Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-05-06 21:21

[verh] door anonieme bokker: gebroken

Geplaatst door de TopicStarter : 22-05-06 21:21

Een bokker vroeg mij dit voor haar te plaatsen, wat er nu nog aan tekst komt is allemaal niet door mij geschreven.

Dit verhaal is niet geschreven door Ellende. Dit verhaal is geschreven door mij, een andere creatieve bokker, maar aangezien dit verhaal waargebeurd is plaats ik het liever niet onder mijn eigen account. Ik heb familie en naaste vrienden hier op bokt zitten waarvan ik niet wil dat ze dit lezen. Ellende plaatst het verhaal alleen maar voor mij. Ze heeft verder niets bijgedragen aan dit verhaal.

~

Ik ben een goedgelovig persoon.
'k Bekijk altijd alles vanaf de kant die voor de ander het gunstigste is, misschien dat dát hetgeen was dat me de nekslag gaf? In ieder geval - ik ben nog jong, zit nog op school. Ik lach altijd, ik ben altijd de gangmaker, overal, heb veel vrienden vanwege mijn vrolijkheid. Mijn schild is sterk, mijn masker breekt niet snel. Dacht ik.

Mijn verhaal begint rond mijn zesde á zevende levensjaar. Mijn ouders waren weg, met een oppasser ervoor in de plaats. Een aardige meid van rond de 16, 17, die haar vriend voor één keertje meenam. Een vieze vriend. Een vriend die de kans met twee handen letterlijk aangreep, zodra hij alleen was met mij en mij een kwartiertje later weer met rust liet. Een kwartiertje dat mijn hele leven waarschijnlijk zal beïnvloeden. Hij liet me achter, verbaasd, niet wetend wat dat was dat hij deed. Niet wetend dat het niet klopte, dat het niet kon. Ik stopte het diep weg, met een stempeltje 'niet belangrijk'.

Hoe oud zal ik zijn geweest? 10, 11, toen ik er weer aan dacht. Toen het ineens mijn geheugen weer binnen kwam lopen en ik me rot schrok. Alles kwam terug, als één grote flashback. Wat deed dat pijn. Wat voelde ik een haat. Nou ja, het was immers 'maar' een aanranding, maar zoiets kan héél veel pijn doen. Ik voelde zoveel haat, ook voor mezelf. Want ík was diegene die het niet kon stoppen. Ík was diegene die het weer mijn hoofd binnen liet komen. Ik stopte het opnieuw weg, althans, voor mijn omgeving. Nee, ik lachte het weg. Langzaam maar zeker ontwikkelde ik een masker, een heel sterk masker, waar niemand doorheen brak.

Een aantal jaren later kwam jij. Je was nieuw, en ik was nieuw, maar het klikte gelijk. We hadden zóveel gemeen, van interesses tot karakter, dat het haast niet anders kon: we werden verliefd. We trokken veel met elkaar op en iedereen zei het; hij is op jou, hij is verliefd op jou. Andersom ook, maar beide durfden we niets te zeggen of toe te geven aan onze gevoelens, nog bang om gekwetst te worden of de lol die we hadden samen te vernietigen.
Maar het moest zo zijn; we hoorden samen, dus op een avond gebeurde het dan. Weliswaar via een msngesprek, waarin ik hem een hele grote gelegenheid gaf om "het" te vragen. En ja. Wat waren we blij. Van blijdschap heb ik drie dagen niet gegeten. Wie ooit een onbereikbare jongen leek, was nu van mij.

We deden zoveel samen. Het was zo geweldig met jou. Zoals we samen op het muurtje voor je huis zaten, hand in hand, mijn hoofd op jouw schouder, te kijken naar de ondergaande zon aan een rivier. Het was zó geweldig. Je was mijn steun, mijn trouw. We zouden samen de eeuwigheid delen, we waren zó gelukkig. Het was als een sprookje, maar dan waar. Het was zó geweldig en je was zo lief, zo aardig, zo voorzichtig met me.
We kwamen steeds dichterbij elkaar. Ik moest het je vertellen, ik had het eerder moeten doen, maar ik durfde niet. Bang om jou pijn te doen met het feit dat ík pijn had. Maar ik deed het niet.

