Geplaatst Ik was even mijn computer aan het "legen" en ik zag een verhaal die ik zo'n jaartje geleden heb geschreven. Ondertussen ben ik aan een nieuw ( veel beter ) verhaal bezig, maar goed, ik wil dit toch ook even aan jullie laten zien. Mijn nieuw verhaal zal morgen komen online te staan ( althans het eerste hoofdstuk ).
Hier mijn "oud" verhaal, ik geef een klein deel en als jullie het te doen vinden kan ik meer plaatsen
Hoofdstuk1 :
“Amber, zadel Jalin even op, Katrien belde juist om te zeggen dat ze later komt!”
De stem van Stefanie klinkt zo vermoeid dat Amber haar moeder nauwelijks durft tegen te spreken. Normaal zou ze wel iets teruggeroepen hebben als: “mens, doe het zelf, ik ben je slaafje niet” Maar vandaag niet, vandaag is het anders. Stefanie heeft juist vernomen dat haar moeder, Ambers oma, weer een epilepsie-aanval heeft gehad. 2 jaar geleden kreeg ze een beroerte, sinsdien verblijft ze in een rusthuis. Zo’n epilepsie-aanval is wel het laatste wat haar oma er nog bij kan hebben. Amber mist haar oma, wanneer haar ouders weer eens ruzie maakten, vluchtte ze altijd naar haar. Daar kon ze wachtten tot het over was en er over praten. Haar oma vroeg nooit iets als het niet nodig was, maar liet wel blijken dat ze klaar stond om een luisterend oor te bieden en te helpen. Amber hield veel van haar. Nu zit haae oma half verlamd in een rusthuis, de ruzie’s van haar ouders werden er niet minder op en de manege zorgt voor meer werk dan ooit. Stefanie en Peter, haar ouders dus, startten de manege zo’n 10-tal jaar geleden op. Amber was toen 5. Het begon erg kleinschalig: een 15tal stalletjes, een kleine buitenpiste en een zadelkamer.. Meer hield het niet in, maar Amber herinnert zich nog heel goed hoe druk haar ouders en Tim, haar 8 jaar oudere broer, het hadden. Toen waren er nog geen stalhulpen en lesgevers en moest al het werk door haar ouders gedaan worden. En die brave Tim moest helpen. Amber was gelukkig nog te jong. Op drukke dagen werd ze naar haar oma gestuurd, soms moest ze daar wel zo’n 2tal weken verblijven. Amber was het nakomertje, het ongelukje. Dikwijls had ze het gevoel dat haar ouders gelukkiger zouden geweest zijn zonder haar. Dat ze haar eigenlijk kwijt wilden, maar dit gewoon niet zeiden omdat dat zo grof klinkt. Over Freya, Ambers 3 jaar oudere zus, wordt zelden of nooit meer gesproken. Op haar 16de verliet ze het ouderlijk huis om bij haar Britse vriend James, die 8 jaar ouder is dan haar, te gaan inwonen. Haar ouders gaven geen fluit om haar en Tim zag haar graag vertrekken. Amber was de enige die haar mistte. Freya was haar steun, haar voorbeeld, haar alles. De enige persoon, buiten haar oma, die ze kon vertrouwen en die haar hielp wanneer ze het moeilijk had. En juist zij vertrok 3 jaar geleden naar James in Groot-Brittannie. Enkel met kerst of haar verjaardag kreeg Amber een kaartje, maar daar bleef het ook bij. Ze voelde zich in de steek gelaten, ze voelde zich zo verdomd alleen… De afgelopen 3 jaar waren ongetwijfeld de ergste uit haar leven. Ze was iedereen kwijt geraakt. Hoe zou jij je voelen in een gezin waarbij je ouders ruzie maken, je oudste broer enkel achter de meisjes zit, je oma met een beroerte in het rusthuis zit en je tofste zus van huis weggaat op haar 16de?
Amber sluit de deur van het huis en spoedt zich naar de manege. Die ligt op 1 minuutje wandelen van het huis. Toegegeven : haar ouders mogen dan wel krengen van mensen zijn, van maneges oprichten hebben ze duidelijk wel kaas gegeten. De manege heeft een prachtige ligging en ziet er al even mooi uit. Amber voelt haar altijd herboren op deze plaats. Tussen de paarden en de zure geur van Ammoniak en leer voelt ze zich op haar best. Ze snuift even goed de geur op en opent de deur van de zadelkamer. « Jalin » Dat zocht ze. Ze schuift de grote ijzeren poort open en geniet van het zicht : Een lange brede gang met aan elke kant 15 ruime boxen. Bij het zien van Ambers verschijning beginnen de paarden luid te hinniken en tegen de boxen te stampen. « Hoho jongens, het is nog geen etenstijd » lacht Amber. Ze geniet van de aandacht. Hoe onvoorstelbaar dat paarden je meer liefde kunnen geven dan je eigen familie. Wat zou ze toch doen zonder die schatjes ?
