Geplaatst Verdoofd lag ik als een lappen pop op de bank. Geschreeuw ging het ene oor in en het andere oor uit, het leek alsof ik de enige was op deze wereld.
Het leek alsof ik in een weide stond, zo vredig, en zo stil. De waarheid was, helaas, anders. Gevloek, woorden die ik mijn vader nog nooit heb horen zeggen, en ook niet heb durven dromen.
Stilletjes zat ik te bidden, bidden naar god. Op een gegeven moment zou het toch ophouden? Ik keek in het niets, ik keek naar de witte muur. Mijn ogen rolden naar links, en rechts, en weer naar links. Ik stopte bij een familie foto.
Na de dood van mijn moeder was alles verandert. Haar moeder gaf haar een vredig gevoel. Een heel fijn gevoel van binnen, alsof ze bij me is. Hij zweeg, ik kwam weer op de wereld, en keek naar mijn vader. Hij keek boos, maar dat duurde voor even.
Hij begon te huilen. Na de dood van mijn moeder, en zijn vrouw, was hij totaal ingestord. Mijn vader was ervoor een lieve man, die de hele wereld aankon. Mijn moeder stond ook altijd achter hem!
Dat deed hem, en ons goed. Ik heb nog 2 kleine broertjes, en een grotere zus. Ik had een goede band met haar gekregen na het ongeluk. We waren er allemaal bij. Het is nu bijna een jaar geleden, en het is nog uit niemands gedachten. Iedereen was nog even gebroken.
We zaten met z'n allen in de auto...
"Heerlijke dag vandaag hé! Een dag als deze mag niet ongebruikt vergaan, we gaan naar het bos toe!" riep mijn vader enthousiast.
Blij sprong Ben van de bank, en Sebastiaan keek op van zijn spelcomputer. Hij gaf een gilletje, en ging weer verder met spelen.
Eva stond boven aan de trap, met mijn moeder. Mijn moeder sloeg liefdevol een arm om haar heen, en gaf haar een zoen op het voorhoofd. Liefdevol lachte ze terug en liep naar beneden. "Sher, kom je ook naar beneden?" Riep mijn moeder naar mijn kamer.
"Ik moet gaan Richard, we gaan naar het bos, ik spreek je snel weer goed? Doeg, ik hou van je!" Ik hing op, en gooide mijn telefoon op mijn bed, om niet gestoord te worden.
Toen alles ingeladen was, keek ik naar de zon, op de warme en zwoele zondag middag.
Op mijn schoot zat Kaisa, onze Duitse Herder. Ze hield ongelovelijk veel van het bos, we hadden haar nu al 12 jaar, en ieder jaar gingen we naar het bos.
Mijn moeder schoof op de voorstoel, en startte de motor. Hij sloeg aan met een spartellend geluid, en gaf een homp gas. Ze reden zonder aarzeling achteruit, de oprijlaan uit, op naar het bos!
In het bos aangekomen, zette mijn moeder de volkwagens in de parkeergarage. Het was toch een behoorlijk eindje lopen, maar dat was het waard.
Kaisa sprong enthousiast op-en-neer, en greep in mijn hand. "Rustig Kaisa!" Riep ik, en veegde mijn hand af aan mijn linnen broek.
We hadden een geweldig plaatsje gevonden in het midden van het bos. Het enige wat je hoorde, waren de zachte klanken van vogels, roodborstjes, musjes, misschien wel zelfs uilen.
Een enorme picknick mand nam een groot oppervlak van het kleed in beslag. We haalden de broodjes, het drinken en het snoepgoed eruit. Ben en Sebastiaan waren nergens meer te bekennen, en misschien maar goed ook. Ik legde mijn eigen kleed open, en ging erop liggen. Even sloot ik mijn ogen, en liet alle rust tot me door dringen. Geen geruzie, geen gestress, helemaal niets. Alleen maar vrede.
Voordat we het allemaal doorhadden was de middag voorbij. Nadat we alles bij elkaar hadden geraapt, en iedereen weer bij elkaar was, gingen we arm-in-arm naar de auto toe.
Eenmaal bij de auto aangekomen, kroop mijn moeder ineen. Ik verstijfde, en wist eigenlijk niet zo goed wat ik moest doen. Ze zette haar ene hand op de auto, en de ander op haar borst. Ze nam grote happen lucht en kneep haar ogen tot spleetjes. Ze had pijn. Ik wist wel dat ze altijd al hartkwalen had gehad, maar dit was haar eerste aanval, waar ik bij was!
