Geplaatst: 07-07-06 14:03 
Sommige kennen misschien het vorige verhaal van mij; Afspraakje via MSN.
Dat verhaal is eigenlijk tja, doodgelopen.. Ik was het kwijt..
Het was niet zo logisch meer en uiteindelijk is het gestopt.
Nu ben ik opnieuw begonnen met een verhaal;
Het einde werd een nieuw begin.
Misschien een beetje een rare titel, maar later in het verhaal wordt het wel een beetje duidelijk.
De ideeën die later in het verhaal komen kreeg ik oa door de film Thirteen, die ik heel vaak heb gezien en waargebeurde verhalen van mensen, die ik heb gelezen in een blad.
Dat is ongeveer de inspiratie voor mijn verhaal
..Euh en verder.. Ik weet niet hoe snel ik doorschrijf. Het is nu vakantie periode en ga op vakantie. Dus als er niet zo snel iets nieuws komt, dan weet je dat ook weer
..En ik sta open voor opbouwend commentaar en ik zal ook proberen daar iets mee te doen.
Want ik wil m'n verhaal zo goed mogelijk maken
Oké.. Hier het eerste deel van het verhaal.
Het einde werd een nieuw begin.
Hallo daar!
Ik ben Lisanne en op dit moment ben ik 15 jaar oud. Sinds enkele maanden woon ik in een psychiatrische inrichting. Hoe dat komt, zal je lezen in mijn verhaal. Het is eigenlijk een soort dagboek, van de dingen die gebeurd zijn in mijn leven. Ik doe het niet voor mijn plezier, maar om beter te worden. De psychiaters vinden dat ik mijn verhaal zo goed mogelijk moet vertellen. Over hoe mijn leven er uitzag toen alles nog normaal was, toen het fout ging en mijn leven nadat het fout ging. Ze willen namelijk weten, hoe mijn leven eruit zag. Daarom beschrijf ik dagen uit mijn leven en probeer ik alles uit te leggen, alleen maar om hun een beeld te geven van mijn leven, zodat ze me kunnen helpen. Want ik weet dat mijn leven nu fout is. Ik weet het, maar ik kan er niets tegen doen! Ik begin met vertellen vanaf mijn 13e verjaardag.
Het was vroeg in de ochtend. Ik denk een uur of zeven. Ik werd wakker van de stemmen van mijn ouders en mijn oudere zus. Lang zal ze leven werd er gezongen. Op dat moment realiseerde ik me weer welke dag het was. Mijn verjaardag! Deze dag werd ik eindelijk 13 jaar! Mijn ouders en mijn zus stonden met een vrolijke glimlach naast mijn bed en in hun handen hadden ze mijn cadeaus! ‘Gefeliciteerd lieverd,’ zei mijn moeder en ze gaf me een zoen, mijn vader en zus volgde. Ik pakte mijn cadeautjes één voor één uit. Het waren allemaal dingen waar ik om gevraagd had! Die mooie pen en een nieuw zweepje voor op de manege! En zo nog meer leuke spullen. Een tijdje later stapte ik mijn bed uit. Met zijn alle gingen we beneden ontbijten, daarna was het voor mij tijd om naar school te gaan. Samen met twee vriendinnen fietsten we naar school, om weer een lange dag te volgen! Toen we op school waren werd ik door allerlei mensen gefeliciteerd, wat was het fijn om vrienden te hebben! De lessen waren zoals gewoonlijk weer vrij saai en ik was blij toen de school uit was. Toen ik thuis kwam, waren er allemaal mensen van de familie. Het werd een gezellige dag.
Elke dag bij ons thuis was gezellig, althans in die tijd nog wel. Mijn ouders waren gelukkig met elkaar, mijn zus was gelukkig met haar vriend en ik was gelukkig, omdat hun gelukkig waren!
Ik moet je wel zeggen, dat mijn weken toen wel erg eentonig waren.
Doordeweeks ging ik naar school en maakte daarna braaf mijn huiswerk.
Ik leerde veel en scoorde daarom ook hoge cijfers. Op zaterdag ging ik naar de manege, hielp de beginners met opzadelen en in de middag had ik zelf les, op zondag deden we nooit zo veel. Uitslapen en hangen, dat was onze zondag!
Op een zaterdag was ik zoals gewoonlijk weer op de manege. ‘Lisanne, ik ben blij dat je er bent! Kan je even helpen met het zadelen van Josje, Furry en Wiske?’ was het eerste wat Melanie zei. Melanie was de instructrice van de beginners. Zo ging het ongeveer elke week. Ik knikte en liep door naar de stallen. Waar weer een hoop beginners stonden te klungelen met het tuig. Snel en zorgvuldig hielp ik de beginners één voor één met het opzadelen. Voor de duizendste keer probeerde ik ze uit te leggen hoe ze moesten opzadelen, terwijl ik al wist dat ze dat de volgende keer nog niet konden! Toen Melanie terugkwam van de kantine, waren alle pony’s netjes opgezadeld. Voor de zoveelste keer werd ik bedankt door Melanie. Ik liep met ze mee naar de bak, om ze op de pony’s te helpen. Daarna ging ik naar Bo, mijn lieveling van de manege. Bo was het enige paard waar ik fijn mee kon rijden en ik reed ook erg vaak op haar. Ik knuffelde met haar en daarna ging ik aan het werk. Op zaterdag werkte ik altijd op de manege. Ik mestte uit en verzorgde de paarden. Zodat mijn ouders maar de helft van mijn lesgeld hoefden te betalen. Eerst de stallen uitmesten. De meeste paarden, die niet hoefden te lopen, stonden op de wei. Dus dat was lekker makkelijk. De andere paarden haalde ik uit de stal en bond ze vast, zodat ik lekker makkelijk kon uitmesten. Na het mesten moest ik het hele gangpad weer aanvegen. Dat was het klusje wat ik het meeste haatte. Het was zo saai en vooral vermoeiend voor mijn armen! Toen dat eindelijk gedaan was ging ik eerst wat eten in de kantine. Tijdens het eten keek ik naar de halfgevorderde les. Ik moest nog twee uur wachten, voordat ik zelf weer op het paard mocht klimmen. De rest van de tijd bracht ik door met paarden poetsen. Dat was iets wat ik nooit erg vond om te doen. Ik hield er van om paarden te verzorgen. Om vier uur was het eindelijk mijn beurt om te rijden. Ik had Bo al opgezadeld en liep met haar naar de les. Samen met nog wat andere. Zoals gewoonlijk was de les weer super, ik leerde veel en kon goed overweg met Bo!
