Blauwe plekken
Overal op je armen en benen
Blauwe plekken
Je moeder zal ze lenen
Bulten, striemen en plekken
Het is een geheim
Van al die fikse meppen
Daarom hou je je op de achtergrond en klein
Langzaam aan krijg je een vriend
Eentje die je dubbel en dwars verdient
Er ontstaat een band
Niet te breken met een enkele hand
Je moet vaak zorgen voor Dennis
Je moeder’s zoon
Die veroorzaakt vaak stennis
Dan geeft je moeder jou de schuld en blaast stoom
En de nieuwe vriend van je moeder
Hij steelt van jullie zonder schuld
Een verschrikkelijk loeder
Want je moeder geeft jou de schuld.
Maar het komt allemaal goed
Door de meester, Michiel en hun moed
Je gaat naar Michiel
Waarmee het begon met je wiel.
Dit is een gedicht over het boek blauwe plekken van Anke de Vries.
Als je het gelezen hebt zul je het beter begrijpen maar zo is het ook duidelijk.
Ik heb dit moeten schrijven voor Nederlands en zou jullie mening willen weten.