Geplaatst Citaat:Wanneer ik de kleine piste betreed in afwachting tot het meisje voor me klaar is vraagt iemand van mijn manege me of ik nerveus ben, ik knik van ja, want een stem heb ik niet meer.
‘Maar meisje toch, je moet niet nerveus zijn, wij zijn toch allemaal bij je? Want kan er fout gaan?’
Ik glimlach en ben hem dankbaar, met mijn vernieuwde zelfvertrouwen draaf ik nog even tot ik zeker ben dat we er klaar voor zijn, daarna buig ik me naar hem toe
‘Samen kunnen we alles aan…..’
Fluister ik in zijn oren nog een laatste keer geef ik hem een klopje op de hals, daarna is het mijn beurt om de ring in te gaan. Het meisje voor me, mijn grootste concurrente, heeft een prachtige kür gereden…Ik complimenteer haar en laat mijn pony rond de ring draven. Even kijkt hij naar de mensen die langs de kant op het terras staan. Ik ben even bang dat hij gaat schrikken maar dan voel ik wat hij werkelijk doet.
Ik voel dat hij zich groot maakt en dat hij zijn achterhand er nog nét iets meer onder zet. Wanneer ik in de hoek kom zie ik mijn vriendin staan, ze had me beloofd te komen maar even leek het alsof ze het niet ging halen, ik kijk haar opgelucht aan en ze steekt bemoedigend een duim naar me op.De bel rinkelt, ik ga klaar staan en geef het teken dat ze de muziek mogen starten. De eerste noten klinken uit de boksen en de prachtige hengst onder me spitst zijn oren en reageert perfect op mijn hulp.
In draf zweven we richting de plek waar we moeten groeten. Ik groet en bedenk me dat het mijn laatste keer in dit niveau is, dat het mijn laatste Beker van Limburg is met deze knappe gast.
Explosion draait zijn oren eventjes naar mij en ik begrijp wat hij denkt, ik begrijp dat hij weet wat er door me heen gaat.
Mijn drafmuziek klinkt door de boksen en Explosion reageert als vanzelf, hij gaat in een swingende draf door de piste en danst mee op het ritme van de muziek, bij onze middendraf gooit hij met zijn benen alsof hij ze kwijt wil en de energie en kracht achter elke beweging laat me weten dat hij er zin in heeft, dat hij zijn uiterste best aan het doen is!
Even droom ik weg, ik voel alleen nog maar mijn pony, ik zie alleen nog maar de ring waar ik in rijd en het enige wat ik nog hoor is mijn muziek. Alles gaat goed, alles komt uit…Explosion luistert perfect…
Dansend bewegen we ons opnieuw via de middenlijn tot 2 meter voor de jury. Daar groet ik af en tot mijn grote vreugde klopt hij dit maal perfect! Net op de laatste toon groet ik. Explosion draait even zijn oren naar mij en ik besef dat hij weet wat er door me heen gaat, onze laatste Beker van Limburg samen…Onze eerste en laatste Beker van Limburg samen. Onze eerste en laatste dans in het niveau 1…We weten beide dat dit weer een hoofdstukje is dat we afgesloten hebben…De mensen langs de kant applaudisseren, sommige staan zelfs recht…Ik val om Explosion’s nek, beloon hem…Een eenzame traan rolt over mijn kaken op Explosion zijn ingevlochten manen. Hij zucht, en kijkt naar het publiek. Wanneer ik zijn blik volg word ik overspoeld door vreugde, ik beloon hem, ik lach en zie dat mijn moeder huilt, ze steekt beide duimen naar me op en nu ben ik er honderd procent zeker van dat het goed gegaan is! Mijn lesgever lacht en ik hoor haar roepen ‘Goed gereden Kathleen!’
Explosion stapt zelfzeker en trots naar buiten en mijn vriend komt me een zoen geven.
‘Iedereen was stil….Niemand bewoog! Je hebt het publiek stil gekregen meid!’
Ik glimlach en spring van mijn pony.
‘Niet ik…Wij!’ Terwijl ik het zeg sla ik mijn armen rond Explosion zijn nek en hij laat zijn hoofd rusten op mijn schouder. Wanneer ik hem naar zijn stalletje breng komen mensen me proficiat wensen met mijn proef, ik zadel af en ren overgelukkig naar de computer waar de uitslagen op komen.
Ik win…IK WIN!!!!! Mijn moeder en ik vliegen in elkaars armen, mijn lesgever geeft me een knuffel en een zoen en wenst me proficiat, iedereen van onze manege is blij! Iedereen! Een heerlijk gevoel…God wat voelt dit super! Ik knuffel mijn vriend en ook hij wenst me proficiat.
Ik ren naar Explosion en ga hem proficiat wensen…Ik heb het tenslotte niet alleen gedaan?
Wanneer we op de ‘ceremonie protocolère’ zijn…En ik op het podium sta met een reuze beker in mijn hand…Realiseer ik me pas echt dat ik gewonnen heb.
De winnaars worden extra verwent met een lint in de Belgische driekleur met daarop in gouden letters ‘Kampioen Beker van Limburg 2006’ Trots kruip ik weer op Explosion.
Nadat we allemaal 1 ere ronde hebben gedaan mogen de eerste van elk niveau nog een extra keer showen.
Explosion zet de hele prijsuitreiking op mijn kop maar wat maakt het uit? Hij mag toch in de schijnwerpers lopen? De mensen lachen, Tom vraagt me of mijn pony weer pittig is en ik? Ik lach en geniet van mijn heethoofdje, mijn maatje, mijn partner in de ring, mijn beschermer…Mijn vriend…
‘Samen kunnen we alles aan maatje!En het mooiste? Het is ons geheimpje!’
Hij spitst zijn oortje naar me wanneer ik het zeg en knikt alsof hij het begrepen heeft…Misschien heeft hij het ook wel begrepen?
Ik had gewoon zin om het allemaal eens op te schrijven!
