Bokt.nl

Citaat:

DE WAARHEID
DEEL 1 (precies 1500 woorden)

Je vertelde me dat je zo verschrikkelijk moe was van alles en dat je het allemaal niet meer trok, maar ik dacht dat je overdreef. De onzekerheid, de twijfels, dat allemaal van mijn kant. Het was te groot, te groot om er serieus over na te denken. We zouden nog wel smsen zei je, maar ik had geen flauw idee wat ik zou moeten zeggen tegen je. Het was voor mij allemaal een groot raadsel, een raadsel dat door praten er echt niet makkelijker op werd, misschien zelfs nog wel moeilijker. Dus antwoordde ik met een “misschien”. Hard, achteraf gezien, maar ik had niet door dat jij zo diep zat. Ik typte nog “have a little faith in me”, maar een paar seconden later kwam er een melding dat mijn bericht niet aangekomen was. oliebol, dacht ik bij mezelf, maar ik liet het voor wat het was, ik vond het niet de moeite waard om je er een smsje over te sturen. Om eerlijk te zeggen, ik dacht er verder ook niet echt meer aan. Tot dat ene smsje, dat smsje dat ik kreeg om 21:17. Je eerste schreeuw om hulp was al geroepen, maar ik wilde hem niet horen. Dacht dat je aandacht nodig had, maar toch was ik ervan geschrokken. Ik probeerde er oppervlakkig op in te gaan, je niet teveel m’n emoties te tonen, ik was bang dat je een spelletje met me speelde, een spelletje met m’n gevoelens. Je weet hoe gevoelig ik ben, die keren dat ik er met je over sprak, misschien maakte je er nu wel misbruik van. Ik had beter moeten weten.
Na wat heen en weer gesms, had ik het idee dat je me een schuld gevoel aan probeerde te praten, maar toch wilde ik er voor je zijn, je maakte me wel duidelijk dat je ergens mee zat. Ik zei je dat je als nog, omdat niets ineens weg kon zijn, je best nog tegen me aan mocht praten en je hart kon luchten. Dit wees je af, je vertelde me dat we niet in vertrouwen konden praten als ’t vertrouwen er niet helemaal was, misschien had je gelijk. Maar ik stuurde je, dat je me blijkbaar slechter kende dan ik dacht. Want jij weet toch ook, dat als ik ruzie heb of iets over is. Dat ik de dingen die mij in vertrouwen zijn vertelt, niet ga rond bazuinen? Juist jij, na al die ruzies tussen ons, zou je dat moeten weten. Maar nee hoor, je bleef koppig en wilde niets los laten.
Het volgende smsje kwam. Dat als je zo moest leven je nog liever niet leefde. De alarmbellen begonnen al bij me te rinkelen: ‘ze zal toch niet ..’ Ik liet je weten dat je normaal moest doen en dat ik niet wist wat er gebeurd was, maar dat het me allemaal wel wat overdreven leek. Ik kreeg niets terug ..

Kwart over tien, eindelijk weer een smsje van je, een teken van leven. Ik had nooit gedacht, dat ik dit smsje die nacht meerdere malen zal herlezen, keer op keer. De perfecte woordkeuze, niet het afscheidsmsje dat ik zou sturen, maar het was allemaal zo precies gekozen, dat je wel een plannetje móest hebben. Ik raakte gestresst, bezorgt en in paniek. Smste je nogmaals dat je normaal moest doen en dat je me hartstikke bang maakte, maar weer liet je niets van je horen.

