Bokt.nl

Citaat:

Verloren gelopen dwalen we door een doolhof van gedachten. Geen van beide snapt het en geen van beide ziet een uitgang. En toch staan we er. Langs elkaar, hand in hand, alsof het nooit anders geweest is.
Geen mens dat er tussen kan komen, geen gevoel dat ons kan scheiden. Verdriet, woede, onmacht…Al het negatieve passeert, maar ook vrolijkheid, genot, geluk…We klampen ons hopeloos vast aan alles wat positief is en creëren daarmee een nieuw gevoel, een nieuwe muur die tussen ons en de uitgang kan komen te staan. Een nieuw gevoel dat ons humeur verpest, een nieuw gevoel dat er voor zorgt dat we willen opgeven. Dat we er genoeg van hebben en dat we bij wijze van spreken ontslag willen nemen van onze functie in het leven, welke die ook is.
Onwetendheid…Onmacht…Twee gevoelens zo sterk. Twee gevoelens die iemand zo depressief, negatief, onleefbaar kunnen maken.
Elk mens voelt deze gevoelens, elk mens reageert er anders op. Maar iedereen weet van de ander dat hij of zij ze voelt.
Lachen, zingen, dansen. Elkaar ontmoeten, knuffelen…Elk dragen ze bij tot het sluiten van een vriendschap, een verbond tussen twee zielen die dezelfde gedachten delen, twee zielen die elkaar hebben uitgekozen om hun lasten samen te dragen zodat ze lichter lijken.
Twee zielen die elkaar accepteren zonder dat ze elkaar willen veranderen. Twee zielen die simpelweg om elkaar geven, elkaar willen helpen, er staan voor elkaar no mather what, en twee zielen die zonder twijfel door het vuur zouden willen gaan voor elkaar.
Waarom willen sommige vrienden je dan toch veranderen? Waarom willen ze je veranderen als het zij zijn, die jou hebben uitgekozen als vriend of vriendin? Waarom zou je iemand veranderen als hij of zij goed genoeg was om te behoren tot jou cirkel die de draad vormt die jou en je vrienden samen houden?
Waarom vinden mensen dat ze, wanneer ze bevriend raken met je, wanneer ze gedachten delen, meningen delen of gevoelens delen, ze het recht hebben om je te veranderen?
Vinden ze het werkelijk zo logisch dat ze macht mogen uitoefenen op iemand omdat ze doorgedrongen zijn tot een diepere laag, omdat ze door de muur zijn die de buitenwereld scheid van de diepste gevoelens van een persoon…Een wezen dat zich zo klein en onbegrepen voelt in een wereld vol geweld, oorlogen, hongersnood, verdriet en pijn? Een wezentje dat zich schuldig voelt wanneer het zich vrolijk voelt, omdat het weet dat er ergens op de wereld iemand er alleen maar over kan dromen om dat gevoel te leren kennen, dat gevoel dat geluk noemt. Waarom houd niemand rekening met de gevoelens die opgesloten zitten in een diamantje kistje waar je alleen maar doorheen kan wanneer je door de heldere wanden kijkt die de gevoelens ‘verbergen’?
Is het normaal dat iedereen maar doet en laat wat hij of zij wil? Is het normaal dat iedereen je raar aan kijkt wanneer je in elkaar krimpt van angst, van mentale pijn wanneer er iets gezegd of gedaan word?
Is het normaal dat een jongen zijn meisje niet begrijpt, wanneer ze in elkaar krimpt omdat zijn aanrakingen haar herinneren aan dat ene moment, dat ze wilde dat ze nooit had meegemaakt? Kan hij niet begrijpen dat zijn zachte, lief bedoelde aanrakingen, haar kan kwetsen tot diep in haar hart?
Is het normaal dat een meisje de jongen in zijn gezicht slaat, omdat hij niet wil zeggen wat hij voelt, wat hij bedoelde met iets wat hij gedaan heeft, of geen rede wil geven voor het feit dat hij troost ging zoeken bij een ander meisje?
Is het ook normaal dat vriendschap tegenwoordig gezien word als een vanzelfsprekend iets, een iets dat er gewoon bij hoort, net als ademen en slikken?
Hoort vriendschap niet gekoesterd en bemint te worden door zij die het ervaren, en tot huilens toe gemist worden door zij die het verliezen of nooit gekend hebben?

Even kijk ik in jou ogen, jou ogen die me zo bekent zijn, jou ogen waarin zoveel trouw en begrip te lezen is.

Hij, ik, wij zijn vrienden. Wij die elkaar accepteren zoals we zijn, die elkaar helpen, steunen, wij die er voor elkaar staan wanneer dat nodig is en wij die er altijd zijn om elkaar er door heen te sleuren wanneer het leven een van beide uit alle macht de grond in wil trekken. Wij zijn vrienden omdat we langs elkaar lopen in de plaats van achter elkaar, wij zijn vrienden omdat er geen rang is, geen gevecht en omdat het geen wedstrijd is, maar een bijna onbreekbare band die gekoesterd word door allebei.

Een glimlach, een simpel kneepje in je schouder en ik weet precies, dat ook jij weet waar ik aan denk. En dat ook jij je af vraagt sinds wanneer dat vriendschap zo vanzelfsprekend geworden is, iets waaraan je niet hoeft te werken, iets waarin je geen tijd hoeft te steken.
We schuiven wat korter naar elkaar, ik voel dat je je armen rond me slaat en me bemoedigend en spelend in mijn zij knijpt. Ik glimlach en trek je even korter naar me toe. Dan laten we elkaar los en knikken we nog eens glimlachend. We weten wat er in onze hoofden om gaat, en we weten waarvoor die knuffel was…Dat was een teken van steun en begrip…Want dat is wat vrienden doen, elkaar steunen, elkaar begrijpen…Ook al is het gene dat rond spookt in je gedachten nog zo onbegrijpelijk...