Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-08-06 19:33

[verhaal] De zwarte herinnering (deel 1)

Geplaatst door de TopicStarter : 16-08-06 19:33

Totaal gesloopt plofte ze neer op een van de hooibalen die met ongelooflijke precisie tegen de muur van de paardenstallen was opgestapeld. Haar bruine krullende haar hing bezweet rond haar gezicht en ze trok haar shirt wat omlaag hoewel ze wist dat het haar niet zou afkoelen. Het was immens warm vandaag. Haar paard dat ze net bereden had lag zich nu languit in het zand te rollen, stond vervolgens op en schudde een keer met zijn hoofd. Zijn lange zwarte manen lagen warrig om zijn hals en hij keek haar aan met zijn priemende donkere ogen. Heel haar leven was ze gek geweest op paarden maar nooit had ze durven hopen een paard als Hamlet in haar bezit te krijgen. Hij was een veulen van een van de beste fokmerrie’s van haar vader. Toen ze Hamlet zag als veulen was ze verkocht en haar vader die de blik in de ogen van zijn 17-jarige dochter zag wist dat zij twee voor elkaar bestemd waren. Dat was 4 jaar geleden, zij was nu 21. Hamlet was nu een indrukwekkende hengst, dikke zwarte manen, een lange dikke staart en een majestueuze bouw. Zo groot en gespierd en toch zo fijn en sierlijk. Hij was erg bezweet waardoor zijn aderen duidelijk zichtbaar waren en een gevoel van opwinding schoot door het lijf van de trotse eigenaresse. Ze stond op en klopte een paar hooisprieten van zich af. “Als je een mens was geweest zou je mijn ideale man zijn”, riep ze met een glimlach naar haar paard. Hamlet draaide zijn oren richting zijn bazin, geen geluid wilde hij missen van het meisje dat stoer met haar handen in haar zij naar hem stond te kijken. Toen ze niks meer zei richtte hij zijn aandacht weer op het malse zomerse gras en begon er gretig van te eten.
Ze liep richting een kolossale woning, de muren waren maagdelijk wit, alsof ze pas geschilderd waren. Ze opende de achterdeur en liep naar de koele keuken. De geur van verse soep kwam haar tegemoet en even bleef ze voor de ventilator staan, de wind gleed langs haar lichaam en meteen voelde ze zich een stuk frisser. Ze liep door, trok een sprintje de trap en liep richting de badkamer, een spoor van paardrijkleding achter zich latend. Ze bereikte de badkamer in haar ondergoed, worstelde met haar horloge en ze drukte met haar kin de wekkerradio aan. De badkamer vulde zich met het geluid van een piano, een stuk van Bach dat ze meteen herkende. Haar vader was altijd al dol geweest op klassieke muziek en zij luisterde er nu ook graag naar, voor elke gemoedstoestand was weer een stuk te vinden en bovendien deden de zwierende klanken van de piano haar denken aan haar moeder. Twee jaar geleden kwam ze om het leven toen haar paard Tempest op hol sloeg en ten val kwam. Toen het paard in paniek weer op probeerde te staan doodde hij zijn bazin onder zijn reusachtige hoeven. Haar vader wilde Tempest meteen verkopen maar zij wist haar vader daarvan te weerhouden. Tempest stond nu apart en alleen zij verzorgde hem. Haar vader kwam nooit bij Tempest en had het personeel verboden Tempest op wat voor manier dan ook te verzorgen. Hoewel haar relatie met haar vader altijd goed was, waren de laatste twee jaren een afbreuk geweest aan hun band. Er waren heftige ruzies of oorverdovende stiltes waarin Tempest vaak centraal stond. Haar vader had zich op zijn werk gestort en zij zag hem bijna niet meer. Ze bekeek zichzelf eens in de spiegel terwijl ze met het kettinkje speelde die ze altijd om had met daarin haar naam gegraveerd, Janice. Haar moeder had haar altijd zo willen noemen en haar vader had er geen bezwaar van gemaakt. Haar moeder betekende alles voor haar vader en hij was gelukkig zolang zij dat was. Ze keek omhoog en staarde naar haar eigen gezicht. Donkere lokken, eigenwijze ogen, een prachtig gebit, hier en daar wat vegen op haar gezicht van het zand dat nu zo droog was. Ze leek op geen van haar ouders, alleen het karakter had ze meegekregen. Haar vader’s karakter.