En je was een jongen, dus je wilde meer dan handje vast houden of zoenen, al was je nog zo aardig en rustig en lief. Dus toen op een gegeven moment jouw hand mijn zij kietelde, onder mijn t-shirt, besloot ik dat ik maar moest wennen aan aanrakingen en probeerde op mijn hardst niet in huilen uit te barsten en niet zo te trillen. Antwoordde op je vraag dat 't best mocht en veegde de tranen vlug weg zonder dat jij het zag.
Tijd verstreek en je typisch-jongens-gewoonte ging verder en verder. Gelukkig niet te ver.

's Avonds in mijn eigen bed huilde ik dan. Omdat ik het zo oneerlijk vond voor jou. Omdat ik flashback's kreeg en alles opnieuw beleefde. Omdat je het zo goed meende en dacht dat je mij een plezier deed. En om het feit dat ik daar om huilde.
Ik moest het je hoe dan ook vertellen. Ik kon er niet omheen. Dus schreef ik alles in een bestandje, verborgen en vergrendeld met een wachtwoord, en stuurde het je door via mail.
Wat schrok je. Je zei er vrij weinig op, alleen dat je dat nooit achter mij gezocht had, ik had het idee dat je gewoon wat in shock was. Ik liet je maar en zei dat ik er toch niets aan kon veranderen en ermee moest leven, dat het hooguit pijn deed soms. Pijn vanbinnen.
Dat leek je wel te begrijpen.

Ondanks dat veranderde er weinig aan de dingen die je deed. Ja, je vroeg me nadrukkelijker of iets wel mocht, maar deed het ondertussen allang, dus ik ging door met het verbergen van mijn emoties. Het was prima zo.
Maar dat veranderde. Na verloop van tijd deed iedere aanraking van je me pijn, brak mijn masker af. Ik was steeds zo verdrietig dat ik bot op jou overkwam en dat het leek alsof ik je afsnauwde. Ik leefde in mijn eigen wereldje, sloot me af, omdat dat de enige manier was waarop ik mijn verdriet enigszins kon verbergen. 's Avonds in bed huilde ik dan omdat ik je pijn had gedaan.
Ik vond dat ik er over moest praten. Ik vroeg je wanneer we weer eens wat afspraken, maar je had steeds een smoesje. Je msn was stuk; door je verhuizing; ik kreeg maar géén contact met je. Het deed me zo'n pijn. Het doet me zo'n pijn…

De dag voordat de kerstvakantie zou beginnen, hoorde ik een gerucht via een goede vriendin van me, op school. Ze wou het eigelijk niet vertellen, maar deed het na lang aandringen van mij toch: je dacht erover om het uit te maken…
Ik werd spontaan doodziek. Ik zag lijkbleek, kreeg hele hoge koorts, trilde helemaal, barstte van de hoofdpijn, ik móest wel naar huis. Alles was ontregeld, lichamelijk maar zeker geestelijk. Mijn steun. Mijn trots. Mijn liefde, mijn alles? Ik had het je zó graag uit willen leggen, ik had met jou alles willen delen. Ik zou sterven voor je als het moest.

Ik heb lang op bed gelegen, maar zodra de gelegenheid er was kroop ik achter de computer. Hopend dat het slechts een roddeltje was. Ik nam me voor dat, als het niet uit zo gaan binnen nu en één dag, ik naar je toe zou fietsen ook al was dat ver, en je alles uit zou leggen. Met mijn hart bonzend in mijn keel las ik de mail die ik van je had gekregen.
Nog doodzieker kroop ik terug op de bank. Het liefst was ik verdwenen. Het liefste hield ik op met bestaan. Het liefste was ik dood geweest.
Ik deed steeds botter. Ik was liever bij mijn vriendinnen dan bij jou. Je was niet meer verliefd en onze relatie had geen zin meer. Dat waren je redenen.

Dacht ik dat het niet erger meer kon; het werd nog tien keer zo erg. Op msn probeerde ik het je halsoverkop uit te leggen. Dat ik niet anders kon. Dat het me zo'n pijn deed. En wat zei jij?

