Geplaatst 
................
“Niemand noemt mij zo!” schreeuwde ik, met een hevig verlangen sprong ik op de tafel en tierde helemaal door. De leraar keek met vol ontzag toe tot hij op een zeker moment mij weg stuurde en al huilend en schreeuwend verliet ik het lokaal. Mijn adem stokte in mijn keel en ik rende zo hard als ik kon de school uit, de straat uit en nog veel verder. Toen ik eindelijk rustig was geworden leek de wereld door mijn ogen te draaien en te tollen. Ik sloot mijn ogen en zonder dat ik het wou dacht ik terug aan deze ene verschrikkelijke dag! Mijn vreselijke rotvader was weggelopen met een andere man een man nog wel! Woedend greep ik het bankje vast en sloeg met mijn vuist op het hout het deed zeer maar het voelde goed. Mijn moeder was niks meer niet meer als een weggestopte knuffel in een kast. Ze deed niks meer was down en gebruikte pillen, slaappillen tientallen per dag slikte ze weg zonder rot gevoel tegenover mij, mijn broer en mijn 2 zusjes. Wij moesten het zelf maar redden ik balde mijn vuisten en roffelde op het hout. En dan die rotschool met die rotkinderen en die rotleraren! Het enige wat ik naar mijn hoofd kreeg was “heej ben jij niet dat kind met die verslaafde moeder”of “jou vader is toch weggelopen met een man, haha homo!”. Ik had geen vriendinnen laat staan vrienden en niemand wou even met me praten of luisteren naar wat IK te zeggen had, niemand mijn moeder niet, mijn vader niet en mijn broer en zusjes hadden wel genoeg problemen! Opeens overviel me een vreselijke gedachte, hoe vreselijk hij ook was ik werd erdoor aangetrokken en een kleine grijns verscheen op mijn lippen. Schichtig stond ik op keek een paar maal om me heen en rende toen dwars over het gras langs de bibliotheek over de dijk even stopte ik en snakte naar adem maar het plan gaf me opnieuw moed en ik rende alsof mijn leven ervan af hing. Hijgend viel ik op mijn knieën toen ik voor mijn huis stond ik lachte maar stikte bijna door mijn piepende adem. Snel stak ik de sleutel in het slot en draaide hem open. Ik rende naar binnen er was niemand thuis verbaasd keek ik om me heen maar het deed me niks gauw pakte ik een tas eten en drinken en stal ook was slaappillen van mijn moeder. Daarna draaide ik me om en stormde de trap op dekens veel dekens dacht ik maar het moest draagbaar zijn ik stopte even graaide snel naar een kussen en kuste mijn knuffels voor de laatste maal ik knikte toen ik de deur sloot want dit kon niet langer! Met een goed maar toch angstig gevoel verliet ik het huis. Voordat ik weg ging had ik snel pen en papier gepakt en een briefje in elkaar geflanst,
Hallo mam,
ik weet dat je niet meer van me houd
je pillen zijn het enige waar je om geeft
en papa mag ook weg.. hij had het beter hier
nou ja.. nu weet je wat er van komt als je mij,
Nyrrie, Tess en Mara verwaarloosd ik weet niet
wat jij gaat doen maar ik ga weg..
,Jaimy
Nu ik de buiten lucht rook glimlachte ik en ik wist dat dit de goeie beslissing was. Niet veel later zat ik op een bankje in het grote park een park waar mam nooit zou komen ze vond het griezelig want er zaten zwervers en junkies ik was niet bang voor ze want ik zwierf nu ook rond iedereen was gelijk volgens mijn idee! Algauw had ik mijn plek gevonden een beetje afgezonderd in een stukje klein bos ik doopte dit bankje als “mijn” bankje en kraste mijn nieuwe naam erin voor een nieuw leven, Simmie dat werd het! Apart, nieuw en grappig voor een leuk vriendelijk persoon niet iemand zoals Jaimy maar iemand veel leuker, mooier en liever!