Bo was echt mijn favoriete paardje van de manege. Ik mis haar nog steeds heel erg. Lieve trouwe Bo. Zij was mijn maatje met wie ik kon praten, al vind iedereen het raar dat je met paarden kan praten. Maar paarden waren toen mijn beste vrienden! Je kunt er alles bij kwijt en je weet dat ze jou geheim bewaren en het lijkt ook echt alsof ze naar je luisteren, maar Bo in het speciaal. Bij haar had ik altijd het gevoel, dat ze me begreep.
Dat was mijn zaterdag zo ongeveer. Eigenlijk was elke zaterdag hetzelfde, behalve de dingen die we in de les reden dan. Ik ging met veel plezier naar de manege toe, als ik chagrijnig was, dan werd ik hier altijd weer vrolijk! Meestal kwam dat omdat ik Bo zag. Maar op een dag.. Werd de manege een stuk minder leuk!
Ik kwam weer vroeg op de manege. Weer werd me gevraagd om te helpen bij de beginners, maar gek genoeg vroeg Melanie mij of ik bij de bak wilde blijven, zodat ik kon helpen met de beginners. Ik vond het vreemd, want ze wist dat ik graag naar Bo wilde. Ik begon me toen af te vragen wat er aan de hand was. Waarom moest ik helpen? Waarom kon ik niet eerst naar Bo? Na de les racete ik als een speer naar de stal van Bo, maar deze was leeg. Ik schrok me rot, ze staat toch nooit in de wei op zaterdag? Ik rende naar de weides toe, maar daar was Bo niet. Ik ging alle stallen langs, maar Bo was er niet. Helemaal overstuur rende ik toen naar Melanie toe. ‘W..Waar is Bo?’ was het enige wat ik kon uitbrengen. Ik zag Melanie van kleur verschieten en voorzichtig begon te toen het verhaal te vertellen. ‘Woensdag hoorden we een kabaal uit de stal van Bo. Toen we bij haar stal aankwamen lag ze op de grond. Ze hapte naar haar buik en sloeg met haar benen in het rond, zo ook tegen de stalwand. We wisten dat het koliek was en belde de veearts. Maar eigenlijk wisten we al dat het te laat was. We kregen haar met geen mogelijkheid omhoog. Ze kreunde van de pijn. Toen de veearts kwam had hij zijn diagnose al snel gemaakt. Bo had erg veel pijn en geen kracht mee om te vechten tegen haar koliek. We hadden hadden een keus om haar te laten leven.. Met veel pijn en een grote kans dat ze als nog zou overlijden, of de keus om haar gelijk te laten inslapen.. Met zijn allen hebben we gekozen voor het laatste, want we wilden haar niet langer laten lijden.’ Ik kon geen woord meer uitbrengen. Mijn maatje, mijn vriendin. Ze was er niet meer. Helemaal overstuur rende ik naar haar stal, waar ik een paar uur heb gezeten en gelegen. Het boeide me helemaal niks dat ik eigenlijk nog allemaal werk moest doen. Ik wilde niet meer de stal uit, mijn vriendin was gewoon weg! Uiteindelijk ben ik de stal uitgegaan omdat ik les had, ik wilde niet lessen, maar Melanie zei dat ik moest. Vast omdat ik afleiding nodig had. Nu moest ik op Cindy. Ik reed wel is vaker op haar, omdat ik niet altijd op lieve.. lieve.. Bo mocht. Met een zwaar gevoel kwam ik de bak in. Daar stond Melanie met Cindy in haar handen. Ze hielp me met opstijgen en lachte me bemoedigend toe, maar ik kon gewoon niet teruglachen. De les leek wel eeuwig te duren. De tijd die normaal zo snel voorbij ging, ging toen zo ontzettend sloom voorbij. Ik werd er ook echt niet vrolijker van! Ik was blij toen de les voorbij was. Zo snel als mogelijk ging ik naar huis. Daar rende ik naar mijn kamer en viel op mijn bed. Daar barstte ik weer in huilen uit.
Dat was al mijn eerste minpunt in mijn leven. Dat ik mijn trouwe vriendin kwijt raakte. Ik wist niet meer aan wie ik toen mijn verhalen en geheimen moest vertellen, want geen enkel paard was zo lief als Bo. Ik miste haar verschrikkelijk en ook nu nog mis ik haar. Mijn stemming veranderde daardoor ook. Ik werd anders, thuis en op school. Het leek wel het begin van de problemen die daarop volgden!
* Word vervolgd..
Edit: Wat spelfouten er uit gehaald & woorden toegevoegd/verwijderd.
super 