Dat ik nodig naar een psycholoog moest. Dat ik alles loog want het kon niet; een mens kon niet zo verdrietig zijn en zo veel lachen, zo veel grapjes maken en zo vrolijk zijn. Ik moest het verzonnen hebben en dat was absurd, ik was ziek in mijn hoofd want ik verzon het. Ik moest niet zo dom doen, ik was lelijk, en nog erger, ik was gemeen tegen iemand van wie ik zou moeten houden, ik was een poser, ik sloeg nergens op. Dát. En dat je me nooit meer wilde zien. Dat je nooit ook maar één woord meer tegen me zou zeggen.
Een internetvriendin die veel van het verhaal wist herinnerde me er aan dat iedereen wel eens dingen zegt die hij niet meent als hij boos is.
Maar zoiets zeg je zelfs niet als je bijna ontploft van woede.

Het deed me zóveel pijn. Hoe kon je dat doen? Iemand waarin ik zóveel vertrouwen had? Iemand waar ik voor zou sterven, iemand die mij hoop gaf om door te gaan? Hoe kon je?
Ik kreeg zó'n laag zelfbeeld. Ik las alles wat je had gezegd dagelijks door en zei dan tegen mezelf 'zie je nou wel, dat je niets waard bent?'. Ik kreeg stemmen in mijn hoofd die herhaalden wat je had gezegd en er nog een schepje bovenop deden.
Ik moest boeten hiervoor. Mijn masker was niet sterk genoeg en ik had je pijn gedaan, nu zat ik er zelf mee. Het was verdomme mijn bloedeigen schuld, jij kon er níets aan doen, nam ik mezelf voor. Ik strafte mezelf.

Ik mocht geen leuke dingen meer doen, weinig eten. Ik verzon smoesjes wanneer mijn vriendinnen me vroegen te gaan winkelen, ik schoof lekkere dingen aan de kant. Ik zat veel binnen, in een hoekje van mijn kamer, niets te doen. Te luisteren naar wat de stemmen tegen me zeiden. Ze gelijk te geven.
Te krassen in mijn eigen huid met mijn nagels of een scherp voorwerp. Pijn hebben zou ik, pijn hebben moest ik.

De wereld buiten mij zal zeggen dat het kalverliefde was, dat het allemaal wel over zal gaan. Dat ik er bovenop kom, dat hij een sukkel is. Dat tijd alle wonden heelt, ook die van een gebroken hart.

Maar het is niet mijn gebroken hart dat zo'n pijn doet…
…Het is het gebroken vertrouwen.

~

Bedankt voor het lezen alvast. Commentaar is heel welkom, zowel op de inhoud van het verhaal als op mijn schrijfstijl of iets dergelijks. Ik zal het commentaar beantwoorden via de lieve gebruikster Eve_lien *dankjewel xD*. Wil je een reactie geven of heb je hetzelfde meegemaakt of iets dergelijks, pb háár dan even voor mijn echte gebruikersnaam en dan kun je naar mij zelf pb'en.

**Geplaatst**: 22-05-06 22:58

Re:

Geplaatst: 22-05-06 22:58

AGh wat moet dat een nare tijd voor je zijn,(of nog steeds)
Ooit komt alles goed en komt jou tijd ook!
Praat met je beste vriendin of iemand die je heel erg vertrouwd ermee..
Zit je ergens mee ,mag je me pmen..Heb ongeveer het zelfde gehad..en nog steeds..

Succes meissiej

**Geplaatst**: 23-05-06 18:42

Re: [verh] door anonieme bokker: gebroken

Geplaatst: 23-05-06 18:42

omg meid! wat moet het erg geweest zijn! nu nog!

lijkt me echt afschuwelijk!
en ik snap zijn reactie niet, waarom zou je erom liegen!
hij mag allang blij zijn dat je het hem hebt verteld! dat je hem in vertrouwen neemt! hij had juist begrip voor je moeten hebben

hoop dat met de tijd de wonden heelt!

veel sterkte!!

**Geplaatst**: 23-05-06 18:49

Re:

Geplaatst: 23-05-06 18:49

Heel veel sterkte en probeer er met iemand over te praten. Niet direct een psycholoog of arts, maar wat dacht je van een jongerenwerker bij jouw in de buurt??
Alleen al je verhaal vertellen en erkenning doet je al goed.

