Geplaatst 
“Hier links af!” zei Carol Griffin, de moeder van Melanie. Haar vader, Derek, nam de bocht vrij wijd, omdat er een trailer achter de auto hing. Ze gingen het nieuwe paard van Melanie ophalen. Ze had al een paard, Prins, maar nu ze gingen verhuizen naar een huis met stallen, kwam er een paard bij. Het was de 3-jarige KWPN-er Beau. Het is een merrie. Het paard was nog niet ingereden en nog nooit weg geweest van het terrein van de fokkerij, dus het zou nog een hele kunst worden haar in de trailer te krijgen.
Melanie’s hart sloeg in haar keel, ze waren er bijna. “Zo meid, paard nummer 2!” zei haar vader lachend. “Wie had dat gedacht!”
Melanie grinnikte. Ze wist nog hoe het was gegaan met Prins, niet bepaald makkelijk. Ze had eerst maanden moet zeuren voordat ze op paardrijles mocht en toen nog bijna een jaar op haar eerste paard. Ze had toen 4 jaar op de manege gezeten. Intussen heeft ze Prins nu 2 jaar en nu is er een nieuw paard bij: Beau! Het was na de 2e keer kijken helemaal raak geweest. Mel was helemaal verliefd geworden op de 1meter80 hoge merrie.
Ze waren op zoek gegaan, omdat paarden niet alleen kunnen staan. Maar ze gingen wel verhuizen en Prins moést mee natuurlijk! Dus toen zat er voor Carol en Derek niks anders op, dan nog een paard voor hun kind te kopen. Ze zouden pas volgende maand definitief verhuizen en daarom zou Beau nog een tijd in stalling staan, bij Prins. Zo konden ze ook goed aan elkaar wennen.
“We zijn er!” riep Derek uit. Mel schrok op. Inderdaad, ze reden het erf van de fokkerij op en parkeerde de auto. De fokker, meneer Johnsen, sprong direct op, vanuit zijn kantoor en liep naar hen toe.
“Goedemiddag!” riep hij uit. “Is alles goed gegaan?”
“Het is toch een eind rijden hoor!” antwoordde Derek. “Maar uiteraard niet voor niets.”
“Nee, voor een prachtig paard,” grijnsde meneer Johnsen. “Zullen we meteen even alles doornemen? Papieren enzovoort?”
Derek knikte en liep achter hem aan naar het kantoor.
Ondertussen liepen Mel en Carol door de grote staldeuren naar de binnenstallen. Daar werden ze begroet door divers gehinnik, maar het luidst door een grote bruine merrie achterin. “Dag Beau!” riep Mel vertedert uit. “Wat ben je toch een schatje!” Ze aaide het vriendelijk kijkende paard over haar hoofd en fluisterde zachtjes: “Wil je met ons mee vandaag?”
De merrie snuffelde aan haar capuchon en nam een hap van de bontkraag. “Hee!” zei Mel lachend! “Hou daar eens mee op wil je?” De merrie snoof en Mel klikte het halstertouw vast aan het halster. Carol deed voorzichtig de box open en Beau stapte netjes achter Mel aan naar buiten. Hier hielden ze halt en Mel krapte Beau’s hoeven uit. Carol kwam aanlopen met een deken en vier transportbeschermers. Mel deed ze om. Beau liet rustig alles toe en als Mel voorbij kwam sabbelde ze liefkozend aan de bontkraag van haar jas. Toen ze klaarwaren liepen ze naar de staldeur. Derek had de trailer voor de stal gezet, dus zouden ze er bij wijze van spreken meteen in kunnen lopen. Meneer Johnsen deed de klep omlaag en bleef aan de zijkant staan, zodat Beau er niet vanaf kon stappen. Beau gooide haar hoofd omhoog en keek nieuwsgierig naar de trailer. “Rustig maar,” zei Mel kalmerend, maar de merrie bleef stokstijf stil staan. “Laat dr maar even,” zei meneer Johnsen. “Het is ook eng, zo’n ding, als je het nog nooit eerder hebt gezien.”
Melanie knikte en klopte Beau bemoedigend over haar nek. Wat een reus zeg, dacht Mel. Prins is maar 1meter65. Na een minuutje zakte Beau’s hoofd en kijk weer nieuwsgierig naar Mel. Deze liep naar voren richting trailer. Beau volgde haar behoedzaam. Maar zodra haar hoeven de klep raakten, sprong ze verschrikt naar achter. Mel nam een stap terug en aaide Beau gerustellend over haar nek. Ondertussen stonden Derek en Carol op een afstandje te kijken. Ze hadden er nog niet zoveel verstand van en waren benieuwd hoe dit af zo lopen. Carol was toch een beetje bezorgd, want het was een groot, jong paard, dat dit niet gewend was. En als ze haar dochter er zo bij zag, leek die wel heel erg klein. Derek merkte het en legde een arm om haar schouder.
