Ik weet niet precies waar ik aan wou beginnen, eigenlijk een verhaal. Maar nu ik ermee klaar ben en het overlees vind ik het meer een soort van gedicht geworden.
Ik wil je niet, niet meer verder.
De afgelopen weken waren teveel.
Jou lieve woorden tegen de mijne.
Het werkt niet meer, het is op.
Mijn hart is een gat geworden, van vermoeidheid.
Wanneer zie je het, dat het laatste stukje is weg gebrand.
Wanneer zie je, tot hoever jij mij hebt laten gaan?
Wanneer zie je, dat je me over de grond hebt laten kruipen.
Wanneer zie je, dat het klaar is.
Met tranen in mijn ogen, zeg ik je nu.
Dat ik van je hou, dat ik niet zonder je kan.
Een ordinaire verslaving, waar jij voor hebt gezorgd.
Het is over, het is klaar.
En laat me nu asjeblieft een keer gaan.
Commentaar mag, kan wel tegen een stootje dacht ik zo..