Snel liep ik naar haar toe, en liet haar op mij leunen. "Wat is er?" Vroeg ik schuwig. Mijn moeder lachte, en antwoorde: "'t Is niets, heb ik wel vaker, gewoon aanstellerij." Ze veegde haar rok weer recht, en ging achter het stuur zitten. Mijn vader pakte haar hand, en vroeg of het écht wel goed ging. Ze antwoorde niet, en starte de auto. 't Lag me vanaf het begin al niet helemaal lekker. Ik zat erg gespannen op de achterbank. Ook had Eva, mijn oudere zus, en mijn 2 kleine broertjes, het benauwd. Mijn moeder was erg geliefd. Ze sprak blij over de gebeurtenissen van vandaag, vol enthousiasme, om de pijn te vergeten.
Opeens trok ze haar handen terug. Haar ogen sprongen wijd open en de auto begin te wiebelen. Doordat ze zich helemaal aanspanden, trapte ze het gaspedaal heftig in. De snelheid liep op tot 80 km/u, 90 km/u.. Mijn vader probeerde uit alle macht de controle over het stuur weer te krijgen, en ik probeerde mijn moeder weer te kalmeren. Wiebelend gingen we over de onverharde weg, met mijn moeder die een hart aanval kreeg. Mijn vader kon de auto niet meer houden, en toen werd het zwart. Toen wist ik niets meer. Het enige wat ik nog weet, was dat ik wakker werd in het ziekenhuis. Iedereen zat rond mijn bed, behalve mijn moeder. Ik dacht dat ze misschien geopereerd werd, of misschien lag ze op een andere kamer. Dat hoopte ik. Ik ging rechtop zitten, en vroeg direct waar mijn moeder was. Lisa stortte in tranen uit, en liep naar de deur toe. "Ze is er niet meer Sherayza, ze is overleden." Mijn hoofd was op dat moment helemaal leeg, niets kwam erin, en niets ging eruit. Alsof ik in een ruimte was, met alleen maar witte muren, alleen maar mijn gedachten. Mijn moeder was altijd al in onze levens geweest, ze was onmisbaar. Als zij er niet meer was, dan werd alles anders. "Wat is er dan gebeurt, welke dag is het vandaag...." Ik had zoveel vragen, maar opeens zwijgde ik. Alsof het ineens tot me door drong, en ik zette mijn handen tegen me ogen, om de tranen in bedwang te houden, maar het was te laat.
Door dit ongeluk, was ons hele leven verandert..
Hoofdstuk 2
"Dus heb je nog zin om iets af te spreken =)" Michael was een jonge die ik op een chatsite heb leren kennen. Hij woont hier zelfs in de buurt. Door hem vergeet ik al mijn problemen! "Ach.. Als jij dat wilt" Antwoorde ik, maar in werkelijkheid had ik een glimlach van oor tot oor op mijn gezicht. "Don't play hard to get, cause I'll allways win.." Ik begon rood aan te lopen. Gelukkig kan niemand dat zien, dat ik verlegen word van een beeldscherm! Om je kapot te lachen!
"Waar en wanneer had je in gedachten?" Antwoorde ik, na een tijdje. "Kerkenlaan? Bij dat kerkje daar achter, altijd heel romantisch..." Ik kon het beeldscherm wel kussen, en voordat ik het wist, had ik mijn jas al aan. "Ik ben er over een kwartier.." antwoorde ik snel. "Ho-ho, jij loopt wel heel snel van stapel!
, maar ik kom eraan. Meet me there."Michael kende ik al bijna een half jaar, een beetje telefoon nummers uitgewisseld enzovoorts.. Maar eigenlijk was ik altijd al bang geweest om met iemand van internet af te spreken, maar dit was wel het beste voor mij om alles te vergeten. Hij maakte me vrolijk, hij gaf me een geweldig gevoel. Alles wat er het afgelopen jaar is gebeurt, heeft allemaal tegen me gewerkt, alleen michael niet, Michael laat me voelen alsof ik ook een mens ben met gevoel!
Snel schoot ik in mijn schoenen, en keek nog een enkele keer snel in de spiegel. Mijn bruine haar zat goed gekamd, en ik zette alsnog mijn pet op. Ik wou meer zo'n nonchalante-look krijgen. Daar kicken jongens op!
Mijn telefoon rinkelde, en ik keek er snel op. Een sms-je. "Ik ben er al, ik wacht op jouw!" Ik giechelde in mezelf, en niemand kon mijn dag meer kapot maken.
Snel stapte ik op mijn fiets, en lachte de hele weg naar de kerkenlaan. Het is een behoorlijk eindje, het is zowat aan de andere kant van de stad, maar dat heb ik er voor over. Zo kan ik over Michael fantaseren. Hoe zou hij eruit ziet? Hoe zou hij nu zijn haar hebben? Waar zou hij wonen? Zou hij beide ouders nog hebben? Alle vragen dolde door mijn hoofd heen, en het voelde fijn, het voelde verdoofd en stil.
