Geplaatst Korte uitleg... De gedichten heb ik een paar weken terug geschreven voor school (ik zit op de kunstacademie en één les gingen we schrijven om verder te komen in het proces). Dit bleek veel op te leveren, meer dan ik had gedacht. Ik begon te schrijven over "vroeger", toen ik nog een klein Irisje was en geen vrienden had. Ik heb jaren geen vrienden gehad eigenlijk en ben meerdere malen door mijn (beste) vrienden verlaten. Ben nog steeds wel een beetje een buitenbeentje, maarja, ik ben nu eenmaal een rare en ik denk dat veel mensen mij compleet niet begrijpen. Afijn, geen tijd voor mijn hele levenshistorie...
Het thema is "huis" en na veel paard- en hond-tekeningen en foto's (waar ik dus mijn 'rust' vind als het ware.) kwam ik via het schrijven toch uit op dit spoor. Ik vind emoties een interessant iets en daarom vind ik het leuk om op deze wijze verder te werken met de opdracht. (intussen heb ik ook foto's gemaakt van o.a. plekken die voor mij desolatie en dus rust, maar tegelijk angst en/of verdriet oproepen en ik wil binnenkort nog wat gloomy zooi gaan schilderen ervoor.)
Uitleg over de kamer, ik had tot mijn 11e een kamer van 3 x 2 meter.
Vooral het laatste stuk van het tweede gedicht betekent veel voor me. Ik heb de husky-knuffel Vos, waar het over gaat, nog steeds, heb hem ook meegenomen naar mijn nieuwe huisje omdat hij voor mij een verbinding is met het verleden. Er waren tenslotte niet alleen maar slechte dingen vroeger (bijv. mijn enorm lieve ouders), en hij heeft me zo vaak getroost.
Ga weg,
Allemaal.
Laat me met rust,
Ik heb jullie niet nodig.
Ik kan het ook wel alleen.
… Denk ik.
De muren zijn mijn veilige plek,
Mijn speelplek,
… Mijn gevangenis.
Ik weet niet meer wat ik wil.
Alleen voel ik me goed,
Met mijn plastic maatjes,
Met mijn pluche maatjes,
Alleen.
Toch wil ik niet alleen zijn,
Ergens wil ik het niet.
Maar ik wil ook niet bij hen zijn,
Ik wil niet moeten voldoen
Aan belachelijke verwachtingen.
Ik wil gewoon…
Ik wil mezelf zijn.
Alleen…
In mijn kamer…
Dan maar geen vrienden.
En nog eentje...
Zelfs als iedereen me verliet,
Waren jullie daar.
Altijd alleen,
Iedereen vond me raar.
Ik rende rond met stokken,
Ik speelde riddertje.
Wie doet dat nou?
Wie doet dat nou…
Grappig dat het nu ineens wel mag.
Mijn liefste knuffeldiertjes,
’s Avonds laat de gelaarsde kat spelen,
Lekker samen.
Alleen jullie, en ik.
Wie heeft er nou vrienden nodig?
Weg met die tranen.
Ik héb vrienden.
Ik heb jullie.
Ik wil niet slapen,
Stilletjes spelen we verder,
Verder in het kleine kamertje.
Het kamertje waar zelden een ander kind kwam.
Ze moesten me niet.
Maar jullie wel.
Jullie waren er altijd.
Áltijd.
Nu liggen jullie op zolder,
Maar ik wilde jullie niet weg doen, nooit.
Zelfs niet toen jij, de allerliefste,
Jij, in de wasmachine was gedaan.
Omdat je vies was…
Ik heb gehuild om je,
Je zag er zo zielig en gemarteld uit.
Ik was niet boos,
Zij kon er ook niks aan doen.
Zij wilde alleen dat jij schoon werd,
Maar je oortjes zaten vastgeplakt aan je hoofd,
Je haren waren niet langer glanzend en trots,
Nee.
Ze lagen plat en pluizig tegen je aan,
Je was niet meer zo zacht als vroeger.
Maar ik hield nog van je.
Je had me altijd getroost en dat zou ik nooit vergeten.
Zelfs niet toen een hamster,
Je staartje kapotmaakte.
Ik kon niet naaien,
Maar ik wilde niet dat zij het deden.
Jij was van mij.
Ik maakte je.
Zes jaar later,
De garen zitten nog in je staart,
Je haren zijn nog altijd plat,
Je oortjes willen niet meer rechtop staan.
Maar het maakt niet uit,
Het maakt niet uit, liefste Vos.
Jij zal altijd mijn favoriet zijn.
Ik hou van je.
Nou, als iemand opmerkingen heeft hoor ik het graag...
Ik heb hiervoor eigenlijk nooit gedicht, ik ben nl. een persoon van veel woorden (zoals jullie wel hebben kunnen merken in alleen dit topic al, hihi!) en ik schrijf dus veel liever lange verhalen. Maar over dit onderwerp had ik na een paar verhalen niet zoveel inspiratie meer maar voelde wel dingen in me zitten die ik wilde uiten en heb dus ook nog een boel gedichten gemaakt hierna. Raar dus eigenlijk.Maar nu hou ik echt op met onzin uitkramen. Eerlijk waar.
