Bokt.nl

Citaat:

Het spookbos

‘ik vind het eng’ fluisterde Dave, ‘ik wil terug’.
‘stel je niet zo aan mafkees!’ zei Kay terug.
‘Dat jij nou schrok van de uil die overvloog, betekend niet dat iedereen bang is! We gaan niet terug naar de camping!’ viel Rory Kay bij.
‘Jongens, doe niet zo hard tegen Dave, hij vindt het echt eng! Ik voel me ook niet bepaald op mijn gemak hier in dit bos!’ zei Delilah. Delilah neemt het ook altijd voor Dave op! Dacht Ilona bij zichzelf. Wel lief van haar, al stelt Dave zich op dit moment wel een beetje aan!
5 minuten geleden was er uit een boom rechts van het groepje een uil opgevlogen en Dave had gegild alsof hij een spook zag.
Sinds dat gebeurd was liep Dave alleen maar te zeuren dat hij terug wou naar de camping.
Ongeveer een uur geleden om 00:30 waren de 7 tieners uit de tenten geglipt en zijn ze met z’n alle stiekem het bos ingegaan dat aan de rand van de camping ligt. De campingeigenaar had gezegd dat ze niet het bos in moesten gaan, hij had verteld dat het daar spookte. Maar Kay, Ilona, Jesper, Jasmine, Rory, Delilah en Dave wouden er niks van geloven. Ze waren nu al een uur in het bos en hopeloos verdwaalt.

‘Wat was dat?’ vroeg Jasmine een beetje bang.
‘Vast weer een opvliegende uil’ antwoordde Kay met een schuin oog op Dave.
‘Kay, laat Dave even met rust wil je?’ zei Delilah rustig.
Dave had de opmerking gelukkig niet gehoord.
‘Nee het was geen uil Kay!!’ zei Jasmine, ‘het klonk meer als iets dat ons besluipt, ik heb de hele weg trouwens al het gevoel dat iemand ons bekijkt.’
‘Dat zal wel niet hoor Jasmien! Je verbeeld je het vast!’
‘Dat zal dan wel…’
Zo loopt het groepje nog een half uurtje verder. Niemand zegt iets, iedereen luistert ingespannen of ze dat geluid horen waar Jasmine het over had.
Ze lopen nu anderhalf uur in het bos, en niemand voelt zich echt meer op zijn gemak.
Dan opeens geeft Jasmine een hele korte en zachte gil.
‘Daar is het weer’ fluistert ze.
Ook Dave krijgt nu de rillingen over zijn rug en geeft Jasmine gelijk dat ze zo schrok.
Nu horen de andere het ook.
Een zacht geritsel dat langzaam dichterbij komt.
En rare geluiden maakt.
‘Dit vind ik echt eng’ fluistert Jasmine nu nog zachter en ze pakt Ilona’s hand vast.
‘Rustig maar Jasmine het is vast niks ergs.’ Probeert Ilona Jasmine gerust te stellen.
‘Nou Jasmien, ik weet het nog zo net niet.’ Zegt Rory, ‘misschien is het wel een moordenaar met een hakbijl!!’ Jasmine barst meteen in snikken uit.
‘Rory!!!!!’ klinkt het boos van alle kanten.
‘Ik maakte alleen maar een geintje hoor!’ antwoordde Rory verontwaardigd. ‘weet ik veel dat ze ervan gaat janken!’.
‘Rory doe eens niet zo onaardig!!’ beet Jesper hem toe.
Voor het eerst de hele avond zei Jesper wat.
‘Je zag toch dat ze bang was!! Dan moet je niet dat soort opmerkingen maken! Dat weet je best!!’
Met deze woorden draait hij zich om een loopt naar Jasmine toe, Kay verontwaardigd achterlatend.
‘Gaat het een beetje Jasmine??’ vraagt hij aan haar. ‘Rory maakte maar een grapje, het is vast maar een muis ofzo.’
‘Denk je dat echt??’ vraagt Jasmine aan hem met een bibberige stem.
‘Tuurlijk! De zitten hier heust geen beren ofzo!’
‘Ik hoop maar dat je gelijk heb, want ik vind het hier echt eng geworden. En dan zijn we nog verdwaalt ook!! Ik wil nu echt zo snel mogelijk terug naar de camping!’
‘Ja dat snap ik wel hoor. En we komen vast snel terug op de camping!’
‘Dat zal wel dan.’
‘Nee dat zal niet, dat ís zo!’
‘Het zal wel Jesper, maar wat als het hier écht spookt??’
‘Dat doet het niet hoor Jasmien!’
‘ok…’