Ik reed de straat in van de Kerkenlaan, en mijn hart bonsde als een gek in mijn borstkast. Mijn ogen sperde open, en ik keek om de hoek heen. Ik zag iemand staan in de hoek van het stukje daar achter. Hij zag er ouder uit dan 17, eerder 25, maar goed, daar heb ik zelf voor gekozen. Ik zwaaide uitbundig, en de jonge zwaaide terug. Ik kon niet heel goed zien wie het was, hoe hij eruit zag. Maar hij stond naast een oude zwarte golf. Toen ik uiteindelijk daar aan was gekomen, gooide hij per direct een hand voor mijn mond, en sleepte me de auto in.
Hoofdstuk 3.
Geschrokken van de wekker werd ik wakker. Snel drukte ik de wekker uit, en sloop op mijn tenen naar de badkamer.
Een hand water in mijn gezicht maakte me wakker. Vlug trok ik mijn jas aan, en met een verbeten gevoel ging ik naar de audities.
Vandaag heb ik mijn eerste auditie voor het modellen bureau, en hopelijk hebben ze een baantje voor me.
Ze verwachten me om 9 uur, maar het is nog een goed uur fietsen. Ik heb al mijn spullen mee genomen, als mijn make-up, borstel, kammetjes en ga zo maar door. Ik wil een goede indruk maken.
Al een aantal weken ben ik aan het lijnen, om het perfecte figuur te krijgen. Maatje 34. Helaas moet er nog 5 kg af, voordat ik ongeveer in 34 pas!
Veel vriendinnen van me hebben me gewezen op de eetstoornissen die je hierdoor kan krijgen, maar ik doe het via een gecontroleerd boek.
Snel reed ik de oprit op, en stalde mijn fiets in de fietsenrekken. Waarschijnlijk was ik de eerste. Want er stond alleen een metalic zwarte mercedes voor het enorme huis, bijna een vila.
Ik streek mijn kleren recht, en zette een vriendelijke glimlach op, maar in werkelijkheid trilde ik van de zenuwen, en maakte mijn hart over-uren!
"Hallo, ik ben Eva van Hulzen.." Melde ik enthousiast. Het meisje achter de toonbank keek arrogant op van haar papieren. "Mooi, de baas verwachtte je al. Loop maar door." Met een beetje een verslagen gevoel liep ik het kantoortje binnen.
"Wordt er tegenwoordig niet meer geklopt?" Zei de man van zijn krant. "Het spijt me.." Zei ik verlegen, en kreeg een blos op mijn gezicht, wat een blunder! De man keek grinnikend op van zijn krant, en liep naar me toe. "Bas Kelkdoorn, aangenaam, ik neem aan dat jij Eva van Eva Hulzen bent?" Hij knipoogde naar me, en knikte naar een stoel. "Ga maar zitten!"
Ongemakkelijk ging ik zitten, en hij vouwde zijn handen in één. "Dus, wat verwacht je van mij?" Vroeg hij, nu met een bloedserieus gezicht. "Uhm.. Nou ik denk dat ik niet teveel hoef te verwachten, ik ben al blij met het kleinste opdrachtje." Vertelde ik verlegen, terwijl ik speelde met mijn haar. "Als model moet je wel wat meer pit hebben meisje! Ga recht op zitten, weest trots op jezelf, glimlach altijd, en praat duidelijk, en overtuigend!" Snel veranderde ik mijn houding, en zette de vriendelijkste glimlach ooit op.
"'t Lijkt wel of ik een sergeant ben, ik het leger." Hij veegde een traan van zijn wang.
"Oké, laat me je lichaam maar eens zien." Hij zette zijn bril op, en wees naar een soort catwalk die in het midden van het kantoortje lag. "Moet ik erop lopen, of gewoon staan? " Vroeg ik, al lopend naar de catwalk.
"Loop maar eens een stukje.." Zo verleidelijk mogelijk liep ik de cat-walk heen en weer. "Heel goed, heel goed. Kom maar weer hierheen." Beveelde hij, en ik liep weer naar de stoel toe. "Ho, wacht, eerst je maten!" Ik begon weer te trillen, want ik wist dat ik te dik was voor het modellen werk. "Hmm.. Jah.. Jah.. Oké.." Hij mompelde iets, en noteerde veel dingen terwijl hij mijn maten opnam.
"Mooi dank je wel. Je moet nog wel een kilo of 10 afvallen, want je moet een voorbeeld zijn voor de meisjes in Nederland, of misschien wel over de hele wereld! Ik bel je nog wel voor een nieuwe afspraak."
Opgelucht kon ik weer ademen, en liep snel het kantoor uit.
Op de fiets dacht ik aan mijn nieuwe strategie. De komende tijd moet ik nóg minder eten..
Hopelijk genoeg? Want ik heb geen microsof word, dus kan ook niet zien hoeveel bladzijdes het zijn..
