Bokt.nl

Citaat:

In… en uit. In… en uit. Langzaamaan verwijdert de snelopgebouwde spanning zich uit een kwetsbaar, slank lichaam zoals onwetende, bevuilde regendruppels de regenpijp verlaten om op de grond te vallen en te breken. Ademhaling vertraagt tot op een menselijk tempo na het verkrijgen van kunstmatige hulp. Donkere contrasten worden versteld tot een scherpe helderheid die de ogen verblindt. Digitaal geluid verstoort de bijna stilte voor de tweede maal en kondigt het ontwaken van de dag aan, en het ontwaken van mijn realiteit.

Met lichte krachtinspanningen lukt het me los te geraken uit de strakke greep van mijn donsdeken, dat daarnet nog omheen mijn benen gewikkeld lag om vastgehouden te worden door mijn met inktbesproeide armen. Mijn nachten zijn rusteloos, allen trachtend te voorspellen hoe het heden gelijkheden zal tonen met mijn nachtmerries en dromen. Inmiddels bevind ik mezelf voor de spiegel in de badkamer, en dat spiegelbeeld doet me opstaan uit de betoverende waas van mijn perfecte droomwereld.

Voor enige seconden concentreren helgroene ogen zich op hun eigen reflectie om enkel de weerspiegeling van elkander waar te nemen. Steeds maar weer zie ik hoe mijn spiegelbeeld en de spiegel herhaald wordt, en steeds maar weer zie ik mezelf opnieuw. Afgunst stroomt doorheen mijn bloedbanen tot deze emotie mijn hart bereikt en dit even lijkt te stoppen met pompen om de tijd te nemen de verzuurde emotie om te zetten tot duisternis in mijn longen. Opwaarts gevormde mondhoeken worden vergezeld door roosgekleurde lippen, een eeuwige glimlach sierend op mijn gelaat.

Terwijl mijn zelfstudie verder plaatsneemt, bekijk ik hoe mijn wipneus mijn gelaat een duw in de vrouwelijke richting geeft, alsof donkerbruine, lichtgolvende haren nog niet genoeg zijn. Ik voel hoe artificiële haren doorheen de mijne razen, weerbarstig haar een waarschuwing gevend voor het daadwerkelijke aanvangen van de aanval. Het is pas wanneer ik tevreden ben met de manier waarop mijn haren liggen dat ik simpele, cirkelvormige sierraden in de nauwe gatjes van mijn oren stop. Een simpel zwarte eyeliner vormt de basis voor de perfecte wenkbrauwencontouren. Zwarte oogschaduw wordt moeiteloos in vijf minuten elegant aangebracht op mijn beide oogleden en vlak onder de wimpers van mijn ogen, om zodoende hun groene kleur te verzuiveren.

En weer richt ik me op het gezicht dat recht naar me staart. Mijn gedachten overtuigen me dat ik het ben en niet zo maar één of andere vreemde opgepikt van de straat. Opgemaakte ogen strelen het bovenlichaam in die spiegel tot de rand verbiedt verder te kijken, toch twijfel ik aan het eerdere spiegelbeeld, en van zodra parelgroene kijkers zich richten op het onderlichaam van het origineel weet ik het weer. Hoofdschuddend verandert de reeds bestaande glimlach op mijn gelaat in een echte glimlach, een poging ondernemend om te lachen. Ik weet weer wie ik ben. Na het duidelijk opvangen van een vragende vrouwenstem omvat een zwarte boxershort mijn achterwerk. Een strakke, donkerblauwe jeansbroek achtervolgt deze boxershort al snel. Blote voeten schuiven makkelijk in zwarte, leren schoenen voordat een wit hemd mijn naakte bovenlichaam bekleedt.

Knopjes worden zorgvuldig dichtgemaakt door gitaarvervormde vingertoppen. Diezelfde vingertoppen houden zich voor een vijftal minuten bezig met het vastknopen van een zwartgetinte das die verplicht hoort bij het schooluniform van het college. Veters worden behendig vastgebonden in een aantal seconden alvorens luid getrappel aankondigt dat deze jongeheer zich een weg baant naar de woonkamer. Een brede glimlach vertekent mijn gelaat, en opgewekt sla ik mijn armen om het porseleinlijkende lichaam van mijn moeder. Haar lippen die beschermend een kus drukken tegen mijn kin doen me nog breder glimlachen van zodra ik me realiseer dat mijn moeder niet anders kan. In de achttien jaren dat ik nog maar leef, heb ik zowel haar als mijn vader voorbijgestoken zodat ze letterlijk naar me kunnen opkijken.

Op weg naar buiten grijpt mijn rechterhand de donkere rugzak en gooit deze met een simpele zwaaibeweging over mijn rechterschouder, en mijn linkerhand omvat het sigarettenpakje op de houten tafel dat zijn vaste plaats daarop heeft heeft. Eenmaal ik buiten ben, stap ik in de richting van het college dat ik als mijn nieuwe school zal benoemen. De wind zijn wanhopige pogingen om te voorkomen dat mijn longen nog meer bevuild raken zijn tevergeefs, en de sigaret wordt hoe dan ook aangestoken. Het pakje en de aansteker verdwijnen in de nauw aansluitende achterzakken van mijn broek, voorkomend dat ze het zonlicht voor de rest van de komende dag zien. Een korte wandeling van een tiental minuten zorgt ervoor dat ik, na verloop van tijd, mijn bewegen stop voor de schoolpoort. Ogen rollen over de halfopgerookte sigaret en vervolgens over de wandklok aan het schoolgebouw.