Nadat ze zich gedoucht had en wat van de Toscaanse tomatensoep had gegeten hing ze buiten wat rond. De twee trouwe Duitse Doggen van haar vader volgden haar op de voet, met hun onnozele uitdrukking en hun tong ver uit hun bek waren ze alles behalve mooi, maar toch was ze gek op de honden. Ze opende het hek en liep het reusachtige erf op. Drie schuren stonden in een driehoekscompositie verdeeld over het erf, de toegangen naar elkaar toewijzend. Het waren goed onderhouden schuren, mooier nog dan sommige woonhuizen in de buurt. Qua bouw en kleur kwamen ze volledig met het huis overeen. Links stonden de twee tracktoren en hingen alle zadels en hoofdstellen op naam gesorteerd. Rechts stonden de fokmerrie’s en in de middelste schuur stonden de sportpaarden, waaronder haar Hamlet. Ze had echter geen behoefte om even bij de merrie’s of de sportpaarden te gaan kijken, haar ogen zochten het kleine witte huisje dat een paar honderd meter verder stond. Vroeger hadden hier de bedienden of stalhulpen geslapen, maar nu was het al twee jaar geleden omgebouwd tot een stal, de stal met daarin de oorzaak van alle ellende die twee jaar geleden begon, de stal van Tempest. De honden wisten goed dat ze niet voorbij de schuren mochten komen en ze keken met een scheve kop toe hoe hun bazin wel verder liep. Tegen de tijd dat ze bij het huisje kwam sloeg haar hart een stuk sneller dan het net gedaan had. Ze opende de deuren en hoorde meteen een doffe dreun en gehinnik. Het was benauwd in het huisje en ze voelde een onaangename druk op haar longen. Toen zag ze Tempest. De gitzwarte hengst keek kwaad naar haar, haast met verachting. Zijn vacht glom van het zweet en zijn neusvleugels stonden wijd open gesperd. Hij wilde naar buiten, hij schudde met zijn hoofd en maaide een paar keer met zijn voorbeen tegen de staldeur. “Stil maar, Tempest. Als je de wilde hengst uit blijft hangen raak ik je kwijt, en dat willen we allebei toch niet?”. Ze opende de staldeur en meteen bedaarde het paard. Gewillig liet het zich halsteren en liep braaf achter haar aan mee naar buiten. “Kom, ik breng je naar je weiland, dan kun je lekker wat grazen”, zei ze terwijl ze begon met lopen. Tempest had zijn eigen weiland, een goed onderhouden stuk grond dat het verst van het huis verwijdert lag. Haar vader had er altijd een binnenmanege willen bouwen maar na de dood van haar moeder was het stuk bedoeld voor Tempest om daar te lopen, zodat haar vader geen zicht had op ‘dat monster’. Sinds het ongeluk had hij de hengst nooit meer geaaid, nooit meer gevoerd, nooit meer mee gemend laat staan bereden. En nooit had hij de hengst meer bij zijn naam genoemd. Ook voor Janice gold een rijverbod, Tempest zou nooit meer een zadel op zijn rug mogen hebben. Toch reed ze Tempest vaak, als haar vader weg was en alleen Tom aan het werk was. Tom was de jongste knecht van de hele staf en zou Janice nooit verraden. Hij was hier komen werken omdat zijn ouders haar vader gesmeekt hadden hem een baantje te geven nadat hij meerdere malen met de politie in aanraking was geweest. Zijn vader gaf hem een baan en sinds kort ook een onderkomen. Zijn verblijf hier had hem goed gedaan. Haar vader zag in Tom waarschijnlijk iets wat hij zelf ooit was, normaal was hij niet zo voor liefdadigheid. Bij het hek haalde ze het halster weg en aaide ze het paard eens over zijn neus. Voor een kort moment ontspande Tempest volledig, hij zuchtte en kwam een stap naar haar toe. Toen gooide hij zijn hoofd omhoog en stormde de wei in, haar bijna omver duwend. “Gekke bok dat je bent!”, schreeuwde ze vals grijnzend naar hem terwijl hij een showtje weggaf voor hij zijn hoofd liet zakken en begon te eten.
