Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-05-06 15:27

[Verhaal] Mishandeling: Damage!

Geplaatst door de TopicStarter : 18-05-06 15:27

Een verhaal wat meesleurend is en met veel liefde is aan gewerkt. Vele reacties en tips is welkom!

Veel leesplezier!

De zonnestraaltjes schijnen tussen de gleuf van het gordijn. De zon schijnt op mijn gezicht, een golf van warmte. De vogeltjes kwetteren in het vroege ochtendlicht, de bomen rasen en de blaadjes vallen geluidloos op de grond, de geur van de bloemen die open zijn. Ik doe langzaam me ogen open en realiseer dat het eindelijk vakantie is, zomervakantie. De blijheid komt naar voren en ik rek me uit. De vermoeidheid wat ik de laatste tijd toch had viel weg en ik stapte uit bed. Ik keek op mijn digitale klok en realiseer dat het pas kwart over 7 is. Ik vind het niet erg ik ben toch een vroege vogel. Ik schoof de gordijnen helemaal opzij en deed het raam open. Het zachte briesje en de zon is een gevoel van liefde die je dagelijks wel tegenkomt. Op straat, als je weer eens zo´n lekkerding ziet of op tv, die knapperd van een acteur. Ik liep verder het balkon op en ging op mijn favoriete stoel zitten om te genieten van de zon. Ik legde mijn voeten op de leuning van het balkon, gemaakt van mooie witte pilaren in een Romeinse stijl. Zo zat ik daar te genieten van de ochtend van de 1e dag van de vakantie. Na een tijdje te hebben gezeten en lekker opgewarmd te zijn stond ik op en trok mijn blauwe-wit gestreepte joggingbroek aan. Samen met mijn rode spaghettitruitje combineert mijn stijl precies. Ik maak mijn haren in hoge paardenstaart en liep de badkamer binnen. De grote spiegel in een eivorm schreeuwde om aandacht. Wat zag ik eruit zeg! Dit is niet bekend dus ik gooide wat ijskoud water in mijn gezicht. Ah…dat lucht op! En gelijk kreeg ik mooie roden wangetjes. Ik deed mijn lenzen en ging voorzichtig de gang in en de trap af. Ik ging vervolgens de keuken in en smeerde me een boterham. Ik propte die in me mond en nam Max mee, onze hond. De jonge hond moet nog veel leren, maar ze gaat altijd met mij mee joggen. Ik floot tussen mijn vingers en binnen 2 seconden stond ze voor me. De zwart bruine hond keek met zijn twinkelige ogen aan. Hij wist al hoe laat het was. Ik deed mijn renschoenen aan en deed mijn huissleutel in mijn broekzak. We verlieten het huis en we liepen eerst. Zo kon Max eerst zijn eigen werk laten doen en zal ik eerst van de omgeving genieten. De straat was opzich leeg, naast een paar fietsers en, net als mij, vroege joggers was de straat aardig leeg. De buitenwereld is mijn visie. Hier kan ik tot rust komen en kan ik alles op een rijtje zetten. De bloemen staan vol in bloei, het gras van de buren is mooi gemaaid. Zo af en toe komt er een windje langs en dan zie je de bomen mooi mee bewegen. Enkele blaadjes vallen dan naar beneden of het stuifmeel zwoegt mee met de wind. Ik nam eens diep adem en sloot me ogen. Zo, laten we maar beginnen. “Kom, Max!” riep ik. En Max kwam aanrennen.
Ik nam mijn pas groter en ging ik over in een kleine renpas. Ik doe dit ongeveer al een half jaar en het bevalt me wel. Ookal ben ik tevreden met mijn lichaam, vind ik het nog fijn om in de buitenwereld te zijn. Mijn lichaam is vergeleken met andere een mooi strak lichaam en ik mag zeker niet klagen. Met mijn sterke en lange bovenbenen, een zwiepige blonde paardenstaart en een mooi strak buikje met hier en daar wat buikspieren heb ik toch soms wel aandacht van de jongens. Mijn aansprekende groene ogen, volle lippen en goedgevormde gezicht zie ik eruit als een spontaan en natuuruitziend meisje. Ik versnelde mijn pas en Max ging met mij mee. Zo doe ik dat dan elke morgen 1 uurtje, wat is dat heerlijk! Ik ren altijd verschillend, nooit hetzelfde. Deze keer zal ik door het bos rennen en dan even een pauze nemen. In het bos heb je een mooie grote vijver zodat je lekker kan genieten van de kleine eendjes met hun moedereenden die samen voedsel aan het zoeken zijn. Max was blij en rende dan ook vaak ver voren zodat ik hem terug moest roepen. Vele mensen kwam ik naderhand nog tegen. Mevrouw Bakker, al 67 jaar, ging ook haar eigen ochtendloopje doen, en ik begroette haar vriendelijk. Meneer Knoosters en Melissa, een klasgenoot, zag ik nog in een flits. Zo ben ik toch al driekwartier onderweg en ben ik beland in het einddeel. Ik las een pauze in en genoot van de vijver. Max liet ik zijn vrije gang gaan en hij snuffelde alle plekjes om zich heen. In de verte zag ik nog een verliefd koppel zitten. Zelf werd ik er blij van, leuk is dat toch. Moet je die 2 toch zien. Samen,arm in arm, verliefd kijkend naar elkaar toe, niets kan beter. Al heb ik zelf geen geluk in de liefde, maar ik vind het totaal niet erg. Enkele jongens kijken wel een paar keer om maar ik geef geen aandacht aan die jongens. Ik besloot om terug te gaan en binnen 20 minuten zag ik mijn huis al in de verte.