‘Kay weet je al hoe we uit het bos moeten komen??’ vroeg Ilona en ze loopt naar hem toe.
‘Ik heb werkelijk geen idee’ fluistert Kay tegen haar.
‘Wat moeten we dan doen? Jasmine is overstuur, Dave is bang en dat rare geluid is er nog steeds!!’
‘Ik weet het. Ik denk dat we maar gewoon de hele tijd naar rechts moeten lopen, dan komen we vanzelf bij de rand van het bos.’
‘Nou als dat de enige optie is zullen we dat dan maar moeten doen hé?’ Antwoordde Ilona.
Kay knikte en liep weer naar Rory toe. Ilona ging weer naar Jasmine toe.
Toen ze bij Jasmine kwam zag ze dat die gestopt was met huilen.
Jesper heeft haar waarschijnlijk getroost dacht Ilona.
Ilona nam Jasmine even goed op en opeens had ze hele erge hoofdpijn.
De wereld begon te draaien en alles werd zwart voor haar ogen.
Toen ze haar ogen weer open deed stond iedereen over haar heen gebogen.
Ze probeerde op de staan maar Kay duwde haar weer terug.
‘Het is beter dat je nog even blijft liggen Iloon’ zei hij tegen haar.
‘Gaat het weer een beetje?’
‘j…jawel h…hoor’ antwoordde ze bibberig. ‘wat is er gebeurd??’
‘Je liep terug naar Jasmine en opeens hoorde we een plof, we keken om en zagen jou liggen!’
‘Mag ik nu opstaan??’ vroeg ze voorzichtig.
‘Jawel hoor, maar ga dan eerst even rustig ergens zitten oké?’ antwoordde Kay.
‘Oké, dan doe ik dat wel. Help je me even overeind??’
‘Ja tuurlijk!’
Kay stak zijn hand uit en hielp Ilona overeind.
‘Dank je’
Ilona liep naar een omgevallen boomstam toe.
Nog denkend aan hoe het kon zijn gebeurd dat ze viel ging ze op de boomstam zitten.
Toen herinnerde ze het zich weer!
Ze keek naar Jasmine en opeens kreeg ze hele erge hoofdpijn.
Hoe dat zo plots kwam, ze had geen idee.
Maarja. Dacht ze bij zichzelf. Gebeurd is gebeurd.
Doordat Ilona zo in gedachten verzonken was, had ze niet door dat iemand achter haar, steeds dichter bij kwam.

Opeens schrok Ilona op uit haar gedachten.
Ze hoorde dat er iemand achter haar was en keek om.
Even schrok ze, maar daarna zag ze dat het Jasmine was. En ze werd weer rustig.
‘Gaat het echt weer Iloon?’ vroeg die aan haar.
‘Nu weer wel ja!!’ antwoordde Ilona.
‘Weetje Iloon…’ zei Jasmine terwijl ze naast Ilona ging zitten.
‘Totdat jij flauwviel had ík hele erge hoofdpijn en dacht ik dat ík degene was die flauw zou gaan vallen! Maar toen jíj viel, hield ineens de hoofdpijn op!!’
‘Dat is raar!’ antwoordde Ilona. Ze durfde haar niet te vertellen dat ze pas hoofdpijn kreeg toen ze naar haar keek.
‘Ja dat vond ik dus ook al!!
‘Had je al hoofdpijn toen we het bos in gingen??’
‘Nee het begon pas hier in het bos, toen we weg gingen voelde ik me helemaal top!’
‘Ach, hoofdpijn kan zo in eens komen! Net als bij mij!’
‘Ja oké.’

Jasmine en Ilona zaten zo nog een kwartiertje op de boomstam te praten, over van alles en nog wat.
Een eindje verderop zaten ook Kay en Rory op een boomstam te praten.
Ze waren het plan aan het bespreken om hier weer uit het bos te komen.
Ze zouden doen wat er eerder gezegd werd.
Zo lang mogelijk naar rechts blijven lopen.
Dan kom je vanzelf bij de rand van het bos. Maar of ze dan aan de goede kant zitten?? Dat is de vraag! Ze hadden afgesproken extra blij te doen na wat er gebeurd was.
In de hoop dat de stemming weer wat beter zou worden en de hoop weer zou groeien.

‘Kom we gaan weer lopen’ riepen Kay en Rory na een kwartiertje.
Iedereen stond op van waar die zat en liep achter Kay aan. Iedereen, vooral Jasmine merkte dat dat ritslende geluid nog steeds achter ze zat.
‘Kay, dat geluid wordt alleen maar harder!’ zei Jasmine met iets in haar stem dat op paniek leek.
‘Ik hoor het ook’ antwoordde Kay.
‘Het is vast niks, Jasmien, doe maar rustig.’ Stelt Ilona haar gerust
Ze keek even naar Dave, die was helemaal aan het bibberen zag Ilona.
Opeens hoorden ze een raar geknor achter zich en Jasmine slaakte een kreet!
Razendsnel draaide het groepje zich om en keken in de richting waar het geluid vandaan kwam.
‘Huh?? Welk dier dat in de bossen leeft knort er nou?? Varkens zijn hier niet!’ vroeg Delilah.
‘Varkens niet nee. Maar everzwijnen wel! Beantwoorde Rory haar vraag.
‘e…everz…zwijnen? m…m…maar die zijn toch heel g…g…gevaarlijk??’vroeg Jasmine bibberig.
‘Ja dat wel. Ik ga wel even kijken wat het is.’ Opperde Kay.
‘Doe wel voorzichtig.’ Zei Ilona zachtjes.
Kay knikte en liep voorzichtig naar de plek van het geluid toe, het geluid werd met elke stap harder en Kay vroeg zich nog eens af wat het geluid kon zijn.
Everzwijnen leven toch niet in de bossen van Waterloo? Of dacht hij dat verkeerd??
Kay zette de laatste stappen naar de plek van het gelui toe.
Nog 3 stappen, Kay dacht nog eens na over wat het kon zijn.
Nog 2 stappen, Hij voelde de ogen van de rest in zijn rug branden.
Nog 1 stap, het geluid hield plotseling op en het was stil.