Jalin is een prachtige vosmerrie van 9 jaar, haar pa Peter kocht hem van hun huisarts die door haar drukke praktijk geen tijd meer had voor het beestje. Jalin is een dressuur en springpaardje maar ook ideaal voor beginners. Eigenlijk gewoon het perfecte paard. Amber houdt veel van Jalin en vindt het telkens moeilijk om haar in de beginnersles te zien lopen. Of zoals vandaag een privérit met een snob als Katrien. “Ja lieve meid, het is niet leuk hé al die stomme mensen op je rug” fluistert Amber in haar oor. Het paard geniet van Ambers stem, en de rosborstel op haar vacht. Amber heeft juist het zadel opgelegd wanneer ze haar moeder hoort roepen: “ Amber, Amber, waar zit je nu weer?”
“Ik zit hier, ma, in de stal van Jalin”
« Haal dat zadel er maar weer af, Katrien komt niet, ze belde juist dat ze haar afspraak bij de kapster glad was vergeten en dat die voorgaat. »
« Juj, en daar komt ze nu bij !!! »
« Ik kan het ook niet helpen, klaag niet en zadel dat paard weer af. »
“ Mag ik haar niet rijden?.”
“Neen, jij moet nu de aardappelen schillen, ik heb geen tijd. »
“Hoe zo? Naar waar ga je?”
« Dat gaat je geen barst aan »
« Je bent toevallig wel mijn moeder, dus het gaat me wél aan »
« Zadel dat paard af en schil de aardappelen, brutaal nest ! »
« Trut » sist Amber tussen haar tanden.
Stefanie verlaat de stallen, voor ze de ijzeren poort sluit, draait ze zich nog eens om en roept : « Zorg dat het gebeurt of er zwaait wat »
« Doe de groetjes aan je minnaar » roept Amber haar boos na. Ze hoopt dat ze het hoorde. Dat zal haar leren !!
«Sorry lieve meid” fluistert ze in Jalins oor. “Dat was het dan voor vandaag, snobbie katrien komt niet af en ik moet aardappelen schillen omdat mijn lieve moeder naar haar minnaar gaat”
Ze schrikt wanneer ze een hand op haar schouder voelt.
“Steve!!!” roept ze, “ ik schrok me dood!”
Steve is de lesgever, hij is zooo knap.Met een klein beetje fantasie lijkt hij zelfs op Brad Pitt in zijn jongere jaren. En hij geeft ook nog eens reuzegoed les. Jammer dat ie al 20 is, vindt Amber. “Dat is zo’n 4 jaar ouder dan mij”
“Sorry dat ik je liet schrikken, ga je Jalin rijden?”
« Neen, ik moet de aardappelen schillen van mijn ma, goh ik haat haar : »
« Komaan meid, Stefanie valt heus wel mee, ze heeft het ook niet makkelijk hé de laatste tijd. »
« Tss, daarvoor moet ze dat niet op mij uitwerken hé ? »
“Dat is waar, zeg meid, ik heb een idee: ga jij nou maar lekker rijden, dan zorg ik ervoor dat die aardappelen geschild worden”
“Jij???”
“Denk je dat mannen geen aardappelen kunnen schillen?”
“Ehm.. ja .. neen .. jowel maar, heuh?? Wil je dat echt doen??”
“Tuurlijk, voor mijn prinsesje alles hé!! »
« Slijmbal » Amber lacht, ze voelt dat ze kleurt. Stil Amber, beheers je, hij bedoelt er heus niets meer mee. Hij wil gewoon vriendelijk zijn.
“Tja, die slijmbal gaat wel voor jou de aardappelen schillen”
“Ok dan,ik neem mijn woorden terug.”
“Klim op je paard meid en geniet ervan” En Steve loopt naar de ijzeren poort.
Die ijzeren poort is op zich toch iets speciaals, mensen komen en gaan, leuke mensen, minder leuke mensen, allemaal door de ijzeren poort… Amber moet lachen om haar eigen belachelijke ingeving. Dat heeft ze wel vaker. Ze steekt vlug Jalins bit in en gaat richting buitenpiste. In de binnenpiste zitten er nu waarschijnlijk toch een heleboel pensionklanten die denken dat ze alles mogen en kunnen. Jalin doet erg haar best en Amber geniet echt van het ritje. Schouder binnenwaarts en travers lukken wonderwel zeer goed vandaag. Jalin is waarschijnlijk in een goeie bui.
“Ambertje, hoeveel keer moet ik nog zeggen dat je je hakken meer moet uitdrukken?”
“Steve!!”
“Tja, ik ben al klaar met de aardappelen.”
“Waaw, nu al?? Schitterend”
“Lukt het wat met Jalin?”
“Bwaja, het gaat wel” minimaliseert Amber.
“Ga maar weer op stap, Amber, Jalin staat te pompen”
“Joehoe” denk Amber, “Dat wordt les”
Als Steve eenmaal begint met commentaar te geven, kan ie niet meer ophouden. Amber houdt ervan.
“Zet je trotser op je paard, je lijkt net een zak aardappelen”
« Sukkel, je hebt waarschijnlijk te veel aardappelen gezien, jij » plaagt Amber.
« Ok dan, maar je zit er nog altijd op als een zoutzak »
« Ja, lekker hé, zout op de aardappelen…. Mmm, bijna net zo lekker als.. » Amber slikt haar woorden in, bijna had ze gezegd dat het bijna net zo lekker was als Steve.
“Als wat??”
“Als … ehm … als een ijsje.. euh?” stottert Amber.
“Tssss freak” Steve lacht en Amber ontspant weer.