Mel zette nog een stapje naar voren en bleef Beau bemoedigend toespreken. Ze volgde Mel de trailer in en meneer Johnsen deed snel de klep dicht. Eerst schrok Beau nog een beetje, maar toen ze de emmer wortels voor zich zag staan, begon ze er meteen enthousiast van te eten. Mel maakt het halstertouw vast en meneer Johnsen maakte de rest van de trailer klaar voor vertrek. Glunderend kwam Mel naar buiten. “Wat ging dat makkelijk!” riep ze blij. Haar moeder gaf haar een knuffel en Derek klopte haar trots op de schouder. “Jij hebt het gevoel gewoon,” zei hij. “Paarden vertrouwen jou volkomen!”
Mel lachtte en meneer Johnsen kwam naar hen toelopen. “Alles is klaar voor vertrek,” zei hij tegen Derek en Carol en tegen Mel zei hij: “Knap werk meisje! Heel goed gedaan. Beloof je dat je goed voor Beau zorgt?”
Mel antwoordde: “Dat beloof ik plechtig.” En schudde zijn hand. “Dat geloof ik wel, ja.”
Toen alles was afgehandelt stapten de Griffins in de auto en zwaaide meneer Johnsen uit. Terwijl ze wegreden zag Mel, dat er een meisje met bruin haar huilend naar meneer Johnsen toerende en snikkend iets vroeg. Deze antwoordde wijzend naar de trailer van de Griffins en het meisje rende huilend weg. Mel draaide zich verbaasd om. Wat was dat?
Maar ze had geen tijd om zich daar druk over te maken, want haar tweede paard stond in de trailer! Op weg naar huis!
Toen ze weer terugkwamen bij de pensionstal, kwam er klein meisje aangerend. “Hey!” zei ze vrolijk. “Daar zijn jullie weer!”
Mel rende naar haar toe en vloog Floortje, haar beste vriendin, om de hals. “Laat zien!” zei deze lachend.
Derek parkeerde de auto met de richting naar de paddock, zodat Beau er als het moest meteen uit kon springen. Floor stond aan de ene kant van de klep en Derek aan de andere kant. Carol deed het hek open deed langzaam de klep naar beneden. Ondertussen was Mel er voorin in gestapt en aaide de nogal nerveuze Beau langzaam over haar nek. “Dat is braaf.”
Ze maakt het paard duidelijk dat ze naar achter moest door middel van duwtjes op Beau’s borst. Deze zette voorzichtig voetje voor voetje naar achter, van de klep af. Beneden maakte Floor snel de transportbeschermers los en Mel beloonde Beau blij met een wortel. Toen haalde ze de deken eraf en liet Beau los in de paddock.
Eerst draaide deze zich voorzichtig om, zette een stap en maakt toen een reuzebok, waarna ze nog een paar rondjes in rengalop rondrende.
“Wat een schoonheid,” zei Floor ademloos. Mel merkte dat ze de tranen uit haar ogen moest knipperen, zo blij was ze met Beau.
Beau was inmiddels uitgerend en rook nieuwsgierig aan iedere balk van het hek van de paddock.
Terwijl Derek de trailer parkeerde zei Carol: “Wij gaan even koffie drinken, daarna gaan we weer.” Mel knikte en Carol liep weg.
Beau kwam snuffelend naar Mel en Floor toe en likte Floors wang. “Haha, bah! Vies paard!” lachte Floor. Mel grinnikte. “Zullen we jou maar naar stal brengen, paard?” En ze klikte het halstertouw vast. Beau liep braaf maar nieuwsgierig achter Mel aan. Floor deed alvast de boxdeur in de buitenstallen, naast die van Prins, open. Mel zette Beau erin en haalde het halster af. “Dag Prins,” zei ze liefkozend tegen de 9 jaar oude zweetvos. “Dit is je nieuwe vriendin!” Beau en Prins roken nieuwsgierig aan elkaar. “Laat ze maar even,” zei Floor. “Zullen we even bij de les kijken?”
Mel blief liever nog even bij haar twee lievelingen, maar dacht dat het beter was als ze elkaar even konden besnuffelen.
“Okee,” zei ze daarom. “Rijdt Kelly nu?”
Floor en Mel vonden Kelly niet zo aardig. Ze had een raszuivere Arabiërmerrie ,Ajiesha, die ze altijd in de krul trok met de walgelijkste bitten en de strengste hulpteugels.
“Ja,” zei Floor. “Samen met Eva met Flame, Sietse met Jorrit en Charlotte met Diva.”