Ik had geen idee wat ik moest doen, helemaal overstuur begon ik tegen een vriend van me te ratelen, ik móest m’n verhaal gewoon kwijt, ik moest weten wat ik moest doen. Hij schoot me gelijk te hulp, ik moest je bellen of je ouders, als ik het echt niet vertrouwde. Ik vertrouwde het niet, maar ik durfde niemand te bellen. Ik was bang voor wat ik zou horen, bang dat ik niets zou horen. Alleen een overgaande telefoon die geen contact maakte.
Het was bijna elf uur en ik maakte aanstalten om te gaan douchen en in bed te gaan liggen, die vriend, waar ik mijn verhaal bij had gedaan, zei nog tegen me dat ik echt moest gaan slapen en niet wakker moest gaan liggen, de schat. Zelf wist ik wel, dat slapen hem toch niet werd. Ik nam m’n mp3 mee naar boven en m’n mobiel legde ik op mijn bed naast m’n kussen. Kleedde me langzaam uit en ging onder de warme douche staan, warme stralen liepen over me heen. Waste langzaam mijn haar en liet de heerlijke geur van mijn shampoo tot me doordringen. Wat moest ik nou? Toen ik klaar was met douchen en m’n tanden had gepoetst ging ik naar m’n kamer en zocht iets, een boek, een tijdschrift of wat dan ook. Iets dat ik kon lezen wanneer ik niet kon slapen, iets wat ik kon doen, om de tijd door te komen. Het lange wachten. Maar tevergeefs, ik kon niets vinden. Ik deed zoals elke avond, eerst mijn nachtlampje aan, vervolgens het grote licht uit en daarna als laatste mijn radio uit. De radio, waar ik normaal altijd het laatste liedje luister, maar het nu niet eens tot me door drong wel liedje er op was. Ik kroop onder m’n dekens, sloot m’n klamboe, schudde m’n kussen op en klikte nu ook mijn nachtlampje uit.

Ik pakte mijn mobiel en las de laatste smsjes nog eens over. De allerlaatste, misschien wel de laatste die ik ooit van je had gekregen. Ik las hem opnieuw en opnieuw en opnieuw. Wat je had gestuurd? Je weet het vast zelf nog wel, de letters waren stuk voor stuk zo perfect gekozen. “De voorgaande weken van twijfels en moeilijke keuzes maken zijn dodelijk vermoeiend geweest”. Dodelijk .. Dodelijk .. Dodelijk .. Dodelijk .. het bleef maar door mijn hoofd na galmen. Traag gleed er een traan langs m’n rechter wang. Als er een schaap over de dam is, volgen er meer. En jawel hoor, na die ene traan, kwamen er nog veel meer. Ze bleven maar komen. Ik zat met m’n duim, op de groene knop van m’n mobiel te twijfelen of ik je zou bellen. Ik wilde wel, maar durfde nog steeds niet. Je had nog steeds niets van je laten horen en ik wist niet wat ik moest. Ik bedacht me, dat ik al een tijd niet gehuild had en besloot je dat te smsen. Waarom? Ik heb geen flauw idee, ja misschien ook wel. Misschien dat je dan pas door had hoeveel zorgen ik me maakte om je, hoe ver en diep het ging. Ik zette er ook de vraag in of je alsjeblieft iets van je wilde laten horen. De woorden kwamen snel in het scherm te voorschijn, hoe sneller ik hem zou versturen hoe beter het was. “Lange tijd geleden dat ik heb liggen huilen, KATY laat alsjeblieft wat van je horen”. Katy, in hoofdletters, ja. Want ik was te ongeduldig om het te verbeteren. Ik verstuurde het smsje, legde m’n mobiel naast me neer en zette m’n mp3 aan.