**Geplaatst**: 23-05-06 18:59

Re:

Geplaatst: 23-05-06 18:59

Dát zo iemand je dat durft te flikken daar kan ik echt boos om worden ! jij raapt al je moed bij elkaar ligt nachten lang te huilen om HEM en dan doet hij JOU dit aan ! jij doet hem niets aan , het is zeker jouwn fout niet , zeker niet ! Hij stampt je zo de grond in , hoe durft die ! sorry maar ik kan hier echt heel boos om worden ,, meisje het ligt zeker niet aan jou het is juist knap dat je dit aan iemand durft te vertellen , mischien kan je er met je beste vriendin over praten of gewoon bellen naar de kindertelefoon ( Kan me voorstellen dat je het dom vind , maar bellen met een vreemde over dit soort dingen kan opluchten en of je daar nou het type voor bent of niet , je hebt toch iemand die je niet kent en naar je luistert en je probeert te snappen , dat kan heel erg opluchten denk ik )

En die vriendin van jou , die heeft echt gelijk , soms zeg je dingen waar je later spijt van krijgt . Ik floep er ook wel eens wat uit als ik boos ben , waar ik later zon spijt van heb en me zo voor schaam dat ik er het liefst voor wegloop ! Mischien doet deze jongeman dat ook wel en zoniet probeer je over hem heen te zetten en ga verder met je leven , hij verdient jou gewoon niet , kan je beter je tijd besteden aan iemand die echt van jou houd ( is natuurlijk wel makkelijk zeggen nu ) Hoop echt dat je er overheen komt en dat je het verleden kan verwerken . Heel erg veel sterkte en als je er over wilt praten je kan mij natuurlijk altijd pm'en

Ik ben er voor je , ookal ken ik je niet persoonlijk.

Je schrijfstijl vind ik erg goed , lekker duidelijk en je snapt ook echt wat je bedoelt. je uit je gevoelens goed en zo kom je meer in het verhaal. De verhaal lijn is ook heel duidelijk . Netjes gedaan !

**Geplaatst**: 23-05-06 20:24

Re: [verh] door anonieme bokker: gebroken

Geplaatst: 23-05-06 20:24

Bij deze de reactie van de anonieme bokker.

Citaat:
Bedankt voor alle medeleven hier. Heb er tranen van mijn mijn ogen, echt heel lief!

Ik kan melden dat het inmiddels stukken beter met mij is. Ik kan weer lachen enzo, (mag) weer plezier maken, ben weer vrolijk...
Maar toch, zoiets raak je niet zomaar kwijt! Waarschijnlijk vind hij mij weer leuk, hij praat ook weer tegen me, en ik weet dat ik het niet zou moeten doen maar als het weer wat beter klikt tussen ons leg ik hem het hele verhaal eens uit om even het een en ander duidelijk te maken.
Hulp is op het moment dus niet echt nodig, behalve als ik af en toe terugval, maar dat gebeurt niet vaak. Gelukkig.

En fijn dat ik ook nog commentaar krijg op het verhaal zelf, ik ben gecharmeerd =D

Bedankt iedereen!

**Geplaatst**: 23-05-06 20:57

Re:

Geplaatst: 23-05-06 20:57

Eejj schreef:
Dát zo iemand je dat durft te flikken daar kan ik echt boos om worden ! jij raapt al je moed bij elkaar ligt nachten lang te huilen om HEM en dan doet hij JOU dit aan ! jij doet hem niets aan , het is zeker jouwn fout niet , zeker niet ! Hij stampt je zo de grond in , hoe durft die ! sorry maar ik kan hier echt heel boos om worden ,, meisje het ligt zeker niet aan jou het is juist knap dat je dit aan iemand durft te vertellen , mischien kan je er met je beste vriendin over praten of gewoon bellen naar de kindertelefoon ( Kan me voorstellen dat je het dom vind , maar bellen met een vreemde over dit soort dingen kan opluchten en of je daar nou het type voor bent of niet , je hebt toch iemand die je niet kent en naar je luistert en je probeert te snappen , dat kan heel erg opluchten denk ik )

