Geplaatst 
Het is de introductie van mijn log, waar ik onder de naam Cheshire Kitten schrijf. En waarom, daarover gaat dit stukje.
Wonderland
"... thought Alice, and she went on. "Would you tell me, please, which way I ought to go from here?"
"That depends a good deal on where you want to get to," said the Cat.
"I don't much care where –" said Alice.
"Then it doesn't matter which way you go," said the Cat.
"– so long as I get somewhere," Alice added as an explanation.
"Oh, you're sure to do that," said the Cat, "if you only walk long enough."
Goed. Nu we dat uitgesproken hebben kunnen we verder met de belangrijke zaken. Ten eerste, welkom! Op een of andere wijze heb je kennelijk deze pagina gevonden in het oerwoud van interessante en minder interessante logs die dit Wonderland dat het internet heet rijk is. Misschien vraag je je af hoe iemand erbij komt om een manische, dikke kat die Verdwijnseld en Verschijnseld tot icoon van haar blog te bombarderen. Misschien ook niet, en in dat geval is het niet noodzakelijk om de komende alinea's te lezen.
Vanaf het eerste moment dat ik Alice in Wonderland zag was ik gefascineerd door dat onuitstaanbare mormel dat totaal ongrijpbaar was maar tegelijkertijd volstrek absurde, maar o zo ware uitspraken deed. Alice kon weinig met zijn uitspraken, en ik op die leeftijd ook niet zoveel, maar later besefte ik dat niet Alice, maar Hij de grote held van het verhaal was!
Je kunt Alice in Wonderland lezen als een kinderboek, als een weergave van de Victoriaanse tijd waarin het geschreven is maar ook als een reis door de krochten en ruimtes van het bewustzijn. De situaties in het boek (en anders heb je de film of tekenfilm vast gezien) zijn tegelijkertijd humoristisch en angstaanjagend. Voor de oplettende kijkbuiskinderen zijn er nogal wat verwijzingen naar psychedelische uitstapjes te vinden. Het vallen van Alice door het konijnenhol, het verdwijnen en verschijnen van de kat waarbij slechts zijn grijns zichtbaar blijft, en natuurlijk de waterpijpenrokende rups, die Alice aanspoort om wat van de paddenstoelen te eten..
Alice in Wonderland kan dus ook gelezen worden als een avontuurlijke reis door het bewustzijn, waarin de enige logica de inherente logica van de situatie is- zichzelf in stand houdende regels die volstrekt logisch zijn voor de wezens in de situatie, maar die voor een buitenstaander maar raar zijn.Ieder kent dit soort regeltjes. Ja ook jij! Zoals mijn vriend en ik bijvoorbeeld samen in "Mahnamahna! tuutuuudududu" uitbarsten als we op een bepaalde plek lopen, of allebei onze armen in de lucht steken wanneer we over een drempel rijden, alsof we in de achtbaan zitten (met bijbehorend "WHOEI!!"). Ik denk dat mijn schoonmoeder nogal raar zou opkijken wanneer ze op dat moment bij ons in de auto zou zitten, en ernstig aan mijn mentale gezondheid zou gaan twijfelen (natuurlijk niet aan die van haar zoontje, uiteraard). Carry uit Sex and the City benoemde het ook in haar relaas over Secret Single Behavior. Iedereen heeft dit soort momenten, die voor jou volstrekt logisch zijn, liedjes, rijmpjes, huppeltjes. We creëren allemaal ons eigen Wonderland.
Maar het gaat verder. We ZIJN ons eigen Wonderland. De enige grenzen van onze fantasie en de mogelijkheden van onze gedachtes, zijn onze eigen fantasie en onze eigen gedachtes. De enige orde, de enige regelmaat in de chaos, is de chaos zelf. Dit is precies wat in de hallucinerende wereld van Wonderland gebeurt: een registratie van een reis door al deze facetten van bewustzijn, al deze mogelijkheden, maar dan bekeken door de ogen van een buitenstaander.
En dan komen we weer terug bij die kat. Ik wilde vroeger nooit Alice zijn, ik wilde de kat zijn. Het irriteerde me mateloos dat dat stomme beest de wijsheid in pacht leek te hebben, omdat ik er niet achter kon komen wát hij wist. Ik vond hem veel cooler dan Alice, want die bleef steeds vertwijfeld achter terwijl hij de meest smoothe aftocht maakte. Die kat, die wist alles, die begréép het. Hij snapte het mysterie van Wonderland, hij kende er de weg- Als er een God van Wonderland bestond, dan zou Hij het zijn.
En dat, lieve leesbuiskinderen, is precies wat ik, in de krochten van mijn bewustzijn, zou willen. Ik wil deze wereld snappen, sterker nog, ik wil alles weten! Ik wil op het goede moment de goede dingen zeggen, een logisch verhaal weten te maken van de totale chaos in mijn hoofd, ja, ik wil een Godin zijn in het diepst van mijn eigen gedachten.
Tot die tijd zal ik het doen met de wijsheid die dat grijnzende geval me biedt. keep on walkin'. En ondertussen zal ik jullie deelgenoot maken van het Wonderland dat zich via mijn toetsenbord aan mijn brein onttrekt. Nu nog leren om net zo suave grijnzend de aftocht de blazen.
* POEF *
), maar verder geweldig!