Bokt.nl

Citaat:

Merel fietste buitenadem op het fietspad langs de drukke weg. Het waaide hard en ze had tegenwind. Waarom heb ik altijd tegenwind! Merel trapte stevig door. Uiteindelijk kwam ze thuis. Sacherijnig zette ze haar fiets in de schuur. Ze huiverde. Wat was het toch koud! Ze graaide in haar schooltas en zocht naar de huissleutel. Het huis waar ze woonde lag aan de rand van het bos. Het was ook mooie grote villa. Haar vader was baas van een goed lopend bedrijf. Met bibberende handen stak ze de sleutel in het slot en draaide de sleutel om. Er was en klik en de deur ging open. Snel liep ze naar binnen. Ze deed haar jas uit en liep naar de keuken. Zo eerst een warme kop koffie. In gedachten luisterde ze naar het pruttelen van het koffieapparaat. Het was eindelijk vrijdag, vanavond zou ze uitgaan met haar vrienden. Dat deed ze bijna elke week. Maar deze week zou het extra leuk worden want Laurens ging ook mee! Ze vond hem al een tijdje leuk. Nu had ze hem eindelijk zover gekregen dat hij mee ging. Hij wou eerst niet want hij was een beetje verlegen. Merel glimlachte bij de gedachten. De koffie was klaar. Ze pakte de hete mok en liep naar haar kamer. Haar kamer was niet groot, vergeleken de andere kamers in het huis. Maar dat vond ze er juist zo leuk aan het was lekker knus. Er lag heerlijk zachte vloerbedekking in haar kamer en in de hoek stond een groot bed. Tegenover het bed stond haar bureau met een hypermoderne computer. Merel ging aan haar bureau zitten en zette haar computer aan. Ze klikte haar email aan. Nog steeds geen email terug van Laurens! Teleurgesteld staarde ze naar het scherm. Ze dacht aan haar ouders, ze hadden ook nog is niet gebeld terwijl haar moeder haar had beloofd thuis te zijn. Gisteravond had ze met haar moeder een grote ruzie, Merel hoopte dat ze nu hiervan geleerd had. Maar duidelijk niet! “1 nieuw bericht ontvangen ” Gretig klikte Merel de mail aan. Het is van Laurens!

> Van: Laurens Verkerk – Laurens_verkerk@hotmail.com
> Aan: Merel van ’t Hof – Merel_H@hotmail.com
> Onderwerp: RE: kom je vanavond?

Hee Merel! Ik had het je al op school vertelt maar ik wou even zeggen dat ik erg veel zin heb in vanavond!
Ik zie je dan! Laters
Laurens