Het eerste liedje dat kwam was, de Waarheid van Marco Bosato, een paar dagen geleden had je van dat liedje een klein stukje gekopieerd in ons msn gesprek. Gewoon omdat je hem mooi vond, volgens mij. De tekst kwam voorbij ‘hoe vertel je iemand, dat de aarde niet meer rond is, de vogels niet meer vliegen en de zon niet langer schijnt?’ en dan nog veel erg ‘je raakt me kwijt, het is de waarheid’. Hele scenario’s spookten door mijn hoofd. Je ouders die het paadje van ons huis oplopen en aanbellen, mezelf de deur open zien doen met tranen in m’n ogen en vragen ‘ze heeft het gedaan hè?’, mezelf door m’n knieën zien zakken, in elkaar storten en helemaal kapot gaan. Waarna ik weer genoeg kracht had verzameld op te staan, mijn fiets te pakken en weg te fietsen, weg van alles, met tranen stromend over m’n wangen, mensen die me raar aankijken, maar het kan me allemaal niets schelen. Naar wie zou ik gaan, waar zou ik heen gaan? Naar stal? Naar je paardje? Naar die ene goede vriend van me?
Ik moet die gast spreken, daar waar wat mee gebeurd was, waar je niets over kwijt wilde. Ik moet weten wat er tussen jullie gebeurd is, maar ik wist ook, dat het mijn schuld zou zijn en niet die van hem. Ik was er niet voor je geweest, op het moment dat je me extra nodig had. Ik had beter op je signalen moeten letten. Ik had niet moeten doen alsof ik doof was. Ermee leven zou ik niet kunnen, ik zou het mezelf op de een of andere manier dragelijk moeten maken, ik maakte me er nu al druk over hoe ik dat aan moest gaan pakken.

Dark_Bloom schreef:

Ik volg het ook. soms is het een beetje onduidelijk, maar dan nog een xtje lezen en het gaat goed.

Dark_Bloom schreef:

Ik snap wat je bedoelt, en juist daarom is het een mooi verhaal.
maar soms is het wel een beetje onduidelijk, maar ik denk naarmate het verhaal vordert, het makkelijker leest omdat je dan wat beter weet waar het over gaat enzo.

A_lette schreef:

goed verhaal!
op de een of andere manier spreekt het me erg aan
heb geen tips of commentaar, het enige wat ik bedenken is heel snel doorschrijven!!

*mag ik trouwens iedereen erop wijzen dat er teveel oneliners als reactie komen? jullie riskeren het dat dit topic naar de JHK verplaast word. dus wel inhoudelijk blijven reageren enzo! (het kan natuurlijk ook zijn dat de TS dat niet erg vind, dat is haar eigen keuze)

Citaat:

DEEL 2
Tzz, Tzz .. ik schrok me kapot. Oja, ik had mijn mobiel express op trilfunctie laten staan, zodat ik het gelijk door zou hebben als je me nog een afscheidssmsje zou sturen of gewoon een teken van leven gaf. Even twijfelde ik nog. Misschien was het wel iemand anders die mij nog even wilde laten weten dat ze aan me dachten, me goede nacht wilde wensen of wat dan ook. Want tja, dat soort nutteloze smsjes kreeg ik wel vaker.
In al m’n haast kon ik m’n mobiel niet vinden, ‘verdomme waar is dat rotding nou’ vloekte ik zachtjes zodat m’n ouders het niet zouden horen, die in de kamer onder mij lagen. Gelukkig had ik hem snel gevonden. Ik klapte m’n mobiel open en dr stond: “Katy”. Blij dat ik was, niet voor te stellen. Eindelijk een teken van leven. Ik las snel het berichtje door, tranen stroomden over m’n wangen. Nog een keer las ik hem over en nog een keer. Wel een beetje raar dat je vroeg wat er was, de eerste zin in je smsje was: "Wat is er schat?", had je dan echt niets door? Had je dan niet door dat ik me zoveel zorgen maakte, om wat jij jezelf aan zou doen? Ik zat helemaal verstijfd met m’n mobiel in m’n handen, geen flauw idee wat ik terug moest sturen en maar huilen en maar huilen, een stortvloed van tranen en stoppen? Nee hoor. Schokschouderend gingen m’n hersenen te keer, wat moest ik nou. Ik was blij, maar tegelijkertijd ook boos, boos dat je me zolang in onzekerheid had laten zitten, dat je me liet denken dat je ’t zou doen.
Nu weet ik dat je er niet eens aan gedacht hebt dat ik misschien wel bezorgd zou zijn. Bezorgd om mijn maatje, mijn maatje die er altijd voor me is als ik het moeilijk heb, die me altijd probeert op te peppen en het nog vaak lukt ook. Je moest jezelf wel heel erg kwijt zijn geweest, arme meid. Snikkend en snotterend zat ik daar, naar het schermpje te staren. Wat moest ik nou terug sturen? Ik had geen idee. Op dit moment was het citaat “Soms is er zoveel dat we voelen, maar zo weinig dat we kunnen zeggen”, wel erg toepasselijk. Ik stuurde je maar dat ik niet wist wat ik moest zeggen, niet meer op kon houden met janken en je ouders al voor m’n deur had zien staan.

