Geplaatst 
Het klinkt idioot maar een voor een kwamen er zinnen in me op. Ik weet alleen niet zo goed of het een gedicht is of een verhaal. Een mix, zeg maar Het gaat eigenlijk over een klein meisje, die anders is dan iedereen. En het moet ook een beetje oud voorstellen ofzo.. Van vroeger zeg maar.
En toen zag ik haar.
Daar lag ze, in de donkere kamer, waarin je de meubelstukken slechts kon onderscheiden, door het laatste beetje licht, dat onder de rolluiken door scheen. Ze luisterde. Naar het weerklinken van vaders voetstappen, zijn klompen op de tegels. Naar het geluid van de vogeltjes, die verwoed takjes zochten voor hun nesten.
Haar ogen waren dicht, maar ze sliep niet.
Langzaam biggelde er een traan over haar wang. Toen die haar lippen bereikte, likte ze met haar tong haar lippen schoon, en proefde de zoute smaak.
De traan; vies gemaakt door het gedrag van de anderen. Ze wist dat zij haar nooit zouden accepteren. Ze zou nooit een van hen worden.
Ze hees zich overeind, en ging rechtop in haar bed zitten. Ze hoorde hoe af en toe een auto langs kwam gereden, en waarvan het geluid weer langzaam wegstierf in de donkere nacht. Ze hoorde hoe het koolmeesje de laatste takjes veilig in zijn vogelhuisje bracht, en zijn dag afsloot met een prachtig lied.
Ze liet zich terug zakken, en kroop weer onder de dekens.
Opnieuw sloot ze haar ogen. Dit keer niet van vermoeidheid, maar omdat ze het begreep. Ze wist dat alles anders zou worden.
En ze wist dat het goed werd.
Zo dat was het, ik weet eigenlijk niet hoe ik erop ben gekomen, maar toen ik vanmorgen wakker werd wist ik het nog precies
Nou ja ik vond het wel leuk om hier neer te zetten.Nou ja, commentaar is natuurlijk welkom, maar wees wel een beetje lief he