Wat lief van hem! Oh hij is zo’n schatje! Merel dronk haar koffie op en liep naar beneden om het op te ruimen, opeens draaide ze zich om. Ze zag iets! Een schim… Toen ze niks maar zag haalde ze haar schouders op en liep naar boven toe, regelrecht door naar haar kast. Ze moest vanavond natuurlijk wel een super outfit aantrekken. Ze keek haar kast in. Mmm.. Wat zal ik nou is aantrekken? Opeens wist ze het. Ik trek mijn nieuwe broek aan en het truitje wat ik voor mijn verjaardag had gekregen! Ze pakte de kleding uit haar kast en trok ze aan. Toen liep ze naar de spiegel. Kritisch keek ze naar haar spiegelbeeld. De broek stond haar geweldig. En het gestreepte truitje stond er leuk bij. Haar bruine lokken die ze laatst in laagjes had laten knippen zaten ook nog eens precies goed! Komt vast door de wind. Ze wierp een blik op haar horloge. 7 uur al! Mijn ouders zijn nog steeds niet thuis! Zuchtend trok ze haar outfit uit voor vanavond en trok een warme joggingbroek aan met een trui. Ze liep naar de keuken en keek of er nog wat in de koelkast lag. Ze haalde er een diepvries maaltijd uit en zette het in de magnetron. Dan maar wéér alleen eten… Volgende keer bel ik gewoon een vriendin! Boos plofte ze op de bank. De telefoon ging.
“Hallo met Merel.”
“He Lieverd!” Klonk de stem van haar moeder.
“Papa en ik zijn nog even in vergadering en we zijn over een paar uur weer thuis. Pak maar iets lekkers uit de koelkast.”
“Heb ik al gedaan.” Zei Merel nors.
“O”
“Nou tot zo dan!”
“Jezus mam! Dit is al de 3de avond dat ik alleen moet eten. Ben ik soms niet belangrijk ofzo!”
“Ja sorry het is gewoon niet anders. Je weet toch dat je vader en ik het druk hebben met het bedrijf?”
“Ja…”
“Nou dan niet zo zeuren anders had je niet allemaal van die mooie spulletjes. Ik ga nu ophangen hoor, doei!”
Tuut tuut tuut.
Merel klikte boos de telefoon uit en smeet hem weg. Ik hoef die stomme spullen niet ik wil gewoon een normale familie! Boos liep ze naar de keuken en haalde haar eten uit de magnetron en begon met eten.
Een paar uur later ging haar mobieltje af.
“Hallo met Merel!”
“Hey! We komen je zo ophalen ben je al klaar?”
Oops! Helemaal vergeten… Ik moet me nog omkleden!
“Ja kom maar wanneer ben je er ongeveer?”
“Over 20 minuutjes ongeveer.”
“Oké, tot zo dan!”
Merel hing op en rende de trap op. oliebol oliebol oliebol! Ik moet hartstikke opschieten!
Snel sprong ze onder de douche. Een paar minuten later trok ze haastig haar kleding aan en deed wat make-up op. Ze wierp een blik op haar horloge. Oh ik heb nu nog 5 minuten.
Merel keek naar de spiegel. Mooi zo! Ik zie er tip top uit. Met een glimlach draaide ze zich om en liep alvast naar buiten. “He Merel!” Merel keek op en zag haar vrienden staan. Tobias, Megan, Tom, Stella en… Laurens! Blij liep Merel met haar fiets in haar hand naar haar vrienden toe. “Laten we gaan!”riep Stella. Ze sprong op haar fiets en fietste achter haar vrienden aan. Laurens bleef een beetje achter fietsen zodat Merel naast hem kon fietsen. “Heb je er een beetje zin in?” Laurens grijnsde. “Nu ik jou zie wel.” Hij begon een beetje te blozen. Merel deed net of ze het niet zag.