Ik voel hoe spieren zich loswerken en hoe overvloedige spanning verdwijnt bij elke inhalering van de sigaret. Het gevoel dat de nicotine opwekt in mijn lichaam doet me mijn ogen tevreden sluiten, en heel even wil ik ongestoord de vergelijking maken tussen roken en seks. Mijn dagdroom wordt verstoord door het proeven van een bittere smaak, en verwonderd kijk ik naar de sigaret waarvan de filter rustig doorbrandt. Onverschillig haal ik mijn schouders op, en werp de gedoofde sigaret de goot in alvorens te vertrekken naar de directie van de school omdat ik mezelf afvraag in welke klas vooroordelende leeuwen ze me gaan werpen. Het gevoel dat ogen strak op je gericht staan en je bekijken in welke mogelijk manier ook, gedachten vormen terwijl je nog geen woord gezegd hebt, is angstaanjagend. Nieuwsgierig kijk ik op, want ik voel ogen in mijn rug die gebruikt worden om te kijken, maar zelf lijken te smeken om bekeken te worden.
Kastanjebruine lokken springen in mijn blik, en worden al snel gevolgd door helderblauwe ogen die recht doorheen mijn ziel kijken. Verwonderd om de helderheid van deze ogen, scheiden mijn lippen zich voor enige millimeters om de nadruk te leggen op mijn eigen verbaasde gelaat. “Valo… Ville. Ben jij dat?” Een ruwe mannenstem rukt me uit mijn mijmering en onmiddellijk, uit beleefdheid, richt ik mijn ogen op de iets kleinere, volslanke man voor me. Zijn brilletje dat op het topje van zijn neus staat doet me denken aan een verouderde versie van Harry Potter die McDonalds te veel bezocht heeft. Kennismakend steek ik mijn rechterhand uit en laat dit contact maken met zijn hand, dat me doet denken aan diverse ingeblikte salamiworstjes die vastgemaakt zijn aan een tacoburger.

Onschuldig wend ik mijn blik af, innerlijk lachend. “Het is mijn taak je te begeleiden op deze school, en ik zal je dusdanig tonen wie je medeleerlingen zullen zijn. Laten we even wachten op het belsignaal eer we verder gaan.” Het belsignaal laat niet lang op zich wachten, en ik merk hoe de chaos op het schoolplein langzaam vervaagt tot een verdovende stilte achtergebleven is. Holle, korte en snelle voetstapjes laten me weten dat het worstenmannetje van daarnet reeds vertrokken is op weg naar het lokaal. Na enige versnelde stappen bevind ik me vlak achter mijn persoonlijke begeleider. Vol bewondering strelen mijn ogen de schoolmuren die zijn ontworpen met zulk oog voor detail dat ik stil sta. Mijn vingertoppen strelen verrast over de houtbewerkingen, en over de goudgekleurde naamplaatjes onder de vele portretten van personen die blijkbaar iets betekend hebben voor deze school.

Ditmaal is de stilte genietbaar, en niet verdovend. Ik voel hoe mijn gedachten zichzelf los maken van deze wereld en wegdrijven naar een plaats vol kunst, poëtische uitspraken en zuivere klanken die enkel engelen kunnen losmaken van hun hemelse instrumenten. Mijn huid geeft informatie door aan mijn zintuigen die hun prikkelingen doorgeven betreffende het reliëf van deze kunst naar mijn hersenen zodat deze informatie vertaald kan worden en omgezet worden naar woorden, naar taal. Maar weer wordt mijn dagdromen verbroken door dezelfde mannelijke stem dan daarnet, en met een lichte irritatie in mijn ogen richt ik mijn blik weer op zijn kleine, ronde gestalte. Ik merk hoe zijn lichaam al enige deuren verder plaatsgenomen heeft, en hoe zijn hand naar een deurklink wijst.

In een rustig tempo stap ik in zijn richting, mijn blik strak richtend op de grond aangezien ik oogcontact sowieso niet langer volhoud dan een vijftal seconden. “Jij zal de klas moeten betreden, maatje, ik ben er enkel om je te tonen waar je bij zit en om te controleren of je er daadwerkelijk binnengaat.” De toon waarop de man me deze informatie onthult, staat me absoluut niet aan, maar het is niet aan mij om te oordelen over zijn persoonlijkheid, laat staan zijn geschiedenis en leven. Ik knik, woordloos aantonend dat zijn woorden tot in mijn bewustzijn gedrongen zijn. Een zucht ontsnapt weer van tussen mijn lichtgescheiden lippen, en ik laat mijn hand de ijzeren deurklink omvatten. De koele temperatuur van deze bovengenoemde doet kippenvel ontstaan op mijn huid tot dit verschijnsel zich omzet naar een ijskoude rilling die vliegensvlug doorheen mijn lichaam stuift.

Aarzelend beweeg ik deze klink naar beneden, en duw de lichtkrakende deur langzaam open om een twintigtal nieuwsgierige leerlingen te onthullen, en een al even nieuwsgierige lerares. Moeizaam slik ik en ik baan me, onder de goedkeuring van de begeleider, een weg naar vooraan in de klas na de deur te hebben gesloten. Het is pas dan dat ik durf opkijken, en het is pas dan dat ik diezelfde blauwe ogen weer opmerk.