Bokt.nl

Citaat:

Terwijl ik over het schoolplein liep met de rest van de groep keek ik rond. Iedereen nam weer afstand zoals gewoonlijk. Nooit bleef iemand staan, en waarom vraag je je dan af. Nou, de reden was simpel. Mike was de leider van onze groep en iedereen die ik kende was bang voor hem, zo ik dus ook. Zovaak als ik kon zorgde ik ervoor om niet bij Mike in de buurt te hoeven zijn. Dat was dus bijna altijd, behalve in pauzes. Dan hingen we meestal met elkaar rond, zoals nu. ‘’He Tirz, kom je nog’’ Hoorde ik in de verte. Blijkbaar was ik stil blijven staan. ‘’Huh, sorry, ik kom al’’ antwoordde ik vlug en snelde naar hun toe. Net toen de bel ging liepen we naar binnen. Ik keek even op het lesrooster. We hadden engels. Dat werd weer geklier zoals altijd met Meneer Janssen. Voorzichtig liep ik achter de rest aan het lokaal binnen. We waren de eerste vandaag zag ik. Net toen ik wilde gaan zitten zag ik dat iedereen van de groep al naast elkaar zat. Ik zuchtte, dat werd dus met iemand anders proberen opschieten. Ergens vond ik het wel fijn. Ik besloot vandaag eens de voorbeeldige studente uit te hangen en ging voorin in de klas zitten. Net toen ik mijn boek uit mijn tas wilde halen kwam mike op me aflopen. Ik zuchtte. ‘’Wat wil je nou weer van me’’ vroeg ik voorzichtig. ‘’ik vroeg me af of je zin had om vanavond met me uit te gaan, zonder de rest van de groep.’’ Verbaasd keek ik hem aan. Wilde hij nou met mij uit gaan? ‘’Eh, ja hoor, is goed. Hoe laat?’’ antwoordde ik nog steeds verbaasd. ‘’8 uur, bij mij thuis’’ zei hij vlug en draaide zich weer om naar de rest. Verward kwakte ik mijn boek op de tafel en keek naar Meneer Janssen. Toen hij opkeek en naar mij keek wendde ik mijn blik vlug af door in mijn boek te kijken. Hij schudde zijn hoofd en ging zitten. Het lokaal werd steeds voller en voller tot er nog meer een plaats over was; die naast mij. Natuurlijk wilde niemand naast me zitten. Geduldig keek ik rond. Mijn blik viel op iemand die aan de deur stond te wachten. Het was een hem zag ik. Vriendelijk glimlachte ik naar hem waarna hij zijn blik afwendde. In een rustig tempo kwam hij op mij aflopen en ging naast me zitten. ‘’Hoi’’ groette ik hem zo vriendelijk mogelijk. Hij gaf me een korte knik en legde zijn boeken op tafel. Geiriteerd keek ik hem aan. ‘’Wat vriendelijk kan ook wel hoor’’ zei ik tegen hem. Hij draaide zich naar mij toe. Dat leek er al meer op. ‘’Ik ga niet met sletten als jouw om, en al zeker niet als ze zulke kleding dragen.’’ Antwoordde hij spotttend. Woest keek ik hem aan. Wat was er mis met mijn kleding. Het feit dat ik punk kleding droeg maakte het er nog niet op dat ik een slet was, tenminste dat hoopte ik. Ik balde mijn vuisten en verkocht hem een klap tegen zijn kaak. Meteen sloeg hij hard terug waardoor ik van mijn stoel afviel. ‘’Is dat het enige wat je kunt’’ vroeg ik spottend. Vlug keek ik of de meneer er was. Blijkbaar was hij de klas uitgegaan. Hij stond op en gaf me nog een klap. Vanuit mijn ooghoeken keek ik naar Mike, hij zat niet op zijn plaats. Toen ik weer naar hem keek zag ik mike achter hem staan. ‘’Blijf met je poten van Tirza af’’ zei hij woest en gaf hem een klap waarna hij weer naar zijn plaats ging. Vlug stond ik op en voelde aan mijn lip, hij bloedde. Voorzichtig ging ik weer op mijn plaats zitten toen Meneer Janssen binnen kwam. Vragend keek hij mij aan. Ik zuchtte en concentreerde me op wat hij te zeggen had. ‘’Morgen hebben jullie een vervangende leraar, Meneer Bloom’’ zei hij en ging daarna verder met lesgeven. Na een uur konden we eindelijk onze boeken opruimen. Vlug sloot ik me aan bij ons groepje en keek een laatste keer het lokaal door. Mike kwam plots naast me lopen. ‘’Bedankt’’ zei ik zachtjes. Hij keek me glimlachend aan. ‘’No problemo’’ Glimlachend keek ik hem aan en liep door. Ik had echt zin in vanavond, lekker wat feesten. Opnieuw keek ik op het rooster. Het vak dat we nu kregen was gym en daarna hadden we vrij. Ik liep naar mijn kluisje en wisselde mijn boekentas met mjin gymtas. Over vijf minuten zou de gymles