Na een half uurtje fietsen kwamen ze aan. Snel gingen ze naar binnen. Stella en Megan waren nog niet binnen of ze zagen al leuke jongens. Tobias fronste. “Waarom hebben zij altijd zo snel een jongen en wij niet zo snel een meisje!” Tom keek hem medelevend aan. “Beste Tobias. Kijk naar de meester en leer.” Hij lachte geheimzinnig en liep de dansvloer op. Tom liep in de richting van een knap meisje. “He! Ken ik jou niet ergens van?” Het meisje keek hem raar aan en liep weg. Tobias schaterde van het lachen toen Tom met een rood hoofd terug kwam strompelen. “Ja ja Tom. Ik denk dat ik het maar een andere openingszin ga gebruiken.” Hij knipoogde naar Merel en fluisterde: “En niet zo 1 uit een goedkoop blad!” Tobias en Tom liepen weg. “Zo…” zei Laurens opgelaten. “Wil je wat drinken?” Merel knikte en ze liepen naar de bar. Ze dronken wat en Laurens werd wat losser. Merel stond op. “Wat ga je doen?”
“Wat denk je? Dansen natuurlijk!”
“Oke veel plezier!”
“Nee gekkie! Jij gaat natuurlijk mee!”Ze pakte zijn hand en trok hem lachend mee.
“Maar…”
“Geen gemaar!”
Het nummer veranderde net in een langzaam schuifel nummer.
Merel keek hem aan. Hij sloeg zijn armen om haar nek. Langzaam bewogen ze samen op het ritme van de muziek. Merel voelde zich in de zevende hemel. Eíndelijk danste ze met Laurens. De knappe lieve Laurens. Als ze zo bij hem was voelde ze zich helemaal warm worden van binnen. Was dit dan haar grote liefde? Voorzichtig legde ze haar hoofd op zijn schouder. Toen ze achter hem keek schrok ze. Het was haar ex, Martin. Merel tilde haar hoofd op en keek kwaad naar Martin. Hij volgde haar al een tijdje sinds ze het had uitgemaakt. “Laurens?”
Hij keek haar aan.
“Ja wat is er? Voel je je niet lekker?” vroeg hij bezorgd.
“Nee, dat is het niet… Het is Martin weer is.” Boos keek Merel naar Martin. Martin grijnsde terug. Laurens keek om en begreep het. “Kom laten we even naar buiten gaan.” Samen liepen ze naar buiten. Voorzichtig pakte Laurens haar hand beet. Merel keek hem aan en glimlachte. Buiten liepen ze de straat uit. Weg van de drukte. Merel rilde. Laurens sloeg een arm om haar heen en zo liepen ze verder. “Laurens?”
“Ja?”
“Bedankt.”
“Voor wat?” Laurens stopte en keek haar aan.
“Gewoon dat je begreep dat ik weg wilde… En gewoon dat je er bent.”
Ze keek hem in zijn ogen aan. Langzaam kwam hij dichterbij. Totdat zijn lippen de hare raakte. Merel stond aan de grond genageld. Ze voelde zijn handen over haar rug gaan en toen met haar haren spelen. Uiteindelijk lieten ze elkaar los. Dit had Merel echt niet verwacht van Laurens, hij was ook zo lief! Stukken beter dan Martin dacht ze boos.
“Zal ik je thuis brengen?”
“Nee joh! Dat hoeft niet hoor.”
“Oke, we kunnen ook naar mijn huis?”
Merel glimlachte. “Graag.” Ze liepen hand in hand de weg op richting Laurens zijn huis.
Ze merkte alleen niet dat ze werden gevolgd…

Citaat:

Hoofdstuk 2

Laurens liep naar binnen. Hij moest eerst het alarm uitschakelen. Anders werden zijn ouders wakker. Hij draaide de sleutel in het slot en liep snel naar binnen. Aan het einde van de gang hing een apparaatje aan de muur. Hij toetste de code in en het alarm was uitgeschakeld. Deze keer ging gelukkig beter. Dacht Laurens opgelucht. Hij dacht terug aan de vorige keer. Toen was hij de code vergeten en de hele buurt was wakker geworden. Hij had een maand huisarrest en hij mocht ook geen internet meer die maand. Hij liep de gang uit richting de voordeur om Merel te roepen dat ze binnen kon komen. Nooit gedacht dat dit moment zou komen. Ik vond haar al leuk toen ik haar voor het eerst zag. Laurens stapte de voordeur uit en stapte de stoep voor zijn huis op. Hij keek om zich heen. Waar is Merel nou? “Merel! Waar ben je?” Geen antwoord. Hij liep een stuk naar links en liep de hoek om. Daar was ze ook niet. “MEREL! Zeg iets als je me hoort!” Waar zou ze nou zijn? Ze maakt vast een grapje waarschijnlijk staat ze er nu weer. Laurens voelde zich nu een beetje dom dat hij er in was getrapt. Met een blos op zijn wangen liep hij de hoek weer om. “Merel kom nu maar te voorschijn! Ik ben er in getrapt kom nu maar weer!” Stilte. “Merel nu is het niet leuk meer!” Opnieuw een stilte… Laurens voelde een vlaag van paniek opkomen. Hij begon sneller te lopen. Toen hij bij de voordeur kwam keek hij de gang in. Daar was ze niet. Hij liep verder de stoep op. Plotseling bleef hij verstijft staan. De haartjes in zijn nek stonden recht overeind. Voor hem lag Merels fiets op de grond. Wat is hier gebeurd! Ze heeft hem er vast gewoon zo neergelegd. Dacht Laurens terwijl hij eigenlijk wel wist dat dat niet zo was. Merel zou hem nooit zo gevaarlijk half op de weg neerleggen. Laurens liep naar de fiets en keek of er nog iets van Merel lag. Laurens ging op zijn hurken zitten. Hij zag wat liggen onder het wiel. Het was een envelop! Voorzichtig pakte hij hem op en maakte hem open. Zijn blik gleed over het papier wat in de envelop zat. Het was een brief. Maar hij was niet geschreven of getypt maar het was met letter uit tijdschriften erop geplakt. Met grote ogen las Laurens de brief.