En die vriendin van jou , die heeft echt gelijk , soms zeg je dingen waar je later spijt van krijgt . Ik floep er ook wel eens wat uit als ik boos ben , waar ik later zon spijt van heb en me zo voor schaam dat ik er het liefst voor wegloop ! Mischien doet deze jongeman dat ook wel en zoniet probeer je over hem heen te zetten en ga verder met je leven , hij verdient jou gewoon niet , kan je beter je tijd besteden aan iemand die echt van jou houd ( is natuurlijk wel makkelijk zeggen nu ) Hoop echt dat je er overheen komt en dat je het verleden kan verwerken . Heel erg veel sterkte en als je er over wilt praten je kan mij natuurlijk altijd pm'en Ik ben er voor je , ookal ken ik je niet persoonlijk.

ik ben het met Eejj eens... dat hij jou dat durft aan te doen!

ook van dat praten via de kinder telefoon vind ik een heel goed idee... ik heb een tijdje ook ergnes mee gezeten en toen luchte mij het ook erg op (niet het bellen met de kinderfoon maar gewoon met iemand van internet praten heb trouwens nog steed sgeen idee wie het was

)

sterkte dr mee

**Geplaatst**: 23-05-06 21:06

Re:

Geplaatst: 23-05-06 21:06

laat die jongen dit topic lezen als de tijdt er beetje rijp voor is,

verder vind ik het zeer jammer dat deze dingen gebeuren in eerste plaats, en zeker zeer jammer dat je vertrouwen dat al moeilijk was nu ook gebroken werd.

veel succes en sterkte, zowel ik als de rest van het forum en je vriende/familie steunen jou stevig!

**Geplaatst**: 23-05-06 21:14

Re:

Geplaatst: 23-05-06 21:14

Wat erg dat dat gebeurt is.
Ik herken het zelf maar al te goed want zo lopen mijn relaties vaak ook, door hetzelfde als wat jij hebt meegemaakt.
Mocht je willen dan mag je me altijd pben, kunnen we elkaar misschien helpen.

**Geplaatst**: 24-05-06 15:01

Re: [verh] door anonieme bokker: gebroken

Geplaatst: 24-05-06 15:01

Mijn god wat is dat erg zeg. Ik weet niet hoe oud je bent. Maar ik hoop echt dat je weer 'beter' word en je leven weer probeert op te pakken!
Ik vind het echt vreselijk voor je..

En helemaal van die jongen vind het erg triest dat hij je dat aandoet.

Echt héééél véél sterkte.. en kop op, laat je niet kennen en zoek anders hulp met wie je erover kan praten!!!

**Geplaatst**: 25-05-06 12:29

Re: [verh] door anonieme bokker: gebroken

Geplaatst: 25-05-06 12:29

Ik schrok echt van je verhaal!

Ik hoop dat het snel allemaal goed komt, want dat verdien je echt meis!

, niemand verdient zo'n verleden te hebben, en zo belachelijk vernedert te worden..

Ik wens je veel sterkte.

dikke kus; nicolé

**Geplaatst**: 25-05-06 13:09

Re:

Geplaatst: 25-05-06 13:09

Jeetje wat een verhaal

Ik herken het zelf niet, maar kan wel heel goed begrijpen wat je doormaakt, hoe het is om je vertrouwen te verliezen in iemand die je dacht te vertrouwen. Vind het echt heel erg dat ie zo met je omgegaan is, zeker nadat jij hem hebt uitgelegd hoe het zat. Hij had respect daarvoor moeten hebben, je de tijd moeten geven om ermee om te leren gaan, jou zelf je grenzen moeten laten bepalen... In plaats daarvan heeft ie je de grond ingestampt, niet te geloven

Ik wil je complimenteren met het feit dat je het allemaal op papier hebt gezet en het hier op Bokt hebt durven zetten. Ik hoop ook echt dat je wat met de reacties kan, dat je toch iemand kan vinden die jou hiermee kan helpen want dat verdien je meis. Eerst weer van jezelf leren houden, dan pas van een ander.