Jalin vindt het hele gebeuren niet echt leuk, ze snokt de teugels uit Ambers handen en spurt naar de overkant. Amber schrikt maar kan zich meteen herstellen en houdt Jalin in.
“Jij aandachtzoekertje” sist ze haar in het paardenoor.
“Nu ja, Amber, zet je gewoon wat trotser op je paard”
« Zo ? » Amber steekt haar borsten vooruit.
« Ja zo,” Steve kleurt een beetje en kijkt verlegen weg, “en nu je hielen uitdrukken en je teentoppen naar binnen houden »
Steve geeft nog een half uurtje les, Amber brengt de fel bezwete Jalin naar haar stal, zadelt haar af en geeft nog een wortel.
“Het wordt zo stilaan tijd om aan het voederen te beginnen” merkt Steve op.
“Inderdaad, als jij nou even de groene gang doet, doe ik deze wel.”
De groene gang is de gang met de eigenaarspaarden. Het wordt de groene gang genoemd omdat ie simpelweg groen is geverfd. Er zijn aan elke kant 12 boxen, toch is hij evenlang als de manegegang waar ze zich nu bevinden.
De laatste 3 boxen aan de linkerkant zijn samengesmolten tot 1 ruime zadelkamer met kastjes voor de eigenaars. De laatste 3 aan de rechterkant zijn samengesmolten tot een zadelkamer voor de manegepaarden. Elk paard heeft zijn eigen kastje met zadel en hoofdstel en beenbescherming. Er is een gemeentschappelijke poetsbak. De dekens liggen in de grote algemene kast en boven de kastjes hangen er rekken voor de natte zadeldoeken. In de ruimte tussen de 2 gangen is er een evenbrede gang ‘het middenstuk’ genoemd. Die is onderverdeeld in een aantal kamers, met de grootte van ongeveer 1 paardenbox. In de eerste staat het voer, in een ander ligt er stro en hooi enz.
Wanneer Amber en Steve met het eten aankomen worden de paarden heel zenuwachtig en beginnen ze allemaal tegen hun deur te bonken en te hinniken.. Als ze eindelijk hun eten hebben,beginnen ze als een gek te smullen. Amber vindt het keer op keer een grappig zicht.
“Amber!!” De scherpe stem van Stefanie klinkt door de manege.
“Ja ma? »
« Je hebt aardappelen voor een heel leger geschild » moppert ze.
Hoofdstuk2 :
Amber wordt wakker door haar moeder die als een bezetene aan de dekens zit te sjorren. “Ma?”
“Opstaan Amber, stallen uitmesten!”
“Ma, het is Zondag, laat me uitslapen.”
« Neen, je hebt al genoeg de luierik uitgehangen, de stallen uitmesten ! »
« Maar op zondag is het toch altijd de beurt aan Tim en papa ? »
De stallingen worden 3 X per week uitgemest. De Dinsdag en de Donderdag door de stalhulpen, de Vrijdag moet Amber voor ze naar school vertrekt de eigenaarspaarden doen. De Zondag doen haar pa en Tim de stallen. Nu ja, Amber moet niet de hele stal uitmesten, zij hoeft alleen maar de grootste mesthopen weghalen en daar houdt haar werk bij op. De Donderdag wordt de hele stal toch door de stalhulpen uitgemest.
“Tim is ziek dus jij moet hem vervangen” bitst haar moeder.
“Wat een toeval dat hij juist vandaag ziek is…” mompelt Amber.
“Wàt zei je?”
« Niets »
«Kruip nu uit je bed, kleed je aan, de boterkoeken liggen klaar, en ga dan naar de stallingen. Papa wacht op je. »
En Stefanie begint weer fanatiek aan Ambers deken te sjorren.
“Ma, stop het! Ik kom al!”
Wanneer ze bij de manege aankomt, is haar pa al ijverig bezig met de eigenaarspaarden. Hij is bezig met de stal van Rivaal en ergert zich dood aan het jonge onstuimige paard. « Amber schat, haal even een halster, wil je ? »
Amber doet braaf wat haar vader vraagt.
“Zal ik deze loebas wat in de piste laten lopen zodat je ongestoord de stal kan mesten?”
“Als je wilt” vraagt haar vader lief.
Amber heeft een aantal weken geleden eens een serieus gesprek met haar vader gehad over haar sociale tekortkomingen, zoals ze het zelf genoemd heeft. Het heeft geholpen. Haar vader beschouwt haar nu meer als een persoon dan als een ding. Nuja, volgens hem was ze al altijd een persoon voor hem maar liet hij het gewoon niet genoeg blijken. Amber geloofde hem half. Rivaal is zeer vrolijk als ie in de piste mag, hij crosst meteen naar de overkant, komt aan de muur tot stilstand, keert meteen terug en geeft een paar vrolijke bokken. Zalig, die typische levenslust van een 4jarige. Rivaal is een prachtig gitzwart arabisch volbloedruin met een goed stamboek en veel aanleg. Jammergenoeg komen zijn eigenaars maar zelden, ze wonen in een dure villa in Knokke en hebben enkel een paard om te kunnen opscheppen tegen hun snobistische vrienden. “Je verdient wel beter hé, jongen” troost Amber.