We hebben Merel van ’t Hof. Als de ouders van Merel niet binnen een week 10 miljoen euro bij elkaar hebben gaat Merel dood. Zoek ons niet wij nemen contact met jullie op.

Laurens keek om zich heen. De straat was helemaal verlaten. Hij kon even niet meer helder denken en rende schreeuwend zijn huis in. Snel toetste hij ‘112’ in. “Hallo, kan ik u helpen?” hoorde Laurens een vriendelijke vrouwe stem aan de andere kant van de lijn. “Eh… Ja hallo! U moet meteen naar Kerkstraat 34B komen!” schreeuwt hij door de hoorn. “Oke,” klonk de vrouwenstem weer. “even diep adem halen. Vertel maar even precies wat er aan de hand is.” Laurens haalt diep adem en begint te vertellen. “Ik was even in ons huis het alarm uitschakelen en een vriendin van mij stond buiten te wachten, toen ik terug kwam om haar te roepen was ze weg. Ik dacht eerst dat het een grapje was, totdat ik haar fiets half op de weg zag liggen. Toen ik de fiets op wilde pakken vond ik een envelop met een soort dreigbrief. Daarop stond dat ze ontvoerd is en ze eisen geld!” Het was even stil, hij hoorde alleen getik op een toetsenboord. Ze was vast aantekeningen aan het maken. “Ik heb er wat politieauto’s naar toe gestuurd, blijf ondertussen maar aan de telefoon” Laurens knikte, maar merkte toen dat ze dat natuurlijk niet zag. “Oke” zei hij dan maar.

Een half uur later stonden er allemaal politiewagens in de Kerkstraat. Om Merels fiets was een politielint gespannen. Laurens zat binnen met zijn ouders aan de keukentafel. Zwijgend dronk hij zijn thee. Laurens ouders keken bezorgd naar hun zoon. De deurbel ging. Laurens moeder liep naar de deur en opende hem. “Goedenavond mevrouw. Bent u de moeder van Laurens?” Ze knikte. “Ik wilde even melden dat er geen sporen zijn gevonden en dat de brief goed word onderzocht. Ik dacht dat jullie dat wel wilde weten.” Ze knikte weer. En de politieagent liep weg. “Wat was dat?” Riep Laurens vanuit de keuken. “Een agent.” Ze liep naar de keukentafel en ging weer zitten. Snel vertelde ze wat de agent haar had vertelt. Laurens stond op en liep naar zijn kamer. Hij plofte op zijn bed neer. Helemaal in de war ging hij liggen. Wat zou er gebeurt zijn? Is ze ongedeerd?

Merel werd met een knallende hoofdpijn wakker. Ze probeerde zicht te herinneren wat er was gebeurd. Ze wist alleen nog dat ze op Laurens wachtte, buiten op de stop. En toen werd alles zwart. Ze opende haar ogen en keek om zich heen. Ze lag op een gammel bedje in een klein kamertje. Ze kon niet zo goed zien want het was donker. Verward probeerde ze te gaan zitten maar slaakte toen een kreek van pijn. Haar hoofd bonkte heftig en ze voelde zich draaierig. Ze ging weer even liggen en dacht na. Waar ben ik in godsnaam? Wat is er gebeurt. En waarom lig ik hier. Ze voelde een vlaag van paniek op komen. Weer probeerde ze te gaan zitten. Dit keer langzaam aan. Toen ze zat leunde ze tegen de koude muur waar het bed tegenaan stond. Ze voelde dat ze kwaad werd. Hoe durfde iemand haar neer te slaan en hier in dit stink hok te zetten! “He! Is daar iemand?” Ze stond op en schuifelde zwakjes naar de deur tegenover haar bed. “HALLO?!” Ze bonkte met haar vuisten tegen de koude stalen deur. “Laat me eruit!” Schreeuwde ze kwaad. Het bleef stil aan de andere kant van de deur. Merel bonkte zo hard als ze kon tegen de deur. Tot haar handen begonnen te bloeden. Ze werd weer licht in haar hoofd en ze strompelde naar het bed. Toen werd alles weer zwart…

