Geplaatst Hoe jij de woorden uit kon spreken
En je blik die daarop fel was gericht
daardoor miste enkel jou gebreken
die af te lezen was van je gezicht
nadat we beide fel in elkaar ogen keken
lieten mijn gevoelens zich langzaam gaan
je wist elke keer de woorden uit te spreken
die ik zo graag had willen verstaan
je ogen gaven mij elke keer de hoop
maar je woorden wilde het niet bevestigen
en de liefde voor jou die binnen sloop
werden niet gezien door enkel de aanwezigen
hoe de kijk op jou zo tegenstrijdig kon zijn
van enkel zoveel haat, naar echte liefde
en zullen de veranderingen zo beter zijn
wanneer het alleen nog maar liefde is
geef je mening over dit gedicht
