Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-09-06 00:53

[VER] Moordzucht

Geplaatst door de TopicStarter : 02-09-06 00:53

"Merlijn, wat ben je aan het doen?"
"Niks Sanne, dat zie je toch," mompelde hij. Kon ze dan niet zien dat hij de TV alleen met zijn ogen zag, maar niet met z'n hoofd?
Sanne plofte naast hem neer op de bank en pakte de afstandsbediening. "Moet je nou echt naar al die operaties kijken? Yegh." Merlijn was net op tijd om te zien dat de chirurg vakkundig een incisie maakte, voordat Sanne naar een muziekzender zapte.
Hij keek haar verstoord aan. Op de zender was een nummer te zien met sexy dansende dames, iets waar hij nu absoluut geen zin in had, terwijl hij normaal gesproken geen bezwaar zou maken.
Vandaag was een speciale dag, en zij had het niet door. Niemand had het door.

Onderzoekend keek Sanne hem aan. Zou er iets zijn? Haar broer was wel vaker stil, zat dan voor zich uit te kijken alsof hij iets zag wat alleen hij zag, en niemand anders. Ze wist dat haar ouders er wel eens met hem over hadden geprobeert te praten, maar al die gesprekken gleden zo van hem af en al snel hadden ze het opgegeven.
Zo ging het ook op school, wist ze. Gefluister volgde hem op de gangen en vaak genoeg werd ze door haar klasgenoten aangesproken op zijn merkwaardige gedrag. "Ach, zo is hij nou eenmaal," lachte ze dan, en haalde haar schouders op.
Vandaag leek anders. Hij had dezelfde afwezige blik als altijd, maar met meer intensiteit. Sanne zou haast willen zeggen met meer passie, als ze niet vrijwel zeker wist dat Merlijn geen enkele passie kende. Bijna wou ze vragen of er iets speciaals was, maar nog voor ze de vraag geformuleerd had, deed ze het af als onzin. Het was gewoon een dag in september, niks bijzonders.

Merlijn boog zich naar haar toe. "Weet je welke dag het is?" fluisterde hij in haar oor. Sanne keek verstoord op. Haar lievelingslied was net op TV en ze was nu echt niet in de stemming voor Merlijns rare buien.
"Ja, Merlijn, het is 21 september. Donderdag. Morgen is het vrijdag en dan blijf ik bij Karlijn slapen."
"Niet waar. Morgen ben je dood," zei hij met overtuiging in zijn stem.
Sanne keek hem met een scheef oog aan. Wat bedoelde hij daarmee? Ze schoof een stukje van hem vandaan en zette de TV op Net5. Een leuke serie had ze nodig om haar gedachten op iets anders te brengen.

"Merlijn, hebben papa en mama iets gezegd over het eten vandaag?" vroeg Sanne een half uur later. Het was inmiddels half 8, en ze waren nog steeds niet thuisgekomen. Dat was niks raars, hun ouders hadden hun eigen bedrijf en het gebeurde vaker dat ze over moesten werken. Meestal belden ze dan rond vijf uur, maar Sanne was pas laat uit school gekomen en had toen meteen handbaltraining gehad.
"Hmm, iets over zelf doen ofzo," mompelde haar broer, die inmiddels aan de keukentafel aan het schrijven was.
Sanne rekte zich uit en stond op. "Zal ik even kijken wat er in de vriezer ligt? Wat ben je eigenlijk aan het... Hee!" Merlijn pakte ruw haar pols vast. "Laat me los, je doet me zeer!"
De grijze ogen van haar broer verrieden niks. Normaal gesproken kon Sanne nog wel zeggen wat Merlijn dacht of voelde. Zelfs als hij in een van zijn afwezige buien was, wist ze wat ze wel of niet kon doen. Ditmaal zag ze een peilloze diepte in zijn ogen die ze nooit had vermoed. Een moment later leek het alsof hij weer tot zichzelf kwam.
"Sorry San, ik wou je geen pijn doen," zei hij, terwijl hij met puppyogen naar haar keek. "Ik kijk wel even of er nog iets in de vriezer ligt."

Sanne ging beduusd zitten. Normaal gesproken was Merlijn niet zo volgzaam. Maar, dacht ze bij zichzelf, als hij vandaag in een zeldzaam hulpzame bui was, wie was zij dan om hem tegen te werken? Dus maakte ze het zichzelf gemakkelijk op de bank. Mooi, haar favoriete komedie begon bijna!
"Merlijn?" riep ze, en wachtte tot ze zachtjes zijn antwoord hoorde. "Ik heb geen zin in pizza hoor!" Ditmaal wachtte ze niet, en sloeg haar armen om haar benen.

Af en toe hoorde Sanne wat gerammel in de keuken van de potten en pannen die Merlijn gebruikte om het avondeten te maken. Precies toen haar programma tot een grappig eind kwam, kondigde haar broer aan dat het eten klaar was. Vol verwachting schoof ze aan en wenste hem smakelijk eten.
Merlijn keek glimlachend toe, maar raakte zijn eigen eten niet aan. Schokschouderend over zijn vreemde gedrag stak Sanne een mes in het vlees dat op haar bord lag en begon te eten.

