Wat mij zo ontzettend raakt,
En mij onzeker maakt.
Is nooit een keer zekerheid te voelen,
Niet weten wat ze bedoelen.
Vaak zeggen ze alleen wat je wil horen,
Maar kan me daar zo aan storen.
Hoewel ik weet, dat het soms moeilijk is eerlijk te zijn,
Maar weet ook, eerlijkheid doet uiteindelijk het minste pijn.!
Als gevraagd word hoe je je voeld,
Is het zo moeilijk uit te leggen wat je nou echt bedoeld.
Bij zoveel mensen zou ik het niet eens proberen,
Het zou zomaar kunnen dat ze het gebruiken om je te bezeren.
En als iemand over gevoel, gedachten praat,
Hoe weet je dat dat echt zo is, en diegene niet te liegen staat.?
Je komt er soms wel achter, maar meestal te laat,
Dan heb je echt het idee dat je er alleen voor staat.
Mischien de eerste keer nog niet echt,
Maar de 2e, 3e en keren derna, voelt het echt slecht.
Want je denkt dan, wie is er nu nog wel te vertrouwen,
Wie kan zich wel aan de waarheid houden.
Zelfs de mensen die wel te vertouwen zijn, vertrouw je niet,
Omdat je de waarheid niet aan de buitenkant ziet.
Niets en niemand dat me ooit die zekerheid kan geven,
Maar zou wel graag met iets minder twijfel willen leven.
Twijfelen zorgt dat vele dingen kapot gaan,
Omdat je soms er nog liever helemaal alleen voor wil staan.
Inplaats van te geven, een kans, een klein beetje vertrouwen,
Aan iemand waar je wellicht wel op kan bouwen.
Hopelijk is dit ooit een kans die op het juiste moment gegrepen word,
Zodat niet de wereld weer in elkaar stort.
Maar dat het vertrouwen wat er voor nodig was, ook terug word gekregen,
Gewoon iets minder twijfel, en een klein stukje zekerheid word gegeven...

Gedicht net door mij geschreven, wat vinden jullie er van.?
Advies/kritiek sta ik uiteraard voor open, maar vergeet niet dat ik niet zoveel dicht, maar ik even mijn gevoel kwijt moest.

Groetjes jenny