Ik besloot nadat ik een beetje tot rust gekomen was, me even op te frissen in de badkamer. Ik deed rustig de deur open en liep naar binnen. Toen ik in de spiegel keek, schrok ik van mezelf. Jeetje, wat zag ik er uit. Rood opgezwollen ogen van het huilen, knalrode wangen en half uitgelopen mascara dat ik er die avond niet goed af had gehaald. Toen ik nog eens keek zag ik niet mezelf, maar jou in de spiegel. Je had zo precies omschreven hoe jij jezelf had gezien die avond, dat ik je zo voor me zag. Ha, je kon wel een romance beginnen te schrijven, zo knap had jij jezelf omschreven.
Ik snoot m’n neus en liet het water uit de kraan lopen. Heerlijk, het ijskoude water dat in m’n gezicht plensde, dit deed me goed.

Toen ik weer in bed lag had ik pas door hoe moe ik eigenlijk was, ik was zo zwak en voelde me slap. Daar ging m’n telefoon weer. Ik kreeg terug dat jij ’t ook niet meer had, maar dat ik me niet groot hoefde te houden. Jij bent altijd de enige die doorheeft dat ik me sterker voor doe dan ik ben, dat mijn gezicht straalt, maar mijn ogen huilen. Dat is misschien wel een van de dingen waarom ik zoveel om je geef. Je vertelde ook dat je bang was me kwijt te raken. Op dat moment kon ik alweer een beetje sarcastisch denken. Ik dacht: “ja, als je het echt had gedaan, dan was ik niet alleen jou, maar jij ook mij kwijt geweest”.
Ik voelde me niet goed, ik kon amper meer een berichtje typen, maar ik kon het nog opbrengen je te vragen wat er nou gebeurd was, met jou en die kerel. Ik kreeg een smsje terug waarbij een kleine glimlach om mijn mond verscheen, je moet echt een romance gaan schrijven. Dat ‘zachtjes kwam ik overeind’. Even sloot ik m’n ogen, ik zag het helemaal voor me, wat je omschreef. Daarna deed ik verschrikt m’n ogen weer open, bedacht me dat ik niet in slaap moest vallen en nog wel wat van me moest laten horen. Ik smste je, dat je er nu maar van moest genieten, dat verliefd zijn en je geen zorgen moest maken, dat het komt zoals het komt en alles altijd goed komt .. in the end. Al weet ik hoe moeilijk dat is, daarachter aan vertelde ik je dat ik zo moe was en dat ik ging slapen. En misschien wel het belangrijkste, dat ik van je houd ..
Nog een laatste smsje, dat je ook van mij houd en dat ik lekker moest gaan slapen. Ik legde m’n mobiel weg, draaide me om, sloot m’n ogen en weg was ik. Ver weg van de waarheid ..

Na een nacht onrustig te hebben geslapen en de meest nare dromen voorbij zijn gekomen, werd ik al vroeg wakker. Te vroeg, voor een zaterdag. Zeven uur, vermoeid dacht ik eraan dat ik gister al op de fiets zat en val weer in slaap.
Rond een uur of elf werd ik weer wakker, ik lag daar maar wat voor me uit te staren. Een beetje door de war probeerde ik die bizarre droom te herinneren. Katy die zichzelf helemaal kwijt was, rare smsjes en mezelf huilend in bed. Ik zag vanuit m’n ooghoek mijn mobiel liggen, ik wilde even snel checken of ik nog smsjes heb gehad vannacht of dat ik in m’n slaap rare smsjes heb gestuurd. Ik had wel vaker de neiging rare dingen te doen in m’n slaap. Wanneer ik m’n inbox bekeek, zag ik alleen maar smsjes onder de naam “Katy” staan. Opeens herinnerde ik me alles weer, het was geen droom. Het was echt! Even voelde ik de adrenaline weer door mijn lichaam stromen, hoe zou het met je zijn? Snel zette ik alles voor mezelf op een rijtje en besloot de wereld maar eens goedemorgen te wensen.