Mel kende Eva nog niet zo goed, want Eva was hier net nieuw. Haar paard Flame, was bruin met 4 witte voetjes. Het is een vrij lui paard. Sietse en Jorrit zijn een leuk stel. Sietse was een heel aardig meisje met een heel aardige Fries. Het is een mooi plaatje samen.
Charlotte vonden Floortje en Mel ook niet zo aardig, omdat die vriendin was met Kelly en eigenlijk ook een beetje zo was. Diva had altijd de duurste setjes en de nieuwste mode en Charlotte uiteraard ook. Diva is een prachtige palomino, met zijdezachte manen.
Normaal gesproken reed ook Mel met Prins in deze les, maar ze vandaag natuurlijk niet.
Floor en Mel liepen langs het grote stallencomplex richting de grote binnenbak. De pensionstal “Stal Evers” had 60 buitenstallen, 20 binnenstallen, 2 binnenbakken, 2 buitenbakken, een longeerkraal, een stapmolen, 8 paddocks en beschikte over 40 hectare weiland. Ook was er een kantine in de grote binnenbak. De kleine binnenbak (20x40) werd het meest gebruikt door de mensen met de pony’s. De grote binnenbak (20x60) door de mensen met paarden.
Floor en Mel liepen door de binnenstal, waar ook Ajiesha en Diva stonden, naar de binnenbak. Daar stond instructeur Peter net Kelly uit te foeteren: “Kel! Hoe haal je het in je hoofd met zulke sporen te rijden?! Dat beest is hartstikke voorwaarts?”
“Ja, daardoor ja,” antwoorde Kelly arrogant.
“Je doet ze nu uit of je verdwijnt,” zei Peter furieus.
Mopperend stapte Kelly af en liep naar de bakrand, Ajiesha meesleurend. Floor en Mel lachten genietend toen Ajiesha schrok bij iedere beweging die Kelly maakte omdat het paard dacht dat deze haar wilde slaan. “Sta toch ook stil, rotknol!” riep ze woedend. Toen ze opkeek zag ze Mel en Floor. “O julie,” zei ze. “Kun je dr effe vasthouden?” vroeg ze dringend aan Floor. Floor werkt op stal Evers. Haar werk is om sommige paarden te berijden of in te rijden en het uitmesten van de stallen. “Jahoor,” zei Floor sacherijnig.
Toen Kelly haar sporen afhad trok ze de teugels weer uit Floors handen. “Bedankt!” zei ze zuur. Floor kwam met een diepe zucht terug. “Waarom hebben zulke mensen een paard?”
“Omdat ze dan rijk lijken en er veel dure dingen voor kunnen kopen?” zei Mel spottend.
Floor knikte: “Ik heb meteen al besloten dat ik geen eigen paard hoef, zolang ik dit werk doe. Dan is er tenminste afwisseling,” voegde ze er met een knipoog aan toe.
“Ja,” lachte Mel. “Daar heb je wel gelijk in. Ik merk toch dat ik best wel moeite heb, me aan te passen aan een ander paard.”
“Jij hebt het voordeel dat Prins vrij goed is,” zei Floor. “Dan ligt je eigen niveau ook wat hoger. Behalve dan bij hun.” En ze wees naar Kelly die Ajiesha in uitgestrekte draf wilde laten gaan, maar dat Ajiesha er in woeste rengalop vandoor ging.
“Mmm,” zei Mel. “Zoals bijvoorbeel Sietse en Jorrit, dat is nou een geweldig stel! Alles gaat zo makkelijk!”
“Ja, maar Sietse rijdt ook al heel lang en heel goed,” zei Floor nadenkend. “Die zouden makkelijk een les hoger kunnen.”
De meisjes praatten nog even verder en toen de les afgelopen was zei Floor: “Ik moet Arcek nog berijden vandaag.”
“O leuk!” zei Mel. “Jij hebt echt zo’n geluk dat je op een Andalusier hengst mag!”
Floor grijnsde en liep richting zijn stal. “Ja zeker, Moniek kon vandaag niet, dus moet ik, helaas, rijden.” Mel volgde haar naar het prachtige witte paard. “Hij is alleen vrij lastig in de omgang hè?” vroeg ze.
“Ja, het is nogal een heethoofd,” antwoordde Floor. “Maar zijn lopen maakt alles goed.”
Mel glimlachte. “Ik ga nog even bij mijn schatjes kijken en dan ga ik weer naar huis.”
“Okee,” zei Floor en omhelsde haar. “Hoelaat kom je morgen?” Morgen was het zondag. “Een uur of 10,” zei Mel. “Ik ga uit vanavond.”
Floor trok een gezicht. “Jij kan makkelijk uit! Ik moet om 5 uur op!” zei ze woedend lachend.
“Je weet dat ik graag wil dat je meegaat, maar je kan nooit!” zei Mel.
