De vreselijke nacht
Kim kwam net uit school toen ze door haar ouders gebeld werd, ze moest snel naar huis.
Ze ging zo snel ze kon naar huis, waar haar ouders zaten te wachten om het nieuws te vertellen.
Haar ouders zeiden dat er noodweer aan kwam en dat ze thuis moes blijven.
Ze wou zo graag nog even naar de manege toe maar dat mocht niet van haar ouders.
Toen ze s’avonds in bed lag kon ze de manege niet uit haar hoofd zetten.
Toen haar ouders sliepen sloop ze de trap af en ging stil naar de schuur en pakte haar fiets.
De weg naar de manege wist ze zelfs met haar ogen dicht maar nu vond ze het toch best eng.
Het was donker en de bomen leken wel monsters.
Ze dacht alleen maar aan de manege en dat ze daar zosnel mogelijk heen wou.
Toen ze op de manege aan kwam brandde er geen licht, de eigenaar moest weg zij.
Ze ging snel naar de stallen en zocht beauty op.
Ze ging bij beauty in de stal zitten en viel in slaap.
Toen ze wakker werd was het nog donker maar het begon heel erg te regenen.
Ze begon bang te worden, hier had haar moeder haar voor gewaarschuwd.
Ze hoorden het al donderen in de verte.
De paarden in de stal werden onrustig.
Ze ging in het gangpad zitten om niet geraakt te worden door een bang paard.
De onweer werd steeds erger en kwam steeds dichter bij.
Ze wou weer naar huis maar ze durfde niet ze was verstijft van angst.
Ze dacht weer aan vroeger toen er bij hun bliksem insloeg.
Als ze toen thuis waren geweest zouden ze er nu niet meer zijn.
Sinds dien is ze doodsbang voor onweer.
Ondertussen was er volgens haar al een paarkeer in de buurt bliksem ingeslagen,
Ze hoorden steeds meer sirenes.
Ze rook brand!
Het werd ineens zwart voor haar ogen.
Toen ze weer wakker werd wist ze niet waar ze was.
Haar ouders zeiden dat ze in het ziekenhuis was.
Haar ouders vertelden wat er was gebeurt.
Er was bliksem in de stallen geslagen en er brak brand uit.
Alle paarden braken uit en toen de brandweer er was zagen ze je liggen.
Ze dachten dat het te laat was.
Maar je ademde nog dus lieten ze een ambulance komen.
Je hebt gelukkig niks.
Toen ze uit het ziekenhuis mocht ging ze bij de manege kijken.
Iedereen daar stond te wachten.
En beauty stond al gezadeld voor haar.
Ze ging meteen een stukje rijden.
Toen ze terug kwam hadden haar ouders een verassing.
Ze kreeg beauty.
Ze zat op haar kamer en dacht aan alles wat er was gebeurt.
In haar dagboek schreef ze:
Eind goed al goed.
het is mijn eerste verhaal.
ik schrijf het omdat ik zelf ook heel bang ben voor onweer.
ik vind het fijn om over dingen teschijven waar ik bang voor ben.
maar wat vinden jullie er van?