Ze droomt weg en ziet zichzelf met Rivaal op wedstrijd. Nog 1 hindernis te gaan, een rode met witte strepen, geen enkele hindernis is hen te hoog…En ja hoor, zel vliegen erover en ze worden met glans eerste. Iedereen juicht hen toe: haar vader, haar broer, Steve, haar vrienden…. En zelfs haar oma in de rolstoel is voor de gelegenheid meegebracht. Iedereen, behalve haar moeder. Die mocht niet komen van Amber. Ze voelt zich een ster en voelt zich voor het eerst in haar leven geapprecieerd.
“Aaaaaamber” roept haar vader. “Kom nu maar helpen, Rivaal loopt heus niet weg”
Weg is de mooie droom. “Tja, het was ook te mooi om waar te zijn” denkt ze.
Ze zet haar favoriete muziek op en begint op de tonen van “Time of your life” van Greenday met de manegestallen. Ze knuffelt elke pony eerst uitgebreid voor ze aan de stal begint. Paarden zijn haar leven, haar alles. Ze verdienen liefde en respect.
‘s Namiddags rijdt ze Fleur, haar eigen lieve bonte merrie. Fleur is een pinto van 7 jaar met veel springcapaciteiten. Daarna longeert ze Fièro nog even en doet ze wat oefeningen met cavaletti’s. Hij is nu 2 jaar en 10 maanden en hij begint echt mooi vorm te krijgen. De sterke schimmelandalusier is de zoon van Queste, de Andalusier van haar broer. Peter, Ambers pa heeft een half jaar naar een succesvolle dekhengst gezocht om Queste te dekken en daar is Fièro uitgekomen. Amber mag zich bezighouden met de opvoeding en dat vond ze een hele eer. Fièro gedraagt zich netjes aan de longe, ook de cavaletti’s lukken al aardig. In het begin keek ie wel wat vreemd naar de balkjes op de grond en hief hij zijn benen overdreven hoog op, maar na een tijdje ging het beter. Ze heeft hem zo’n 20tal minuten gelongeerd en 5 minuutjes cavaletti gedaan. Je kan maar beter niet overdrijven met een paard dat nog geen 3 à 4 jaar is. Dat wrijven Peter en Steve haar er elke dag in. Al zeker 10 keer heeft ze het verhaal gehoord over Malisse, een prachtig duur sportpaardje die al op 2.5 jarige leeftijd dressuurgericht werd ingereden en tegen zijn 7 jaar zo op was dat ie enkel nog geschikt was als gezelschapspaard. Amber longeert Fièro zo’n 2 keer per week 20 minuutjes en voor de rest doet ze allerlei andere leuke dingen met hem.
Even later onder de douche zing Amber keihard “We are the champions” van “Queen”.
“Amber, telefoon voor je” roept haar moeder aan de deur van de douchekamer.
« … are the champ… »
“AMBER!!” Stefanie bonkt op de deur, “telefoon voor je”
Met een handdoek rond haar lichaam gewikkeld opent Amber de deur.
“Wat is er?”
“Telefoon”
“Ow oliebol!” Amber kleurt, “Wie is het?”
“Eén of andere Joor… De rest verstond ik niet goed” Stefanie ziet Ambers paniekerige blik en kan een lach niet onderdrukken.
Vrijdagavond had Amber op de ‘happy dance night’ zich wat laten gaan met Daisy, haar beste vriendin.
Ze hadden iets te veel gedronken en zo had ze zich wat laten doen door Jorrit, een jongen die al een tijdje liet merken dat hij wel geïnteresseerd was in haar. Ze ziet er ook lang niet slecht uit. Een mooi figuurtje en een leuk gezichtje met donkerbruine kijkers en gitzwarte haren. En Jorrit mocht er ook best wezen, maar toch was ze niet echt aan hem. Ze vond hem iets te opdringerig. Telkens als ze hem tegenkwam op fuiven zond hij haar steelse blikken en knipoogjes en ze dansten af en toe eens samen maar meer was er nog nooit gebeurd. En dat wilde ze ook niet. Haar voorkeur ging echter helemaal uit naar Jooren, een prachtige blonde God van 18. Ze viel overduidelijk voor blond. De manier waarop hij danst en zich voortbeweegt vindt ze al zo sexy dat ze voor hem letterlijk naar de maan zou lopen en terug, alleen al als hij dat vroeg. Maar Jooren had haar nog nooit laten merken dat ie haar wel zag zitten, verder dan het gebruikelijke hallo kwam het nooit. Nu ja, uiteindelijk was ze zo tipsy dat ze niet meer goed wist wat ze deed en tot haar grote spijt achteraf had ze met Jorrit gekust. Jorrit was helemaal in de wolken, maar zij minder. Het enige positieve aan haar domme actie was de geshoqueerde blik van Jooren. Hij keek alsof ie voor z’n ogen iemand zag doodgaan. Zo zielig en geschrokken keek hij. Dus moest ie wel om haar geven, dacht Amber, anders zou ie niet zo kijken.
En nu belde hij haar !! Maar wel erg ongelegen.
Amber schaamt zich dood.
“Hij heeft me vast horen zingen” fluistert ze paniekerig.
“Tja dan weet ie ook eens wat voor een kinderachtig meisje je bent” zegt haar moeder luid genoeg opdat de beller het zeker kan horen. Ze geeft de telefoon door.
“Hallo, met Amber” zegt Amber, en haar stem trilt een beetje.
