hier mijn gedicht...ik hoop opbouwend commentaar te krijgen van jullie en je mening.Gevangen, in duister,in de duister van de pijn.Een pijn die niemand kan verzachten.Het zit diep in mij,een leegte vol verdriet.Het kwelt me, maar niemand die het ziet.Bang, lig ik te dromen,over tijden dat de duister me leven beëindigt.Ik kan niet leven, in dit verdriet.Ik ben gevangen,en kom niet weer vrij.Ik voel een sterk verlangen wie blijft er nog bij mij.Zie dat de mensen om mij heen,mij verlaten.Een ziekte wat hun lichaam verwoest.Zacht, laat ik me tranen stromen.Ik wil vrij zijn, vrij, zonder pijn en verdriet.Het is als een tralie werk om me heen.Het stopt niet, het verwoest levens…Kanker, de ziekte die mensen van mij weg neemt.
Mooi gedicht, pakkend zoals al enkele anderen ook al gezegd hebben.Eén klein puntje; Je hebt bij sommige zinnen ipv mijn » me gebruikt. Dat vind ikeen beetje slordig staan!Voorbeeld: over tijden dat de duister » me=mijn leven beëindigt.