Ik nam een sprintje en Max ging met me mee, hij was duidelijk moe, zijn tong hing uit zijn bekje en hij was wat langzamer. Ik lachte en stopte met rennen en ging over in een loopje. Ikzelf ging van de dorst en was blij dat ik weer terug was. Ik graaide in mijn broekzak naar de sleutel en deed de deur open. Net als ik dacht Max hetzelfde, regelrecht naar de waterbak wat ik dus ook deed. Ik pakte een glas en vulde die met water. Zo dronk ik 3 glazen water achterover en kwam nog even bij. Ik gaf Max nog wat voer en ging naar boven. Daar kwam ik mam nog tegen die ook al wakker is. “Lekker gerend, Tes?” zei me moeder en ze gaf me een kus. Voordat ik kon antwoorden liep ze al de trap af en keek ik haar nog naverbijsterend na. Ochtendhumeur? Dacht ik. Ik haalde mijn schouders op en ging richting badkamer. Ik kleedde me uit en zette de douchekraan aan. Het water kletterde en het galmde door de badkamer. Ik stapte de douchecabine in en ik spoelde het zweet van me af. Ik stapte alweer naar 10 min eruit en droogde me af. Ik wikkelde het om me heen en liep naar me kamer. Ik keek nog na dat ik niet waterdruppeltjes op het tapijt liet vallen want je weet hoe moeders kan zijn! Maar gelukkig was dit het geval niet! Ik trok mijn fleurige oasekleurige zomerjurkje aan en ging weer naar beneden om mijn 2de maaltijd naar binnen te werken. Eenmaal onder zat pap al de krant te lezen en mam was koffie aan het maken. “Goedemorgen, mijn zonnestraaltje” zei mijn vader en gaf me een kus op het voorhoofd. Ik lachte het uit en gaf hem een kus terug! “Goedemorgen, Sire!” zei ik met een net stemmetje. Mijn moeder moest ook lachen en schoof me een boterham aan. Ze schonk me koffie in en ik begon aan mijn boterham. “Gabrielle heeft nog gebeld.” Zei mijn moeder met in haar ene hand koffie en in haar andere hand de ochtendkrant. Ik schoof haar de stoel opzij zodat ze kon zitten en zei tegelijkertijd: “Zozo, zij is ook vroeg op. Ik zal haar zo bellen!” zei ik verbaasd maar toch heel erg blij. Toen ik mijn boterham op had en de krant had uitgelezen stond ik op en ging richting telefoon. “Schat, Gabrielle klonk ietsje gespannen. Ik weet niet wat er is maar ik zal maar met haar gaan praten. Ze klonk niet zo blij!” zei me moeder met een gespannen blik. Mijn gezicht verstijfde. Had ze toch niet weer last van die enge kerel…!

Een lange stilte…! “Tes? Schatje?” mijn moeder stond nu bezorgd voor me. “Gaat het wel goed?” Ik knipperde een paar keer met mijn ogen en keek haar verward aan, mijn gedachten waren helemaal verzonken naar Gabri. “Huh? Wat? Uhm…Jaja!” en ik duwde haar opzij. Misschien wel een beetje te ruw maar op dit moment kon me het even niet schelen! Mijn handen waren aan het trillen. Waarom was ik zo gespannen? Misschien is er wel wat anders aan de hand of misschien helemaal niks! Kom op,Tess! Stel je niet zo aan! Ik pakte de telefoon en draaide het nummer in van Gabri. Ik wachtte,wachtte en wachtte. Maar geen gehoor. Oh verdomme Gabri dacht ik bij me zelf! Neem nou op! Ik legde de hoorn neer en probeerde het opnieuw. Weer geen gehoor! Verdomme! Ik besloot om maar naar toe te fietsen. Ik gebaarde wat naar mijn ouders en sprintte naar de garage om mijn fiets te pakken. Ik fietste zo snel als ik kon maar waarom eigenlijk? Ik zit hier wat te stressen voor mijn vriendin terwijl ik helemaal niet waarvoor!? Langzamerhand stelde ik mezelf gerust. Ik begon ook wat langzamer te fietsen en ik kwam tot rust. Het was toch een fijn afstandje fietsen naar Gabri. Eenmaal bij Gabri in de straat zag ik een zwarte Mercedes voor het huis.

Niet kopieren zonder toestemming!

Laatst bijgewerkt door Anoniem op 20-05-06 19:17, in het totaal 1 keer bewerkt
Reden: Tekst toegevoegd.

Nomineer dit bericht ×