Geplaatst Het is nogal een verse wond, en daarom nog al een kwetsbaar plekje van me... Maar toch wil ik het met jullie delen, want ik ben toch wel benieuwd naar wat jullie ervan vinden:
Mijn lieve kleine paardje...
12 april 2006 was het precies 3 jaar geleden dat ik haar voor het eerst zag. Via een advertentie die ik bij de supermarkt zag hangen destijds, waar “verzorgster voor pony gezocht” op stond. Ik was toen al een tijdje opzoek naar een verzorgpony, dus ik het telefoonnummer dat er bij stond opgebeld. En ja, ik mocht langskomen. We hadden afgesproken dat ik op 2e paasdag mee zou gaan.
Op de dag zelf was het mooi weer, het zonnetje scheen, Het was veel mooier weer als dat het nu, 3 jaar verder is. Toen we daar aankwamen, riep maaike “ireena, Juudy..” En de dames begonnen vrolijk te hinniken. Dit was voor mij al heel bijzonder, dit soort dingen kende ik niet van de manege waar ik al die tijd had gereden. We begroetten de ponys. Ik vond irena eigenlijk meteen vanaf het eerste moment heel erg bijzonder...
We pakten de poetsspullen, en gingen ze poetsen. Toen we daarmee klaar waren, pakte maaike enkel de hoofdstellen.. Een zadel zag ik nergens liggen, Dus ik dacht dat het wel de bedoeling zou zijn. We gingen dus zonder zadel meteen een buitenrit maken. Irena vond het allemaal wel leuk... Maaike vertelde dat we naar “het natuurgebied” gingen, waar ze altijd reed met de ponys. Wat ze er vergat bij te zeggen.. is dat de ponys er ook altijd mochten rennen. We waren amper het hekje door, of irena nam een flinke sprint.. Ik kon doen wat ik wilde, maar mevrouw rende gewoon door (heerlijk, zo’n pony die je uitprobeert). Maaike probeerde ons in te halen met Judy, Maar daar gingen we alleen nog maar harder van. Gelukkig stopte irena even later uit zichzelf, en ik verwonderde me er enorm over dat ik was blijven zitten zonder zadel!
& sinds die rit, ben ik er nooit meer weggegaan.. Het eerste half jaar/jaar (weet dit niet meer precies) heeft ze me enorm uitgeprobeert, wilde ik naar links, ging zij naar rechts... Maar het ging steeds wat beter. Uiteindelijk na al dat uitproberen, konden we alles samen! We maakten buitenritjes met enkel een touwtje om dr nek, En maakten dagtochten van zo’n 20 km.. Ze vond het geweldig om samen op avontuur te gaan. In die 2 fijne jaren, heb ik er nooit echt overna gedacht dat er ooit een einde zou kunnen komen aan dat alles...
Dat moment kwam het afgelopen jaar opeens wel steeds dichterbij.. We maakten nog wel buitenritjes, maar je zag gewoon aan dr dat het te zwaar voor dr werd. Ze was intussen ook al tegen de 20 jaar gaan zitten, en ik was ook een flink stuk gegroeit.
Ik ben toen ‘overgestapt’ op Judy, omdat maaike voor haar te groot was geworden, en haar eigen jaarling had gekocht. Voor irena had ik een verzorgstertje gevonden, maar die is maar een paar maanden gebleven. Ikzelf kon er gewoon niet goed mee om gaan, dat iemand anders op mijn paardje reed. Ik heb enorm veel bewondering voor maaike, dat ze het heeft kunnen loslaten, want ik kan het nogsteeds niet. Toen heb ik irena weer een paar maanden zelf licht gereden en andere soorten beweging gegeven.
Gelukkig heb ik nu een verzorgstertje gevonden, die te groot is, maar het verzorgen/knuffelen/fietsen met dr ook gewoon heel erg leuk vindt, en dus niet rijdt.. Op die manier is het voor mij een stuk makkelijker, en irena vind het ook leuk op deze manier.. Al is ze vaak beledigd, als ze niet mee mag met mij & judy. Daarom doen we vaak samen nog wat dingen.. al is het maar met dr wandelen, ze is gelukkig wanneer we weer “samen” zijn.. Dat wat irena & ik samen hebben, zit zo enorm diep.. dat neemt gewoon niemand ons ooit meer af!
! 
Super moOii verhaal joh! 'k weet dat 't heel moeilijk voor je is, en het is goed geweest dat je het even allemaal opgeschreven hebt! oOk heel fijn dat je nu een meisje ervoor hebt, en bijna alles ermee kan doen, zonder dat jij ' jaloers ' word 