Geplaatst Elke dag kwam ik hem tegen op school. Ik wist niet eens hoe hij heette, hoe oud hij was of waar hij woonde. Nog nooit had ik met hem gepraat, nog nooit hadden we elkaar vluchtig gegroet als we elkaar tegenkwamen in de gang. Ik had zelfs het idee dat hij mij nog nooit had opgemerkt, terwijl ik hem constant in de gaten hield. Hij maakte indruk op me. Waar het door kwam? Ik had geen idee. Ik moest een jongen altijd eerst door en door kennen voordat ik me echt op mijn gemak bij hem kon voelen. Hoe kon ik nou zo blij worden door alleen maar te kíjken naar een totale onbekende?
Ik wist inmiddels wie zijn vrienden waren, wat zijn favoriete broek was en hoeveel paar schoenen hij had. Hij kwam elke dag op zijn scooter naar school. Op woensdag had hij het eerste uur vrij, want dan zag ik hem door het raam vanuit het lokaal waar ik zat aan komen rijden. Ik wist wanneer ik hem tegen zou komen. Bijvoorbeeld op maandag, tussen het vijfde en zesde uur op de tweede verdieping. Wat was er met me aan de hand? Hij leek wel een obsessie voor me! Waarom stapte ik niet gewoon op hem af? Iets hield me tegen..
Het was eind april, de lente was merkbaar in aantocht. In de weekenden werkte ik in een kledingzaak in het centrum van de stad. Eigenlijk was het mijn vakantiebaantje, maar om alvast wat bij te verdienen werkte ik er al voordat de vakantie begon. Op een zaterdagmorgen bleek ik een nieuwe collega te hebben. Het was een jongen van een jaar of 16. Hij kreeg uitleg van mijn collega op de jongensafdeling. Ik was erg druk op mijn eigen afdeling die dag, ik werkte een verdieping lager dan de nieuwkomer. We spraken elkaar niet. De zaterdagen erop kwam ik mijn nieuwe collega niet meer tegen. Wél ontdekte ik dat hij ook bij mij op school zat. Hij zat zelfs in hetzelfde vriendengroepje als mijn ‘geheime liefde’!
Vlak voor de vakantie ging ik stappen met Chantal. Er kwam een jongen naar me toe die zich voorstelde als mijn nieuwe collega. Hij heette Guus. Ik bood hem iets te drinken aan maar hij vertelde me dat een vriend van hem al een drankje voor hem aan het halen was. Ik wilde net aanstalten maken om dan maar alleen voor mezelf iets te drinken te halen toen zijn vriend eraan kwam met twee biertjes.
Ik was stomverbaasd. Guus’ vriend was niet zomaar een onbekende, het was die leuke jongen die ik al máánden in de gaten hield! Hij keek me glimlachend aan en stelde zich voor als Jasper. Jasper was 18, twee jaar ouder dan Job. Toen hij zag dat ik nog geen drankje had, bood hij me meteen aan er eentje voor me te halen. Ik sloeg het aanbod af omdat ik een paar meter verderop Chantal zag wenken dat we naar huis moesten.
Ik baalde er goed van, stond ik hier eindelijk met hém te praten, moest ik naar huis! Ik verontschuldigde me tegenover de jongens, die meteen antwoordden dat het niet erg was en dat ik maar gauw moest gaan voordat ik te laat thuis was. We wisselden emailadressen uit, gaven elkaar drie kussen op de wang en ik verliet de kroeg.
De volgende morgen ging ik direct na het ontbijt op msn. Ik voegde hem toe, maar hij kwam niet online. ’s Avonds was hij er. Hij begon vrijwel meteen een gesprek toen hij zag dat ik online kwam. In mijn naam stond dat ik bijna jarig was en hij zei me meteen dat ie me dan zou bellen om me te feliciteren. ‘Je hebt m’n nummer niet eens joh!’ merkte ik op. ‘Ohja, dat was ook een stille hint, geef je nummer eventjes dan?’ was zijn antwoord.