“Hej, Jorrit hier… »
“oliebol” denkt ze, ‘”ik hoopte dat het Jooren was, niet die sukkel.”
“…. Je zingt echt prachtig” voegt hij er aan toe.
“Shiiit dat kon ie ook al achterwege laten” paniekeert Amber. Ze neemt zich voor om er een grapje over te maken.
“Tja, ik weet het, ik oefen voor de nieuwe afleveringen van idool, weet je wel” zegt ze geforceerd.
Gelach aan de andere kant van de lijn.
“Oef” denk ze, “het ijs is gebroken, en nu even zeggen dat hij alles van Vrijdag moet vergeten”
“Hoe gaat het nog met je?” vraagt ze . Haar gezicht heeft alweer een normale kleur maar haar hart suist met 120 km/uur door haar lichaam. BonkBonkBonk. Hoe zeg je zoiets nu op een niet kwetsende manier ??
“Goed, maar ik mis je”
«Goh oliebol é, dit lijkt menens » Amber twijfelt.
“Ahzo..”
“Wanneer zie ik je nog eens?”
« Ehm, op een volgende fuif zeker ? » zegt ze onverschillig.
« Hoezo, spreken we dan niet eens af ? »
“Neen dat lijkt me niet” zegt Amber bedeesd, wat is dit moeilijk zeg. Jorrit bedoelt het allemaal zo goed.
“ Je moet niet bang zijn dat het maar voor de fun was hoor, ik meende serieus wat ik deed, anders had ik het nooit gedaan” tracht hij haar te overtuigen.
“neen dat is het niet hoor”
“Wat is het dan? Je ouders?”
“Neen ook niet, Ik..”
“Zeg maar”
“.. Ik kan het niet Jorrit, je moet het vergeten, ik was dronken en..
« Het is al goed »
De saaie klik van de telefoon en dan weer het monotone tuut-toontje die je altijd hoort als je de telefoon opneemt. Amber zucht. “Hoe kwam hij eigenlijk aan haar nummer?” Ze kan zich niet herinneren dat ze hem die ooit gegeven heeft.
“Daisy!” zij is de boosdoener, zij heeft vast en zeker Ambers nummer aan hem doorgespeelt, waarschijnlijk om in een goed blaadje te komen staan bij hem. Amber weet maar al te goed dat Daisy Jorrit wél ziet zitten. Daisy verwachtte waarschijnlijk al dat Amber er spijt van zou krijgen. Nu ja, ze mag hem hebben! Is die ook nog eens gelukkig.
Snel toetst ze Daisys nummer in, de badhanddoek is op de grond gevallen en ze haast zich weer in de douchekamer voor iemand haar naakt ziet. De telefoon gaat over en over en over …
“Hallo, met Rebecca”
“Dag Rebecca, Amber hier, mag ik Daisy even?”
“Daisy is juist op weg naar jou”
“Ah ok, dankjewel Rebecca, daag”
“daag”
Rebecca is het jongere zusje van Daisy. Ze is 13 maar ze ziet er door de overdosis make-up en lichtjes uitdagende kledij veel ouder uit. Bovendien loopt ze op hakken waar elk kind van haar leeftijd enkel maar van kan dromen. Ze heeft in haar jonge leventje al meer jongens versleten dan haar 2 jaar oudere zus. Daisy is best jaloers op Rebecca. Enkele maanden geleden was het echt zussenoorlog. Toen had Rebecca Daisys lief ingepalmd. Nu gaat het weer beter. Ondertussen zijn zowel Rebecca als Daisy weer 3 jongens verder. Zo gaat dat dus tegenwoordig. Amber haat dat. Op dat gebied verschillen zijn en Daisy als dag en nacht. Amber is niet voor korte flirts. Nu ja, buiten vrijdagavond dan. Dat was een grandioze fout.
Vlug trekt ze haar kleren aan, straks staat Daisy aan de deur en is zij nog in haar blootje.
Ze vindt haar nieuwe fornarina-jeans, steekt er een dikke witte riem door en haalt haar favoriete pull vanonder de stapel kleren op haar bed.
Nog juist haar haar drogen en ze ziet er weer toonbaar uit. Perfect getimed, met het uitzetten van de haardroger, gaat de bel. Amber rept zich naar beneden voor Tim de deur kan opendoen, maar helaas hij is haar voor. Alsof ie een soort radar heeft waarmee hij kan zien wanneer het Daisy is die aanbelt. “Tim, laat dat, ik doe wel open” roept Amber.
“Nee, laat mij maar”
“Tim sukkel, het is Daisy, die komt voor mij, ze is MIJN beste vriendin”
Tim opent de deur. “Dag Daisy”
KusKusKus… Het gebruikelijke ritueel. Soms denkt Amber dat Daisy niet voor haar komt, maar voor Tim. En toegegeven, als ie niet haar broer zou zijn, zou ze nog kunnen zeggen dat ie wel iets heeft met dezelfde bruine kijkers als zij en ook de mooie gitzwarte haren die nonchalant voor zijn gezicht hangen. Maar, hij is nu eenmaal haar broer en alleen al daarom vindt ze hem vreselijk.
“Heeeeej Daiiiisss” onderbreekt Amber het kleverige gepraat.
“Ah dag Amber”
Daisy gunt haar nauwelijks een blik. Ze ziet er eigenlijk goed uit vandaag merkt Amber, die broek heeft ze nog nooit eerder gezien en dat vestje lijkt ook nieuw. Maarja, Daisy is dan ook een echte modepop.