beginnen. Vlug liep ik naar het lokaal en kleedde me om. Net toen ik de hal binnenliep floot hij op zijn fluit en ging iedereen naar hem toe. Vlug liep ik achter de rest aan en luisterde wat hij te zeggen had. ‘’Ringen zwaaien en trefbal’’ zei hij kortaf en maakte twee groepen voor het trefballen. Ik zat bij Mike en nog wat andere van onze groep. We vormde een goed team vond ik. Na een kwartier was ik de laatste in het veld en lette goed op met wat er gebeurde. Zo goed als ik kon ontweek ik de ballen en gooide wat andere af. Na vijf minuten was ik nog steeds de enige. Geiriteerd ontweek ik de ballen die werden gegooid, maar allemaal gooide ik ze terug. Vol bewondering werd ik aangekeken, vooral omdat het niemand zo lang lukt. Ik keek even naar Meneer Raditch vanuit mijn ooghoeken. Hij vond het zo te zien erg amusant en liet het gewoon doorgaan. Glimlachend gooide ik een bal op een van de rest ons team en hij gooide iemand af. Blij dat hij erbij kwam was ik zeker maar hij werd meteen weer afgegooid. Ik zag een bal van voor op me afkomen en ontweek maar moest meteen weer vanachter ontwijken dus liet ik me even vallen, greep de bal en gooide iemand af. Vlug stond ik op. Na ongeveer nog 2 minuten werd ik afgegooid. Vermoeid liet ik me op de grond vallen en probeerde weer diep adem te halen. Het was erg vermoeiend geweest. Voorzichtig stond ik op maar viel in de richting van een muur. Daar hield ik mezelf omhoog. Ik zag hoe Mike op me af snelde. ‘’Gaat het?’’ vroeg hij bezorgd. Zijn bezorgde toon verbaasde me. ‘’Ja, ik ben geen klein kind meer.’’ Zei ik vlug. Ik hoefde niemand die zich bezorgd om mij maakte. Daar kon ik gewoon niet tegen. Hij knikte en liep weer weg. Na nog een paar minuten stond ik op en liep naar de rest toe. Zij waren al bezig met de ringen. Vlug sloot ik me aan achter Mike en keek hem even glimlachend aan. Toen hij terug keek wende ik mijn blik af en keek naar de grond. Toen hij was geweest liep ik voorzichtig naar de ringen en rende naar voren. Vervolgens zwaaide ik me omhoog en sloeg mijn benen in de ringen. Ondersteboven hing ik eraan en zwaaide rustig door. Wat ik niet wist was dat mijn benen weggleden en dat ik nog maar met mijn voeten vast zat. Net toen ik wilde stoppen knalde ik hard op de grond. Ik greep naar mijn rechter enkel. Dit maal kwam de Meneer op me af. Geiriteerd keek ik hem aan toen hij zijn hand uitstak. Ik duuwde mezelf een stuk omhoog en greep toen de ringen vast om weer verder te gaan waarmee ik bezig was. Ik zwaaide me nogmaals omhoog en ging weer in de ringen hangen met mijn benen. Dit maal lukte het wel. Ik kwam erg hoog en liet in een zweef moment los. Behendig kwam ik weer neer maar de druk viel op mijn rechter enkel. Hard beet ik op mijn lip en liep zo normaal mogelijk naar de rest terug. Na een dik kwartier ging de bel en iedereen maakte dat ze weg kwamen. ‘’Wil je me even helpen met opruimen?’’ vroeg de meneer. Eigenlijk had ik er geen zin in maar misschien moest ik het toch maar doen. Voorzichtig draaide ik me om en hielp hem. We waren na ongeveer een kwartier weg. ‘’Hulp nodig met lopen?’’ vroeg hij bezorgd. Ik zuchtte en knikte. Ach, voor een keer boeide het ook niet. Ik sloeg een arm om zijn nek en leunde op mijn rechtervoet. Zo hinkelde ik naar de kleedkamer en keek rond. Iedereen was weg. ‘’Weet je, ik vind jouw eigenlijk wel leuk’’ zei hij voorzichtig. Verbaasd keek ik hem aan. Bedoelde hij het op die manier. Oppeens voelde ik me onzettend bedreigd door hem. Langzaam naderde hij me en ik liep steeds meer naar achteren tot ik niet meer verder kon. Ik zag hoe nu voor me stond en tegen me aan kwam staan. ‘’Heel leuk’’ zei hij fluisterend terwijl hij zijn broek los maakte. ‘’Nee, ga weg’’ ik wilde gaan schreeuwen maar het lukte niet. Hij had zijn broek los gemaakt en duuwde mij tegen de grond. Hard begon ik te huilen. Ik voelde me zo machteloos. ‘’Niet doen, alsjeblieft, niet doen’’ smeekte ik. Hij trok nu ook mijn broek uit en mijn onderbroek en trok zijn boxershort. Ik probeerde hem van me af te duwen maar het lukte niet...