Toen ze terug was bij de drie schuren hoorde ze een auto het erf op rijden en hoorde ze de honden blaffen. Het was de Landrover van haar vader. De grote zwarte auto stopte vlak voor haar. De witte letters op de zijkant van de auto deden pijn aan haar ogen. ‘Shakespeare Stables’, de naam van het paardenbedrijf van haar vader. Het was allemaal begonnen toen haar vader instinctief het paard Shakespeare kocht, niemand had vertrouwen in het paard behalve hij. Het geloof van haar vader in dit bijzondere paard bleek terecht en door zijn prestaties kon al snel een succesvolle stal worden opgebouwd. De deur ging open en ze zag hoe haar vader uitstapte, goed gekleed zoals altijd met een dure zonnebril op en zijn donker maar al grijzende haren in een perfect model gekamd. Hij was een knappe man en aangezien hij weduwenaar was lag hij aardig in de markt bij vrouwen. Janice verafschuwde elke vrouw die hij meebracht, haar manieren waren dan vaak ver te zoeken. “Wat doen de honden hier los op het erf”, vroeg hij enigszins beschuldigend aan zijn dochter. “Ze volgden me toen ik naar Tempest liep, ik heb Tempest naar zijn wei gebracht”. Bij het horen van die naam werd zijn gezicht strak. “Oh”, was het enige dat hij zei voor hij het portier dichtsloeg en wegliep, de honden vrolijk kwispelend achter hem aan. Janice slenterde weg en liep richting de schuren. Ze had geen behoefte achter haar vader aan te lopen, het zou toch weer op een ruzie uitdraaien. In hemelsnaam, kon de rotzak haar niet eens groeten voordat hij haar verwijten voor de voeten wierp? Waarom deed hij toch altijd zo bot. Het paard kon het niet helpen en zij net zomin, miste hij haar moeder of had hij gewoon een hekel aan haar? Had hij een hekel aan het feit dat zij wel van Tempest hield? Een mooie mannenstem deed haar doen opschrikken uit haar gedachten. Het was Tom. “Goedemiddag schoonheid, wat zie je er verhit uit, wat heb je toch allemaal gedaan?”. Tom stond bij de wasplaats van de middelste schuur met aan het leidsel een van haar vaders sportpaarden. Hij had het diertje even aan de longe laten lopen, maar dat even was in deze hitte al genoeg geweest om het dier te doen laten zweten, net als hij trouwens. Hij droeg een spijkerbroek en had zijn blouse uitgetrokken zodat je nu op zijn witte hemd keek, besmeurd met bruingekleurde vegen waarschijnlijk afkomstig van het paard naast hem. Zijn donkerblonde haar was nat van het zweet en zijn gezicht glom. Maar niet meer dan de zeeblauwe ogen die hij had, twee schitterende pretlichtjes die haar altijd weer op konden vrolijken. Hij was niet onaantrekkelijk en met een leeftijd van 27 ook zeker niet te oud, vond ze. Toch wist ze dat haar vader andere plannen voor haar had gemaakt, Tom paste zeker niet in het plaatje. Ze wierp een speelse grijns naar hem en plaatste haar handen in haar zij. “Ik heb net Tempest op de wei gezet, hij wilde er graag uit”. Tom knikte, “Klopt, ik heb hem vanmiddag al een paar keer kunnen horen schreeuwen, hij was weer eens woest. Maar goed, jij was aan het rijden en ik moest overal de waterbakken controleren, dus kon je niet even waarschuwen”. De blik in haar ogen werd scherp, “Waarom heb je hem er niet uitgelaten? Godver Tom, je weet hoe warm het is daar, het dier werd gek van de hitte en jij kon hem er niet heel even uitlaten toen je hem hoorde?”. Ze was woedend, hoewel ze wist dat Tom er niet veel aan kon doen. Het was altijd hetzelfde gezeik, Tempest was het enige wat zij nog van haar moeder had en het werd behandeld als een stuk vuil. Als haar moeder nog geleefd had zou ze van ellende weg zijn gegaan. “Jan, je weet best dat ik niet in de stal van Tempest mag komen, je vaders orders, hij is jouw verantwoording. Ik wil geen trammelant met je vader, ik blijf hem gehoorzaam”, hij keek haar diep aan, zijn ogen serieus maar toch troostend, hij wist hoe moeilijk ze het hier meer had. Heel even keek ze naar hem en wilde ze naar hem toe, in zijn armen liggen, eindelijk eens troost. Iemand die haar begreep. Geschrokken van dit gevoel werd ze nog kwader, “Natuurlijk, nu wil je in een keer geen regels meer overtreden, nu het je niet uitkomt, lekker egoïstisch”, sprak ze op een koele toon en vervolgde: “Othello moet nog worden getraind, Flyer moet extra stro in haar stal en krijgt een schep haver extra. Als je daar mee klaar bent mag je Hamlet binnen halen, ik wil dat hij blinkend op stal staat als ik straks kom kijken en reken maar dat ik dat doe!”. Ze draaide zich om en liep met grote passen weg. Ze voelde zich rot, ze had Tom nooit mogen zeggen dat hij een egoïst was, het was verkeerd en kinderachtig, ze mocht niet van hem verwachten dat hij haar vader het hoofd zou bieden. En hem dan vervolgens ook nog zo te commanderen, haar maag verwrong zich in haar buik, maar ze ging niet terug om haar excuses aan te bieden.
