in onschuld
verkerende vingers
Jij bent het
Die zijn kinderhandje vult
Er wordt geroepen
“Kom op, we gaan!”
En geïmponeerd door
jouw schoonheid
jouw innerlijke kracht
Gooien de onschuldige vingers
jou terug in de oceaan
Langzaam
haast vertederend zacht
Zak je naar benee
waar de bodem op je wacht
Al zinkend
passeer je een diepwater vis
Je beseft dat
de bodem nu niet ver meer is
Slechts een zacht
dof geluid
Laat het water weten
Je bent
voorgoed
op de bodem gestuit
Bij deze foto gemaakt:

Mijn eigen commentaar geef ik later.
Eerst dat van jullie