“Jaja,” zei Floor. “Het is al goed, leef je uit!”
“Doei!!” riep Mel na. Floor zwaaide.
Toen Mel bij de stallen van Prins en Beau kwam, stond Beau rustig van haar hooi te eten en Prins lag te slapen.
“Tot morgen schoonheden,” zei Mel en gaf een aai over de neus van Beau. “Slaap lekker”
De volgende ochtend werd Mel om 7 uur wakker. Ze had het gisteravond niet te laat gemaakt, zodat ze vroeg op kon. Al was het niet de bedoeling dat ze zo vroeg wakker werd. Vermoeid sloeg ze de deken open en stapte uit bed. Ze kan toch niet meer slapen. Ze schoot in haar nieuwe paardrijkleding en nam snel een boterham. Ze hoefde haar ouders ondertussen niet meer te vertellen waar ze was, want die wisten dat toch wel.
Ze sprong op de fiets en reed naar de manege. Ze kwam om half 8 aan. Er was gelukkig nog bijna niemand, dus was de longeerkraal zeker leeg. Ze liep naar de stallen van haar paarden en werd hinnikend begroet. Nouja, hinnikend, het was meer een soort van laag gebrom van Prins.
“Dag schat,” zei ze lachend tegen Prins. “Jij komt vandaag als tweede. Vind je het heel erg?”
Ze liep naar Beau toe en gaf een kus op haar neus.
Ze deed het halster om en leidde haar uit de stal. Onderweg naar de poetsplaats floot er iemand. “Zo!” riep Jordi, een stalhulp. “Dát is een mooi ding!” Mel lachte verlegen. “Ja, vind ik ook.”
Ze zette Beau op de poetsplaats en pakte haar poetskist. Beau kon gelukkig al vrij veel. Ze was zadelmak en kon dus longeren. Mel had vorige week een zadel op maat laten maken en dat zou ze er zo meteen opleggen.
Tijdens het poetsen bleef Beau rustig aan en toen Mel de radio aanzette op een rustig liedje, viel ze bijna in slaap. Mel glimlachte, lekker rustig paard. Toen Beau helemaal schoon was, pakte Mel het zadel, het hoofdstel en een longeertouw. Beau blief ook hierbij rustig staan en liet alles toe. Zelfs met aansingelen gaf ze geen kik. “Braaf meisje ben jij!” zei Mel trots. Op weg naar buiten keek Beau eerst nog wat schichtig rond, maar door de stem van Mel, kalmeerde ze. “En braaf!” zei Mel toen ze in de longeerkraal stonden. “Ga maar.” Ze leidde Beau eerst 5 minuten rond in stap, toen 2 minuten in draf, daarna een halve minuut in galop en toen weer in stap. “Klaar! Dat is braaf!” Mel was trots. Ik kan er best even op, dacht ze. Ze singelde nog wat extra aan, deed de beugel naar beneden en ging hangen. Beau keek een beetje wantrouwig naar achter, maar Mel sprak haar rustige woorden toe. Zo stapte Beau een tijdje rond, met Mel over haar heen hangend. Het ging prima dus Mel dacht, dan kan ik er best op zitten! Met een glimlach legde ze haar andere been over het paard.
Maar Beau reageerde niet zoals ze gehoopt had. Ze bokte zo hoog ze kon, rende in het rond en steigerde alle kanten uit. Mel had nog niet eens haar voeten in de beugels! Na een hele hoge steiger, viel Beau achterover, boven op Mel…
Jordi vond haar als eerste. In paniek riep hij iedereen. Toen Floor het zag belde ze gauw 112. Jordi probeerde Beau te kalmeren, terwijl Floor huilend naar Mel toerende. Mel had haar ogen dicht en lag in een vreemde bocht.
Toen de ambulance kwam, stonden er intussen al heel veel mensen omheen. Floor had Mel’s ouders gebeld en ze waren meteen gekomen. Mel werd in de ziekenwagen gedragen en haar vader en moeder gingen mee.
In het ziekhuis werd het duidelijk.
Mel was op slag dood.
Toen Beau boven op haar viel, hebben haar ribben haar hart doorboord.
Beau had haar hart doorboord.
------------------------------------------------------------------------------------------
Hier eindigt mijn verhaal.
Het is geïnspireerd door een jongen bij mij op school, die ook in 1 klap dood was. Daarom begint het verhaal ook zo "gewoon" je verwacht veel meer. Je verwacht nog wat te horen over dat meisje bij meneer Johnsen, je verwacht nog meer te horen over de meisjes op stal etc.
Daarmee probeer ik het incident bij mij op school te verwoorden, zoals dat was, terwijl het er niets mee te maken heeft.
Ik hoop dat het overkomt