“Ga je mee naar mijn kamer?” vraagt Amber.
« Eigenlijk zou ik liever naar de paarden gaan, als je het ook goed vind »
« Daiiis, ik kom er juist van en ben juist gedoucht, kan dat niet een andere keer ?”
“Mjoah..goed dan”
“Zal ik je de paarden tonen Daisy?” mengt Tim zich in het gesprek.
“appelflap Tim, bemoei je met je eigen zaken en verdwijn uit mijn zicht” maakt Amber zich boos.
“Tim” vraagt Daisy met een lief flirtstemmetje, “Wil je dat echt voor me doen?”
“Tuurlijk” zegt Tim met zijn een overdreven onderdanige toon in zijn stem. “Voor jou alles, Daiis”
“Daiis, zeg alleen ik makker” waarschuw ik mijn broer.
“Wie zegt dat?” doet Daisy er nog een schepje bovenop, « Dat bepaal ik nog altijd »
“Goh ja, gaan jullie maar allebei gezellig naar de paardjes” roept Amber. « Fijne vriendin ben je hoor Daisy »
Ze vraagt zich af waarom Daisy zo koel deed, enkel omdat ze met Jorrit had gekust ?
Hoofdstuk3:
Amber heeft zich weeral eens verslapen en rept zich vlug naar school. Ze neemt express een omweg zodat ze niet langs Daisy moet fietsen. Ze gunt die domme-broer-lover geen blik meer. Op school aangekomen gaat ze meteen naar Febe, Julie, Anne en de rest. Die hebben natuurlijk al het hele Jorrit-verhaal van Daisy gehoord en beginnen Amber meteen uit te vragen.
“Goh jij gelukzak, met Jorrit, je weet zeker niet wat een hete gast dat is” zegt Febe bewonderend.
“Wooow, kun je niet vragen of hij nog een even knappe vriend voor mij heeft” lacht Anne.
Amber wordt er gek van, “Hejhej, kalm! Ik heb helemaal niets met Jorrit, het was eenmalig.”
“Neeuh, aaah serieus???”
“Ja, hij is mijn type niet”
“Tss, waarom kus je er dan mee” verwijt Febe haar.
“Ik was dronken het was een vergissing, ik weet het dom maar..”
“Aahja, stoer hoor” mengt Céline zich in het gesprek, “Als je dronken bent, laat je je binnendraaien en dan zeg je achteraf dat het louter voor de fun was, zielig hoor”
“Heb ik je mening gevraagd? Moet jij niet in de stad aan het zoeken zijn achter de nieuwste kleren van Hilfiger of zo??”
Céline is een mega-snob. Kleren van de H&M zou ze nooit dragen, dat is te “laag” voor haar. Enkel hilfiger en Scapa en River Woods behoren tot haar collectie. Tjah, als je zo door het leven moet.
“Ah trut” Céline loopt beledigd weg.
“Trek het je niet aan, Amber, stomme trutten zoals Céline houd je altijd” troost Julie.
“Je hebt gelijk, thanks” zegt Amber opgelucht, “nu ja, ik leg het jullie wel uit in de pauze, jullie weten ook wel dat ik normaal niet zo ben..”
De super-irritante bel rinkelt en de 4 meisjes begeven zich naar de klas. Amber ziet Daisy smoezen met Thomas, Ambers beste vriend.
Wanneer hij Amber echter ziet, laat hij Daisy gewoon staan en loopt ie uitgelaten op haar af:
“Aaaambertje!!” zegt hij schattig, “Wat heb je nu weer uitgestoken, zotje van me?”
“Heeft Daisy het je verteld?” vraagt Amber snibbig.
« Tja, zoiets »
« Tsss »
“Mja, erg lief was het wel niet van je om te kussen met de vlam van Daisy”
“Ah begin jij ook al! »
Amber heeft er genoeg van, eerst Daisy boos, dan nog eens Thomas die haar verwijten maakt, terwijl het allemaal een dom dom ongelukje was. Had ze maar nooit zoveel gedronken. Waarom was het ook alweer? Ze kan het zich met moeite herinneren. Ahja, ze had weeral eens zitten klagen tegen Daisy over haar ellendig leventje met haar domme moeder en zo. En toen had Daisy voorgesteld om haar verdriet te bedrinken… Tja, dom dom!!
“Hej lieverd, ik bedoelde het niet slecht” probeert Thomas haar te sussen.
Hij legt een arm over haar heen.
“Laat maar hoor, Thomas, het is ok”
“En? Heb je ondertussen al weer afgesproken ? »
“Neen hoor, het was een beetje een domme vergissing, ik wilde helemaal niet met hem kussen, het was eenmalig en..”
Amber doet nog maar eens haar verhaal uit de doeken.
“Dus.. als ik het goed begrijp wil je helemaal niet met hem en mag Daisy hem voor jouw part hebben?”
“ja!”
“Dat zal ze fijn vinden, ze was echt wel teleurgesteld in je.”
“Pft, ga jij het haar maar zeggen, voor mij hoeft het niet meer”
“Aah toe nou Amber, niemand heeft graag ruzie met haar beste vriendin” probeert Thomas. “Stap gewoon op haar toe en leg haar alles uit”
“Tja.. je zal wel gelijk hebben zeker?” zegt Amber.