Langzaam liet ik me uit bed glijden en liep rustig naar het balkon, opende de deuren en stapte het zonnetje in. De wind speelde vrolijk met mijn haren, die nog helemaal door de war zaten. Ik snoof de heerlijke geur van pas gemaaid gras en de zoete geur van de bloemen die in volle bloei stonden op. Jeetje, wat zag het er allemaal weer vredig uit, net alsof er niets gebeurd was. Ik wist wel beter. Ze zeggen niets voor niets “schijn bedriegt”, nu snap ik pas echt wat ze daarmee bedoelen.
Rustig liep ik de trap af, gelijk door naar buiten waar ik mijn ouders een goede morgen, naja bijna middag wenste. Gelijk daarna liep ik weer naar binnen om m’n broertje achter de computer weg te jagen, zodat ik kon kijken of je online was of dat je me een mailtje had gestuurd.
Na een paar minuten had ik hem eindelijk verjaagd en plofte ik als een zoutzak neer op de stoel. Geïrriteerd klikte ik alle zooi weg die er in het scherm verscheen en klikte snel door naar mijn msnlijst. Teleurgesteld moest ik concluderen dat je niet in de groep “online” stond. Een email misschien? Maar nee, ook dat niet.
Ik werkte eerst al m’n nutteloze mailtjes door en daarna surfte ik naar mijn favoriete forum en las daar de topics die ik altijd volgde, snel bij. Halverwege het derde topic meldde je, je aan. “Katy *alles is zo .. heeft zich zojuist aangemeld”.
Even wist ik niet wat ik moest zeggen, maar besloot om je te begroeten met een “hee ..”, de twee puntjes om het wat onzeker te laten lijken, want ja onzeker was ik zeker. Je antwoordde op dezelfde manier. Gelijk erna vroeg ik je hoe het nu met je ging. Het ging wel zei je, maar ik vraag me af voor hoever dat waar was. Wilde je me niet nog bezorgder maken of was het de waarheid die je sprak? Ik weet het niet. Je praatte er verder snel over heen. Je vertelde dat je gek werd van de roddels en dat je niet wist wat je moest geloven. Goh, hier nog één. Ik had geen flauw idee wat ik nou moest geloven, nu nog steeds niet. Al die roddels, als ik nou wat meer vertrouwen in je had gehad dan had jij nooit iets geprobeerd of wat dan ook, dan had je gewoon je verhaal bij me kunnen doen en had jij je niet zo poedersuiker gevoeld. Wat ben ik nou voor een vriendin?

Je vroeg me wat ik nu van de hele situatie vond, tussen ons drieën. Daarmee bedoelde ze, Dianne, zichzelf en mij. Dianne, een meisje waar we het beide goed mee kunnen vinden. Ik vertelde je dat ik het echt niet wist, maar dat ik wel zag hoe het kwam. Jij zat er wel mee, maar zover was ik zelf ook al. Ik vertelde je: “Ik zit er eigenlijk meer mee dat ik dacht dat jij gisteravond/nacht een einde aan je leven ging maken..”.

Otje_Merlot schreef:

Het is nog altijd erg mooi geschreven, ik heb éen foutje ontdekt:

Schokschouderend gingen m’n hersenen te keer, wat moet ik nou. Ik was blij, maar tegelijkertijd ook boos

paOlien schreef:

Goed stuk, toch heb ik een aantal zinnen over moeten, lezen en snap ik die nog steeds niet helemaal.. Vooral alinea 1.

Verder ben ik weer razend benieuwt naar je volgende stuk, ga zo door!