We deden een meerkeuzetest, waarin hij de meest hilarische situaties verzon, waar ik me uit moest redden door te kiezen uit A, B, C of D. Het werd later en later, mijn moeder riep dat ik nu toch écht naar bed moest dus ik was gedwongen afscheid van hem te nemen. Hij moest nog antwoord geven op mijn laatste vraag, maar hij reageerde niet meer. Teleurgesteld sloot ik mijn computer af.
Toen ik in bed lag, trilde mijn mobiel. Een smsje van Jasper!
D.
Meer stond er niet in. Ik was helemaal gelukkig! Hij had op al mijn vragen precies het antwoord gegeven dat ik wilde horen, terwijl dat geen hele logische keuzes waren geweest. We smsten nog een beetje heen en weer, waarna ik toch écht moest gaan slapen.
De volgende dag keek ik constant om me heen of ik hem ergens zag, maar hij was nergens te bekennen. Ik voelde me raar. Waarom zat ik toch steeds zo om me heen te kijken, steeds zó te hopen dat ik hem zou zien of hem tegen zou komen? Waarom had hij zo’n grote invloed op me? Ik kende hem niet eens!
Ik was altijd juist nogal afstandelijk tegenover jongens waar ik nooit eerder mee had gesproken. Doordat ik een paar keer iets te aardig was geweest tegen jongens en ze me toen meteen helemaal leuk bleken te vinden, was ik voorzichtiger geworden. Alleen Jasper… Jasper maakte iets in me los. Misschien kwam het door zijn spontane manier van doen, zijn ongedwongen houding en het gemak waarmee hij over van alles en nog wat kletste.
Mijn ervaring met jongens was dat ík altijd degene was die het gesprek op gang hield. Degene die het initiatief nam om een praatje te maken op school of in een kroeg. Jasper was anders, in een hele positieve zin!
Ik wist niet hóe snel ik mijn computer moest opstarten toen ik die middag thuiskwam. Hij was online! Op mijn vraag of hij niet op school was antwoordde hij: ‘Ik mis jou ook
’. Opnieuw volgde er een gezellig gesprek. Hij had zich verslapen vertelde hij, en doordat er een paar uur uitviel was het de moeite niet meer geweest om naar school te gaan. Aangezien hij 18 was kon hij tóch zijn eigen absentiebriefjes schrijven dus het was allemaal geen probleem. Na een drie uur durend gesprek moest hij weg om te eten. Ik ging ook maar eens naar beneden om te kijken of het al tijd was om de tafel te dekken. We spraken elkaar enorm vaak die tijd. Niet alleen op msn, maar ook op school en tijdens het uitgaan. We smsten, belden en we waren nooit uitgepraat. Toen op school duidelijk werd dat ik best wel veel met hem omging, begonnen de waarschuwingen. Er bleken meer mensen hem te kennen dan ik gedacht had. ‘Pas op met die jongen, hij doet tegen iedereen even leuk!’, ‘Hij is een player, word niet verliefd op hem.’, ‘Hij zal je op den duur alleen maar pijn doen, geloof me.’. Ik kón en ik wílde het niet geloven. Natuurlijk probeerde ik het wel, maar hij was zó leuk! Hij had alles wat ik in mijn vorige vriendjes mistte, hij voldeed aan alle eisen waaraan een jongen voor mij moest voldoen…
Waren anderen niet gewoon jaloers omdat ik zulke dikke maatjes werd met een enórm leuke jongen? Dat mijn mobiel vol stond met leuke smsjes, we samen in een paar maanden tijd al 3 gespreksgeschiedenissen hadden volgekletst en ik in de pauze altijd gezellig bij Jasper en Guus stond? Ik wist het niet. Ik probeerde uit alle macht om níet verliefd op hem te worden. Zó’n jongen kon mij toch niet serieus leuk vinden? Er zaten vast veel meer meiden achter hem aan! Hij had naast veel vrienden ook veel vriendinnen, daar was ik er toch gewoon één van?
We maakten samen vaak oversexte grapjes, vlak voor het slapen gaan kreeg ik vaak wel een smsje met ‘ik zie je over 20 min!’. Maar dat was allemaal toch gewoon lol? Stiekem hoopte ik dat hij ergens ook wel serieus was. We maakten dan wel grapjes over daten enzo, maar waarom eigenlijk niet…?
Ben benieuwd hoe het verder loopt. 
leuk verhaal 
! 
?