij UK, maar ik heb hier wel mijn argumentatie voor. Je hebt vaak verhalenbundels, die meerdere korte verhalen bevatten. Ik ben dan ook van plan een dergelijke bundel samen te stellen en op te sturen naar een uitgever en kijken wat eruit komt. Omdat ik niet weet hoe andere mensen op mijn verhalen reageren, leek het me leuk om een verhaal te plaatsen en eens wat meningen te zien van mensen. Alle kritiek is dus welkom, maar blijf wel een beetje netjes
----------------------------------------------------------------------------------------
Oktober.
Het was een mooie dag in Oktober. Ik zat rustig met Sanne aan de waterkant. We dronken zwijgend onze glazen aardbeienlimonade en we staarden naar het water. De insecten dansten vrolijk boven de waterlijn en af en toe sprong er een vis omhoog om zo’n insect mee de diepte in te slepen. Daar zaten we dan, zo samen, na alles wat er gebeurd is. Ik wil er eigenlijk niet meer aan denken, het was vreselijk. Ik vergeet nooit het moment dat ik wakker werd in het ziekenhuis, als ene kasplantje aan allerlei slangen en draden. Dat heeft nogal wat indruk op me gemaakt. Naast me op de kamer lag Sanne, ook zij lag aan dezelfde onheilspellende machines, alsof ze elk moment je leven kunnen overnemen. Je voelt je nietig, alsof je je eigen leven uit handen gegeven hebt. Je kunt niks, de machines bepalen je ritme, je wordt de slaaf van je eigen lichaam. Sanne zag bleek. Alles wat van haar over was, was een klein wezentje tussen de witte lakens. Ze sliep. Haar normaal rood gekleurde wangen hadden een grauwe kleur, haar blonde haren lagen wild op het kussen, haar lippen hadden niet langer de mooie zachtroze kleur. Ze zag er zo hulpeloos uit, zo eenzaam, net als ik, eigenlijk. Ik draaide me toen zuchtend om, ik kon niet aanzien hoe Sanne erbij lag. Maar toch trok het me aan, als een spiegel die mij werd voorgehouden. Met deze gedachte in mijn hoofd viel ik toen in een onrustige slaap.
Sanne merkte dat ik in gedachten verzonken was. “Hee, Ruby! Wat is er toch met je? Je bent zo stil, dat ben ik niet van je gewend. Wat is er toch de laatste tijd? Sinds dat ongeluk ben je zo… zo, zo.. anders.” Ze keek me bezorgd aan. Haar grote blauwe ogen toonden iets van medelijden. Ik bleef zitten en staarde naar de grond. “Weet je,” zei ik. “ik weet het niet meer. Sinds dat ongeluk is alles zo anders. Mijn moeder is er niet meer, de jouwe ook niet. Het is allemaal zo anders weet je, zonder hen.” Mijn ogen vulden zich met tranen. “Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen, Sanne. Het is alsof al mijn dromen in één klap van me zijn afgenomen. Ik voel me zo leeg, alsnof ik iets mis. Alsof ze in het ziekenhuis een stukje levenslust van me hebben weggehaald. Ik weet het echt even niet meer..” Sanne kroop dichter naar me toe. Ik voelde haar arm stevig om me heen, haar hoofd op mijn schouder. “Ruby, dat weet ik. Ik heb precies hetzelfde. Maar je moet niet vergeten dat wij doormoeten. Niet alleen voor onszelf, maar ook voor onze moeders. Ze zijn hier niet meer bij ons op aarde, maar in onze harten zullen zij er voor altijd zijn. Wij leven nog, ik weet zeker dat mama gewild heeft dat wij er het beste van proberen te maken. We moeten dankbaar zijn, al is dat erg moeilijk op dit moment. Wat hebben we er nou aan om ons leven lang zo te gaan zitten treuren, we zijn nog jong. Het klinkt misschien hard, net alsof ik ze niet mis, maar.. we moeten verder. Ik heb ook gehuild, nachten lang. Vooral nu mam dood is, ik ken dezelfde leegte als de leegte die jij voelt. Maar samen zijn we sterk, Ruby. Dat moet je niet vergeten.” Ook zij huilde nu. We kropen nog dichter tegen elkaar aan, zo langs de waterkant. We zwegen een tijdje. De zon begon al te zakken, we hadden geen besef meer van tijd. Ik keek naar Sanne,. Ze staarde naar het water, toen lachte ze. “moet je nou eens zien hoe we hier zitten te treuren. We kunnen beter blij zijn dat we in ieder geval elkaar nog hebben. We redden het wel, echt waar!” ik wist dat ze gelijk had, maar de leegte werd er niet minder om. Ik toverde een waterig glimlachje op mijn gezicht. “Ja, je hebt wel gelijk.. ga je mee naar binnen? Dan kunnen we koekjes bakken.” Ik stond op en stak mijn hand uit naar Sanne. Ze pakte mijn hand en stond op. “Ja, een goed idee. Laten we dat doen!” Hand in hand liepen we richting oma’s huis. Mijn gedachten bleven bij mam. Oh mam, dacht ik. Waarom moest dit gebeuren? Waarom moest je ons nou verlaten? Waarom? Ik bleef het vragen, maar ik vond het antwoord niet. Zelfs de gedachte aan de koekjes kon me niet opvrolijken. Ik bleef verdrietig, maar gelukkig merkte Sanne er niets meer van. Ik wilde haar niet nog meer van streek maken, ik moest sterk zijn. Ook voor haar. Het was misschien wel beter zo. Mam, ik mis je…
Had nog wat typo's ontdekt, maar die geef ik via MSN wel door 