Ze liep de woning binnen en trof haar vader aan de keukentafel. Hij had een paar papieren voor zich liggen en bestudeerde deze aandachtig terwijl hij af een toe een lepel soep nam. Ze ging aan de tafel zitten en keek naar hem. “Moest je vandaag niet naar school?”, vroeg hij zonder eigenlijk interesse te hebben. “Ik was vandaag vrij pap, morgen de laatste dag, gewoon lollige dingen doen, iedereen een fijne vakantie wensen en dan heb ik officieel vakantie”, antwoordde ze verveeld. Hoe vaak had ze hem dit al wel niet verteld? Vijftien keer? Luisterde hij eigenlijk ooit wel eens naar haar? “Ga je nog leuke dingen doen met je vrienden morgen, of anders in de vakantie? Je mag ze rustig uitnodigen hier, gezellige dingen doen, niet de hele tijd met die paarden bezig zijn. Ik heb niet voor niks stalhulpen hier werken. Ik weet zeker dat Tom ook wel Hamlet er bij zou willen trainen, kun je een paar daagjes weg”. Ze had haar blik niet een keer van haar vader afgewend. Ja natuurlijk, als zij wegging kon hij zijn 20 jaar jongere maîtresses uitnodigen en konden ze ongestoord de dingen doen die ze altijd deden, ze wilde er niet eens aan denken. “Om Hamlet maak ik me geen zorgen maar weggaan kan ik hier daarom niet. Ik weet namelijk zeker dat ik Tempest dood aan zou treffen, omgekomen door de hitte en dorst omdat niemand hem uit zijn stal haalt en voert of water geeft, net zoals vandaag!”. Haar vader had nu eindelijk zijn blik van het papier af weten te halen en keek nu vragend zijn dochter aan. “Tom hoorde hem vandaag schreeuwen terwijl ik aan het rijden was maar hij liet het arme dier er niet uit omdat jij hem gezegd hebt dat hij dat niet mocht! En die sukkel laat vervolgens dat paard staan creperen in die oververhitte schuur!”. Haar vader zuchtte en zette zijn bril af. “Janice, het was jouw keuze om Tempest te houden, niet de mijne. Hij is jouw verantwoording”. De tranen prikten nu in haar ogen. Waarom toonde hij geen begrip, waarom deed hij zo? “Snap je dan niet, pap, dat Tempest mijn herinnering aan mama is? En dat ik het ook voor jou doe? Tempest is Shakespeare’s zoon, de zoon van jouw topper. Jij weet net zo goed als ik dat Hamlet goed is maar hij kan Tempest niet kan evenaren. Het zou zonde zijn de talenten van dat paard niet te benutten”. Haar vader keek haar strak aan en met een zachte stem zei hij: “Ik wil niks met dat monster te maken hebben dus handel ik niet in mijn belang wanneer het op dat paard aan komt”. Janice zette zich af tegen de tafel, stond op en liep weg. Het had geen zin, ze hoefde niet langer meer met haar vader te praten. Hij zou niet van gedachten veranderen, nu in ieder geval niet. Hij was gewoon nog kapot van het verlies van haar moeder, al wilde hij dat niet toegeven en deed hij alsof hij over haar heen was en de draad al weer op had gepakt. Ze wilde weg, ze moest weg hier, ze moest naar een plek waar ze na kon denken. Ze liep langs een stomverbaasde Tom en pakte het hoofdstel dat hij vast hield voor Othello uit zijn hand en holde vervolgens naar de achterste wei. Tempest had haar horen aankomen en stond blazend bij het hek. Hij wist dat hij mocht gaan, ze gingen rijden, galopperen over de zandwegen, samen vliegen zoals altijd. Ze deed hem het hoofdstel om dat wonderlijk genoeg precies om het grote hoofd van de hengst paste. Ze opende het van de wei en klom op de rug van Tempest. Zodra ze zat ging het paard er met een krachtige galop vandoor. Hij wilde net zo graag weg van deze plek als zij.