Sterkte

**Geplaatst**: 26-05-06 22:29

Re:

Geplaatst: 26-05-06 22:29

jeetje.. wat erg. wel fijn dat het nu wat beter gaat, sterkte ernee meis

**Geplaatst**: 28-05-06 10:05

Re: [verh] door anonieme bokker: gebroken

Geplaatst: 28-05-06 10:05

Berichtje van de anonieme bokker;

Citaat:
Nogmaals bedankt voor alle adviezen en steun.
Het doet me echt goed (:

Heeft iemand ook nog verhaaltechnisch commentaar?

**Geplaatst**: 28-05-06 11:44

Re: [verh] door anonieme bokker: gebroken

Geplaatst: 28-05-06 11:44

Ik zal dan wel de enige zijn die de reactie van je vriend een beetje kan snappen. En dan bedoel ik: dat je altijd lacht, maar toch zoveel verdriet hebt.
Sommige mensen kunnen dat gewoon niet begrijpen, hebben nog nooit van maskers gehoord enz.

**Geplaatst**: 31-05-06 18:53

Re:

Geplaatst: 31-05-06 18:53

Wat erg zeg!!
Heel veel Sterkte meid

**Geplaatst**: 31-05-06 19:03

Re:

Geplaatst: 31-05-06 19:03

whoo wat erg.. ik kan er niet over mee praten ofzo maar ik vind het egt ontzettend rot voor je.. heel veel sterkte!!! Die jonge had die dinge nooit mogen zeggen. dat soort woorden zoude iedereen kwetsen!! hopelijk gaat het over een tijdje wat beter met je .. maar mischien is het wel slim om met iemand te gaan praten, een vertrouwings persoon ofzo dan kan je je verhaal teminste bij iemand kwijt je heofd je niet te schamen want wat de vriend van je opas toen bij jou heeft gedaan daar kon jij niks aan doen.. je moet proberen het eerlijk tege mensen te vertellen het klinkt waarschijnlijk makkelijker als het is egt heel veel sterkte !! Dikke Zoen Kim

**Geplaatst**: 31-05-06 20:44

Re:

Geplaatst: 31-05-06 20:44

Omg wat erg voor je

Fijn dat het nu beter gaat, maar ik denk toch dat je moet praten. Met je ouders, of een psygoloog oid, over die aanranding vroeger, anders blijf je alles opkroppen.

De reactie van je vriend is half begrijpelijk, somige mensen hebben gewoon niet die feeling om zo'n situatie te begrijpen, zoals VeirL al zegt, snapte hij waarschijnlijk niet dat zoiets vreselijks achter zo'n glimlach kon zitten.
Probeer te praten, met iemand die je vertrouwd, over vroeger, daarna, nu, alles. En probeer ook met die jongen te praten, leg het hem uit, kijk of hij het begrijpt.

Iig, heel veel sterkte

**Geplaatst**: 12-06-06 17:13

Re:

Geplaatst: 12-06-06 17:13

wat erg voor je!!

Ik ben het er mee eens wat VeraA zegt,
je moet het aan iemand vertellen, vooral je ouders lijkt me heel belangrijk.
veel sterkte!!

**Geplaatst**: 14-06-06 17:43

Re:

Geplaatst: 14-06-06 17:43

ik sluit me aan bij de reactie's. heb de tranen over mn wangen lopen, meid, wat heb jij dat mooi onder woorden gebracht, wat ontzettend knap. je hebt moed. hef je kin op naar de buitenwereld, naar mensen die je niet waard zijn. je bent zelf het allermooiste wat de wereld is overkomen en dit had nooit mogen gebeuren. niet met jou, niet met iemand anders. vind in jezelf de moed om het te vertellen, niet alleen op bokt, maar sluit je ogen niet teveel voor de waarheid, praat erover. nog meer. zoek iemand op. niet alleen je ouders of een psychiater, misschien wil je dat juist niet. maar een goede vriendin of misschien stom gedacht, maar een paard. het luisterd en geeft misschien geen antwoord terug, maar je kan er alles bij kwijt. het heeft mij geholpen met verschillende problemen. meid, ik denk aan je. je bent niet alleen!

**Geplaatst**: 14-06-06 17:56

Re:

Geplaatst: 14-06-06 17:56

Jeetje zeg! Ik wens je onwijs heel veeeel sterkte...

Nomineer dit bericht ×