Als snel overviel de avond me maar ik was nog niet moe en bovendien ik moest eerst de omgeving nog verkennen. In een vlot tempo liep ik een rondje door het park bij het grote bos stopte ik even en griezelde. Het was er donker maar gelukkig had ik aan een zaklamp gedacht ik scheen en hoorde ineens een zacht gejank door de schrik liet ik mijn zaklamp vallen de batterijen rolde eruit en zonder licht kon ik ze niet meer vinden maar ik besteedde nu geen aandacht aan de zaklamp maar het gejank het klonk niet van ver, zal ik.. Even wou ik omkeren en wegrennen maar ik vermande me en liep op het geluid af een hond verscheen vanachter de bosjes en strompelde op me af ik glimlachte wat angstig maar liet dat niet merken in mijn stem “kom maar hondje” ik wenkte het en toen hij bij me was merkte ik pas hoe groot en vies hij was zijn lichtgrijze vacht zat vol met dennennaalden en plakbolletjes. Ik lachte en aaide hem over zijn kop wat hij fijn vond. Even krabbelde ik hem achter zijn oren en zei “word jij mijn hond? Ja lieverdje, Simba zo noem ik je!” Het was fijn om deze hond om je heen te hebben algauw merkte ik ook dat hij zonder twijfelen achter me aan strompelde een van zijn poten was namelijk gewond er zat een diepe dennennaald in en ik trok hem er gauw uit de hond jankte en draaide zijn kop naar me toe verschrikt liet ik de dennennaald vallen maar ik zag dat hij me niet wou laten schrikken en kwispelend schuurde hij tegen me aan. Het was nu al een stuk donkerder dan eerst dus ik besloot terug te keren naar mijn bankje ik schoof de struiken opzij maar deed gauw een stap achteruit een oude zwerver zat daar op mijn bankje! Hij zag me en grijnsde een vieze, enge grijns en opeens begreep ik mijn moeder met haar praatjes over het “grote” park. Hij stak een hand naar me uit maar ik pakte hem niet “zeg maar Ravi” zei hij met een schorre stem ik trilde en knikte “ehh, Jaimy, nee ehh Simmie meneer” hij schoof opzij zodat mijn gekras zichtbaar werd, hij lachte nogmaals en nu zag ik zijn vieze tanden, een tandenborstel had ik niet bij dacht ik paniekerig en ik moest er niet aan denken zulke tanden te krijgen met mijn tong ging ik over mijn tanden “is dit bankje soms van jou” zei hij zichtbaar vriendelijk “nee meneer, ik bedoel ja..” mompelde ik half onverstaanbaar. Hij stond moeizaam op en hield zijn hand uitnodigend naar het bankje “dan zoek ik mijn eigen bankje maar is op” hij knipoogde en ik griezelde. Snel ging ik zitten en ik klopte naast me op de bank Simba kroop dicht tegen me aan en ik lachte toen de zwerver uit het zicht was verdwenen.
Het was diep in de nacht met grote ogen staarde ik voor me uit Simba lag met zijn kop op mijn benen en sliep terwijl ik huiverde van de stilte, alleen af en toe hoorde je het krassen van een uil of het hoesten van een oude man. Ik leek onvermoeibaar zo maar dat was ik niet soms vielen mijn ogen zachtjes dicht maar dan droomde ik over het bos en was Simba opeens geen lieve hond meer dan schrok ik wakker en zat wat te mompelen in me zelf een boek had ik meegenomen maar ik had geen licht meer, dat was kapot.
Aan het begin van de ochtend vielen mijn ogen dan eindelijk dicht en ik sliep tot de middag aangebroken was. Toen ik wakker was zag ik Simba nergens een traan rolde over mijn wang terwijl ik “Simba! Simba!” riep. Ik wreef over mijn ogen om de tranen tegen te gaan. Waar was hij nou! Het had geen zin dacht ik om verder te zoeken de tranen kwamen maar gingen niet weg ik waste mijn gezicht bij de fontein en liep naar de winkel om wat spulletjes te kopen. Eenmaal in de winkel pakte ik alles wat ik nodig had want ik had aardig wat geld opgespaard. Toen ik aan de kassa stond wezen mensen naar me en mompelde wat, ik snapte het niet. Tot ik aan de kassa stond en de poster zag hangen mijn foto en gegevens stonden erop. Mijn gedachten draaiden door ik greep de spullen en rende de winkel uit alweer die tranen die gvd tranen! En toen ik Simba zag rende ik op hem af, hij had op me gewacht! Ik vloog hem om de hals en hij blafte zachtjes maar zo snel ik kon rende ik door Simba achter me aan. In het park zat ik bij de fontein met mijn knieën beschermend opgetrokken om Simba’s nek had ik een lang touw gebonden zodat hij nooit meer weg zou kunnen lopen! Het voelde gemeen maar ik had hem nodig! Ik was pas een dag weg en nu was het al moeilijk ik schudde mijn hoofd en dacht aan mijn familie ze hadden dus wel aan me gedacht.. Ik lachte door mijn tranen heen en kriebelde Simba. Toch wel dus.. Toch wel. Maar om die poster maakte ik me toch zorgen iedereen zou me mee terug kunnen nemen maar ik wou niet terug. Nooit niet! Al moet ik trouwen met Ravi ik grinnikte bij die gedachte en toen kwamen de tranen weer. Hoe moet dat nou iedereen kan me herkennen! Opeens kreeg ik een plan, een sluw plan eerst de schaar!
Mijn lange bruine haar viel op de grond kort haar had ik nu tot mijn schouders eerst reikte het tot mijn onderrug nu niet meer. Maar ik had het er voor over het moest, voor mijn eigen bestwil!