Ze stapt op Daisy af.
Wanneer Amber de manege binnenkomt om de beginnerspony’s klaar te maken, ziet ze Steve rijden met zijn prachtige Belgisch warmbloedpaard Wings. Vol bewondering blijft ze kijken, ze geniet er altijd van hem te zien rijden. Hij en zijn paard gaan zo in elkaar op, hun handelingen zijn precies op elkaar afgestemd en het lijkt alsof paard en ruiter elkaar volledig verstaan en een soort “gedachtenconversatie” voeren. Amber vindt het keer op keer een prachtig schouwspel. Steve laat Wings de hals strekken en maakt dan een overgang naar stap. “Hej Amber, hoe was je dag op school”
“Ging wel… Ik heb het weer overleefd”
“Zo hoort het, veel werk voor school?’
“Bwaaah… een tekst voor Nederlands over de gemeente, heb ik zo klaar”
Amber is best goed in Nederlands. Ze heeft erg veel fantasie en als ze later niet op de manege zal werken, wil ze leerkracht Nederlands worden.
“Ik ga maar even doorrijden, Wings wordt ongeduldig” en Steve zet zijn paardje weer in draf.
Amber hoort een bekend melodietje, haar Gsm!! “Hey, met Amber”
“Ambertje, hier Dais »
« Daiiiis !! Heb je al gebeld naar Jorrit ? »
“Daar bel ik juist voor, het was super!!”
“Tja.. ik moet eigenlijk de pony’s opzadelen, kan je anders even hierheen komen?”
‘Doe ik, tot straks liefie”
“Dag meisje”
Amber zet haar Gsm uit en lacht. Gelukkig had ze naar Thomas geluisterd en was ze op Daisy afgestapt vanmorgen. Ze heeft het hele verhaal uitgelegd en Daisy heeft haar alles vergeven en ook meteen haar excuses aangeboden dat ze zo rottig deed gisteren. Amber had voorgesteld dat Daisy nu maar zo vlug mogelijk werk van Jorrit moest maken en aan het opgewekte telefoontje te horen was Daisy er meteen aan begonnen. Als die eenmaal iets in haar hoofd heeft..
“Amber, ik ga het niet allemaal alleen doen hoor” haalt Maya haar uit haar gedroom. “sorry Maya, wie zal ik doen?”
Maya geeft les aan de beginners. Ze maakt er een spelletje van altijd leuke oefeningentjes uit te vinden om het voor de jonge ruitertjes leuk en afwisselend te houden. Amber vindt het leuk haar bezig te zien. Al die enthousiaste kindjes apetrots op hun pony en Maya die het ene grapje na het andere maakt.
“Doe maar Goldy en Joy, dan neem ik wel Blue-eyes en Calimero.”
“En Knuffel?”
“Die zal Delphinetje wel doen”
Delphinetje is een beginner, maar zij is 1 van de weinige jonge ruiters die zelf haar pony wil klaarmaken. Amber houdt wel van ondernemende kindjes. Delphinetje is dan ook haar favoriet. De eerste 5 lessen werd er gevraagd de kinderen wat vroeger naar de manege te sturen zodat ze konden leren opzadelen. Alle kindjes kunnen nu perfect alleen opzadelen en toch zijn ze te lui of komen ze te laat. Ze mogen ook eens beginnen beseffen dat paardrijden meer is dan enkel op je pony zitten en weggaan, vind Amber.
“Dag Goldy, lieve jongen” Amber begroet de 34jaar oude vosruin. Hij loopt nog 2 lesjes per week mee en voor de rest geniet ie van zijn pensioen. Ze hebben hem een jaar geleden, toen ie 33 werd, op het weiland gezet om zo van zijn pensioen te genieten , maar het beestje kwijnde helemaal weg. Hij geniet ervan ruitertjes op zijn rug te hebben en de beginnerslessen zijn helemaal niet zwaar, dus 2 lessen per week kan hij nog prima aan. Goldy is de mascotte van de manege. Als hij niet bereden wordt, staat er wel altijd iemand klaar om hem te knuffelen en te verwennen.
Ze poetst hem vlug en zadelt hem op, dan zet ze hem met zijn halster vast in de stal. Het hoofdstel hangt ze aan de haak, die voor elke stal hangt. Die moet het ruitertje dan straks aandoen, al dan niet met de hulp van Maya of Amber.
“Dag Amber” klinkt de vrolijke stem van Delphinetje door de gang.
“Dag Delphinetje” roept Amber terug.
“Je mag met Knuffel”
Knuffel is een grijze pony van 32 jaar. Op hem heeft Amber haar eerste drafpasjes geleerd en haar eerste wedstrijdjes gereden. Ze vond het enorm moeilijk hem los te laten en in de manegelessen te zien lopen, maar ze beseft ook dat ze te groot werd. En met Delphine vindt ze het geen probleem.
“Joehoe, met mijn lievelingspony” Delphine is zo enthousiast dat Amber spontaan in de lach schiet. Zo herkent zichzelf in het enthousiaste meisje.
Het is nog een half uur voor de les begint en Delphine schiet meteen in actie, zoals gewoonlijk zal ze knuffel 25 minuten poetsen en dan 5 minuten voor tijd zich nog helemaal opjagen omdat ze nog moet opzadelen.
