Geplaatst 
Snel rende ze achter hem aan. “Wacht nou toch, alsjeblieft!” “Waarom zou ik? Het enige wat jij belangrijk vind is toch jezelf??!” De jongen gooide de deur achter zich dicht. Het meisje stond beduusd in de gang, ze sloeg haar handen voor haar gezicht en rende luid snikkend naar boven. Ze knalde haar slaapkamer achter haar rug dicht en liet zich op haar bed vallen. Er werd zachtjes op de deur geklopt. “Lindsey, mag ik binnenkomen?” Zonder op antwoord te wachten kwam haar moeder binnen. Ze ging naast haar dochter op bed zitten. “Wat is er aan de hand lieverd?” Ze keek haar dochter onderzoekend aan. Het was een slanke vrouw met lang stijl haar wat in een staart gebonden zat. Ze had een liefelijke indruk maar wist precies wat ze wilde. Haar dochter daar in tegen had zwart lang golvend haar, precies hetzelfde figuur als haar moeder en was een knap meisje om te zien. Ze had heldergroene ogen en had een vriendelijk karakter. “Dennis zegt dat ik alleen aan mezelf denk en niets om hem geef! Maar het is juist het omgekeerde, ik denk constant aan hem en geef ontzettend veel om hem. Ik weet alleen niet hoe ik dat aan hem moet laten merken..” Ze zuchte diep. Haar moeder keek uit het raam. Het was een prachtige lentedag en het zou nog wel eens warm kunnen worden die middag. Vervolgens keek ze haar dochter aan. “Weetje schat, ik weet niet waarom Dennis denkt dat je niets om hem geeft, maar volgens mij is hij zelf ook nogal onzeker over zijn gevoelens.” Ze streelde haar dochter over haar haar. “Bel hem anders even en zeg hem dat het je spijt.” Daarna stond haar moeder op en liep ze de kamer uit. Lindsey dacht even na. Ze stond op van haar bed en liep naar haar bureau en pakte haar mobieltje. Ze zocht het nummer van Dennis op en wachte tot er iemand zou opnemen. “Met Nina Zuiden” klonk het aan de andere kant van de lijn. “Hallo, met Lindsey Sandloven. Zou ik Dennis misschien even mogen spreken?” “Ha, hallo Lindsey. Maar natuurlijk mag je Dennis spreken! Ik zal hem even roepen voor je. Dag.” “Dag mevrouw.” Terwijl ze wachte keek Lindsey uit het raam. Misschien kon ze straks nog even naar Fiona. Fiona was Lindsey’ beste vriendin, ze waren al onafscheidelijk geweest sinds groep 4 van de basisschool. Fiona was een geheel ander type dan Lindsey. Ze had rood haar tot aan haar schouders en mooie grote grijze ogen. Haar gezicht was net zoals die van een engeltje, maar haar karakter paste daar totaal niet bij. “Hallo, met Dennis” Lindsey schrok op. “Eh…hoi Dennis, met Lindsey. Ik wou even zeggen dat het mij spijt van net” Ze wachte op reactie. “Het spijt mij ook.” Dennis’ stem klonk treurig. Hij aarzelde even. “Heb je misschien zin om hier heen te komen?” vroeg hij. “Ja, natuurlijk!” antwoorde Lindsey blij. Nadat ze had opgehangen sprong ze zowat een gat in de lucht. Snel rende ze naar beneden en vond haar moeder in de keuken. “Mam, ik ga even naar Dennis. Als er nog tijd is ga ik ook nog even naar Fiona. Goed?” Ze wachte niet eens op antwoord van haar moeder. Maar rende al naar de kapstok om haar jas te pakken. Snel deed ze hem aan en deed de tuindeur open liep de tuin in en liet de deur weer achter haar dichtvallen. Ze pakte haar fiets uit het schuurtje en reed de tuin uit. Het was ongeveer 5 minuten fietsen naar Dennis. Terwijl ze zo snel als ze kon naar hem toe fietste viel ze zowat van haar fiets want daar liep Fiona. Maar ze was niet alleen, ze liep samen met Lindsey’s vroegere vriendje Rino. Fiona kreeg haar in de gaten en zwaaide enigszins beschaamd met een lichte kleur op haar wangen. “Uhm….Hoi Lindsey..” ze glimlachte zwakjes. “Ja, hoi…” antwoordde Lindsey met een zuur gezicht. “Zo Rino, jij hier?” zei ze er met afgrijzen achteraan. Ze mocht hem nog steeds niet, hij had haar gedumpt omdat hij haar had vervangen door een of andere domme griet die ineens kwam aanzetten. Rino keek haar grijnzend aan. “Hallo Lindsey, hoe gaat het met jou? Tijd niets van je gehoord” Lindsey snoof. “Wat zou ik aan jou moeten vertellen?” Ze stapte weer op haar fiets en keek Fiona aan. “Ik spreek jou nog wel, ik ga nu naar Dennis!” Fiona glimlachte. “Ja, veel plezier…” “Dankje, dat zal wel lukken.” En ze racete weg. Door haar hoofd spookte veel gedachten. Wat moest Fiona nou bij Rino? Ze keek achterom maar zag het stel al niet meer. Ze trapte stevig door want ze zag Dennis’ straat al in zicht komen. Aangekomen zette ze haar fiets in de ruime voortuin en belde aan.
] 