“Kom je mee Gerard? Dan gaan we naar huis Merel wacht vast op ons.” Barbara voelde zich een beetje schuldig over dat ze steeds zo laat thuis waren. Ze liep naar de kapstok en trok haar jas aan. Gerard liep achter haar aan en deed het zelfde. “Ja laten we opschieten ik ben ook hartstikke moe van al dat vergaderen.” Samen liepen ze het grote kantoorgebouw uit naar hun peperdure nieuwe auto. Ze stapte in en reden naar huis.

Toen ze thuis kwamen liep Gerard regelrecht naar zijn kamer en begon zich uit te kleden. “Ik kom er zo aan hoor lieverd ik ga even bij Merel kijken.” Barbara liep over de overloop naar het kamertje van Merel. Zachtjes deed ze de deur open. “Merel lieverd? Slaap je al?” Fluisterde Barbara zachtjes. Ze hoorde niets. Ze liep naar binnen naar het bed van Merel. Ze schrok zich rot want Merel lag er niet! “GERARD!”
“Mm?” Mompelde Gerard die al bijna sliep. “Wat is er?”
“Merel is er niet!” Riep Barbara paniekerig. En ze rende naar Gerard toe.
“Doe eerst eens even rustig! Ze is vast nog uit met haar vrienden. Ze kan elk moment thuis komen.”
“Je hebt vast gelijk… Ik ben gewoon een beetje overbezorgd. Maar ik heb gewoon het gevoel dat er iets mis is.”
“Het is vast niet lieverd.”
Een beetje opgelucht kleedde Barbara zich uit en ging slapen.

Midden in de nacht schrok Barbara wakker. De bel ging. “Ik doe wel open blijf jij maar liggen.” Zei Gerard. Hij stond op en liep naar beneden. Barbara hoorde hem open doen. Ze hoorde een vriendelijk mannenstem tegen Gerard praten. Maar er was iets met de manier waarop. Het klonk alsof hij medelijden had! Barbara stond op en pakte haar badjas. Ze liep snel de trap af naar de voordeur. De man waar Gerard mee praatte was een politie agent! Gerard draaide zich om toen hij Barbara hoorde. Barbara zag Gerard erg bang keek. “Wat is er aan de hand?” De politie keek haar aan. “Mevrouw en meneer u kunt beter even gaan zitten. Ik heb slecht nieuws voor u…”

“He meisie wakker worden.” Klonk een ruwe stem. Langzaam ontwaakte ze uit haar slaap. Opeens kwamen alle herinneringen van gisteravond weer terug. Ze ging zitten en keek waar de stem vandaan kwam. Ze zag niemand. Ze keek nog eens en merkte toen dat de stem achter de deur vandaag kwam. Er zat een luikje in de deur en de stond op een kier. Merel stond op en stormde naar de deur. “Laat me er verdomme uit!”Schreeuwde ze woest. “Wow, rustig meisie.” Klonk dezelfde stem weer. Het luikje ging verder open en er werd een stuk droog brood naar binnen gegooid en een flesje water. “Hier doe je het voorlopig maar mee.” En de luikje ging met een klap dicht. “Wacht! Wie ben jij!” Geen antwoord. Merel hoorde voetstappen een trap opgaan en er werd een deur dichtgesmeten. Merel kreeg tranen in haar ogen. Boos keek ze naar het brood. Het zag er vies en droog uit. Het leek nog net niet beschimmelt. De tranen stroomde nu over haar wangen. Snikken ging ze op het bed liggen. Merel kom op. Wees nu sterk en ga eten. Je weet niet wanneer je weer eten krijgt. Merel ging weer zitten en droogde haar tranen. Ze pakte het stuk brood en nam een grote hap. Ze kreeg het nog maar net door haar keel…