Wanneer Amber even later langs Knuffels box passeert ziet ze het beestje relax rusten, met zijn lipje lekker ontspannen naar beneden hangend. Delphine is met de zachte borstel zijn hoofdje aan het strelen.
Ook Joy staat een kwartiertje later goed gepoetst en opgezadeld in zijn stalletje te blinken. Amber neemt nog even een kijkje bij Delphine en merkt dat ze nog altijd aan het poetsen is.
“Hé Amber” roept Maya vanuit Calimero’s stal, “Kan jij even Steve voor me zoeken? Je vader heeft me juist gevraagd of hij DaVinci wil rijden”
Amber knikt en gaat naar de binnenpiste maar tot haar verbazing is Steve al verdwenen. Ook in de groene gang is ie nergens te bespeuren, wel ziet ze Wings met zijn zweetdeken op stal staan, kauwend op een aantal wortels. Ze streelt het paard en loopt naar de kantine. Daar zit Steve meestal als ie geen les hoeft te geven of geen paarden moet berijden.
“Amber, kan je even deze cola naar Marjolijn brengen” vraagt haar moeder achter de toog. Ze zit daar, rechts aan het raam. Amber brengt de cola naar Marjolijn, een toffe meid van 17. “Hej, hoe gaat ie nog?” vraagt Marjolijn. “Goed hoor, heb jij toevallig Steve nog gezien?”
“Ja, hij vertrok 5 minuten geleden met een groot, bruin, slank meisje langs de buitenpiste naar het middenstuk.”
“Ok, dankje”
“Die beschrijving..” Amber twijfelt, “Zou het Daisy zijn? Ah wat zou die nu bij Steve te zoeken hebben? Ze kennen elkaar nauwelijks.”
Amber haast zich naar het middenstuk, als haar vader iets wil moet het zo rap mogelijk gebeuren, dat weet Amber goed genoeg. “Steve??” haar stem klinkt luid door de lege gang. “Stevee??” Geen antwoord.
Opeens hoort ze een onderdrukt gegiechel vanuit de stro-kamer.
“Daisy???” Amber schrikt, “Steve??” Op het stro zit Steve en op zijn schoot zit Daisy met een superkort rokje aan die Amber nog nooit heeft gezien. Zijn hand ligt ongegeneerd op haar bil. Betrapt kijken ze op.
“Het is niet wat je denkt..” begint Daisy, maar Amber negeert haar.
“Steve, pa vraagt of je DaVinci wil berijden” Ambers stem klinkt koel en gedwongen kalm. Steve knikt, springt van het stro af, passeert heel dicht langs Amber en fluistert: “Hé meid, we hebben het er straks wel over.” De deur valt met een zachte klik in het slot. Daisy komt op Amber toegelopen. “sorry Amber, niet boos zijn” ze kijkt haar met smekende ogen aan. “Het is echt niet wat je denkt”
“Ik ben niet boos hoor, ik schrok enkel, zou jij niet schrikken moest je beste vriendin met je instructeur op het stro zitten?”
“Ja, je hebt gelijk, maar ah, ik kwam hem tegen en vroeg waar je was, hij zei dat hij het niet wist en toen vroeg hij mijn naam en hoe oud ik was en zo.. En hoelang we al vriendinnen zijn? En .. ooh hemeltje hij is zoo knap !! »
“Tja…”
“Amber, hoe kan je nog naar andere jongens kijken als je dit prachtexemplaar gewoon elke dag voorgeschoteld krijgt?”
“Hihi, tja ik ben nu eenmaal raar en hij is misschien wat te oud voor mij”
“Te oud?? Komaan ie is 20, dat is toch goed”
“Eehm dat vind ik te oud”
“Ik niet, ik mag hem wel hebben hé..” probeert Daisy.
“Zeg maar, hoe kwamen jullie zo in het stro te zitten?”
“Ah .. euh..” Daisy bloost, “Hij stelde voor om naar een rustig plaatsje te gaan voor een gezellige babbel.”
“Enkel een gezellige babbel?”
“Ja” antwoord Daisy ongemakkelijk, “Dat zag je toch?”
“Euuuuh neen, dat zag ik niet” zegt Amber nu wat bozer, “Ik wil er niet aan denken wat er nog verder zou gebeurd zijn moest ik niet zijn binnengekomen”
“Aah je overdrijft”
“neen ik overdrijf niet, trouwens moest je mij niets zeggen over Jorrit?”
“Jorrit? Vergeleken met Steve is hij een echte kleuter. Er toch niets op tegen als ik me op Steve focus?” Daisy schaamt haar duidelijk niet meer.
“Ehm, eerlijk?” vraagt Amber.
“Ja eerlijk”
“Ja”
“Ja wàt?” vraagt Daisy geïrriteerd.
« Ja, ik zou er iets op tegen hebben » besluit Amber. “Maar nu moet ik helpen opstijgen of binnen een half uur kan de les nog niet beginnen”
“Praten we straks verder?” vraagt Daisy.
“Was ik niet duidelijk?”
“Je maakt een grapje, hoop ik.”
« Neen » En Amber loopt naar de binnenpiste.
Ze helpt de kinderen met aansingelen en de beugels op maat te maken terwijl Daisy beteuterd langs de bakrand staat te kijken.
