Gevallen in donkere tijden.
In donkerte gevallen,
alleen met al mijn verdriet.
De tijd wil ik doorspoelen,
maar die krachten bezit ik niet.
Alleen in schuld gevoelens,
waarom was ik er niet voor jouw.
Ik heb van je gehouden,
maar hoe verlaat ik jouw.
In mijn hart zijn jouw gedachten,
je gevoel en je pijn.
Ik kan je leven voelen,
wat deed jouw ziel pijn.
De pijn is onverdraagbaar,
steken in mijn zij.
Mijn nagels staan in me lichaam,
”vergeef me ik had er voor je moeten zijn”
Ik lees je laatste woorden,
de brief die jij bij schreef.
De woorden vol met gevoelens,
jouw pijn en jouw leed.
Over nieuw lees ik de woorden.
“Meisje ik had gehoopt dat je er kon zijn,
maar mijn leven. Dit leven het was te moeilijk voor mij.”
Een traan verlaat mijn ogen.
Ik had er moeten zijn.
Ik heb me weer eens uitgeleeft bij een foto, dus jullie mening er over en graag verbetering punten AUB.
De foto: http://img153.imageshack.us/img153/8989 ... ad4ry9.jpg