"Oef, Merlijn, dat was best lekker, wat voor vlees was dat? Ik heb nog nooit eerder zoiets geproefd!"
Weer keek hij haar met die vreemde blik aan. "Mensenvlees, zusje, mensenvlees."
"Ja, tuurlijk. En nou de waarheid." Merlijn zweeg. "Kijk dan in de vriezer, Sanne," daagde hij haar uit.
Ze wist dat tenzij ze hem zijn zin gaf, ze vanavond geen rust zou krijgen. Mensenvlees, pah, dacht ze bij zichzelf. Merlijn zou wel een aantal kruiden over het vlees hebben gegooid om het die smaak te laten krijgen en had zin om haar de stuipen op het lijf te jagen. Sanne liep naar de bijkeuken, deed de vriezer open en slaakte een kreet.

"Is 't niet fijn, wat je ziet? Niemand begrijpt het, zie je. Dat is het probleem. Mensen begrijpen het niet meer, vandaag de dag. Ze denken dat leven alleen maar leven is, maar het is pas écht als je ook écht levend vlees eet. Koeien zijn dood. Hun vlees is vies, rottend, vol met stinkende bacterieën." Merlijn keek liefkozend naar de hoofden in de vriezer, terwijl Sanne vol afschuw naar hem keek.
"Bedoel je dat ik... dat wij?" stamelde ze.
Zijn enige antwoord was een knik met zijn hoofd. Overspoeld door misselijkheid leegde Sanne haar maag in de wasbak. Ze was daar zo mee bezig, dat ze niet zijn veranderende gezichtsuitdrukking merkte. Van een gelukzalige glimlach was Merlijns gezicht verandert in een woedend masker.
Ze gilde toen hij haar stevig bij de schouders pakte en door elkaar schudde.

"Zij hebben ons gemaakt wie we zijn! En wat zijn we nou, he? Nutteloos vlees, gedoemd om op de aarde te wandelen en DOOD te gaan! Zouden we dan niet beter gewoon nut hebben voor anderen?"
"Merlijn," snikte Sanne, "mama, papa... wat hebben ze je misdaan? Waarom heb je ze doodgemaakt?"
Ze kon het woord afgeslacht niet over haar lippen krijgen, ook al was dat het enige woord wat de nette pakjes vlees beschreef die in de vriezer lagen, genummerd, gewogen en gedateerd.
"Misdaan?" hij keek vreemd op. "Misdaan? Dat is toch helemaal de vraag niet, zus," zei Merlijn, en hij deed een stap naar haar toe. Sanne deinsde terug.
Hij stak zijn arm uit en streelde haar haar. "Je moet niet bang zijn. Het was toch lekker?"

Sanne was ondertussen zo ver naar de deur geschuifeld, dat ze de klink in haar rug kon voelen drukken. Onopvallend, terwijl ze een oog op haar broer hield die verlekkerd naar de vriezer stond te staren, duwde ze de klink omlaag. Zachtjes gleed de deur open.
"Merlijn," zei ze aarzelend. "Zou je nu nog een keer zoiets klaar kunnen maken? Zodat ik het kan testen?" Ze kokhalsde bij het idee, maar dat kon ze hem natuurlijk niet laten merken. Haar broer kreeg een haast volkomen gelukkige uitdrukking op zijn gezicht, alsof dat het meest geweldige was wat zij hem had kunnen vragen. Hij omhelste haar, riep dat hij dat natuurlijk kon doen, en liep naar de vriezer toe.
"Wacht. Dit is toch geen smoes he?" vroeg hij nog wantrouwend.
"Nee, natuurlijk niet," zei Sanne, trots op zichzelf omdat haar stem niet haperde toen ze het zei en zelfs een beetje van haar vroegere arrogantie tentoonspreidde.

Met een wantrouwend oog op haar gericht haalde Merlijn een stuk vlees uit de vriezer en bekeek het kritisch. "Mensenborst,"zei hij grijnzend. "Zou toch lekker moeten zijn, hm?"
Hij liep naar de keuken en Sanne kon eindelijk ademhalen. Zachtjes deed ze de deur open en glipte naar buiten.

--

5 jaar later...

Sanne deed de deur naar haar appartement open. Goed, het was niet veel, een kamer en een badkamer, maar het was van haar, van haar alleen.
Ze was kapot van weer een dag werken in het café. Elke dag moest ze om acht uur het ontbijt verzorgen en tot acht uur 's avonds blijven doorwerken tot het diner. Aan het einde van de dag kon ze dan uitgeput neerploffen op de bank en haar favoriete programma's kijken.
Sanne verdiende precies genoeg om in haar levensonderhoud te voorzien en in dit appartement te leven. Ze besloot om een gezonde maaltijd te koken, en deed de vriezer open.
Daar had ze altijd dingen in liggen, speciaal voor dit soort situaties als ze zelfs geen zin had om naar de afhaalchinees om de hoek te gaan.
Afwezig pakte ze een van de stukken vlees uit die in de vriezer lag, en legde het in de magnetron, die ze op defrost zette.
Een zin op het etiket trok haar aandacht. "Écht levend vlees."

Nomineer dit bericht ×