Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-05-06 16:08

[kortverh.] een nieuw begin

Geplaatst door de TopicStarter : 03-05-06 16:08

De zoete geur van hooi omringt me, de zachte klanken die de radio speelt dringen amper tot me door. De nacht is koud en door het raampje in zijn stal zie ik dat het volle maan is. Mijn haren hangen in vochtige slierten voor mijn ogen. Je zou niet zeggen dat het eens zo mooi opgestoken was. Ik ril, binnen waar het feest aan de gang is was het warm. Daar was mijn zwarte open jurkje meer als warm genoeg. Wanneer ik me goed concentreer hoor ik nog steeds de muziek van de fuif, ofja de fuif? Mijn fuif. Het was, of beter gezegd ‘is nog steeds’ mijn fuif. Vandaag ben ik 18 geworden. Ik heb een eerste stap in ‘de-grote-mensen-wereld’ gezet. De eerste stap, je losmaken van iedereen en volledig op eigen benen staan, daar zag ik tegen op, dat wilde ik niet. Maar het lot maakt het me nu wel op een erg wrede manier duidelijk dat het moet. Moet dat nou echt zo? Even kijk ik naar de donkere hemel. Het is een erg heldere nacht en ik kan de sterren zien, eentje licht even wat feller op. Ik streel zachtjes over de neus van de prachtige pony die met zijn hoofd op mijn knieën ligt. Ja, ik zit op mijn knieën, nooit gedacht dat ik dat ooit nog zou doen, maar voor hem...Mijn beste maatje, doe ik alles! Ik hoor het stro in de stalgang bewegen en twee seconden later verschijnt een hoofd tussen de tralies van de staldeur.
‘Summer? Ben je hier?’
Ik wil net vragen of hij blind is wanneer ik er aan denk dat het licht uit is en ik net in de donkerste hoek van de stal zit. Daarbij zit ik vlak tegen de deur dus nogal logisch dat hij me niet kan zien. Zijn stem herken ik niet maar het zal vast iemand zijn die mijn vriend heeft uitgenodigd.
‘ja ik ben hier’ antwoord ik rustig.
Mijn stem trilt niet tot mijn grote verbazing. Ik lijk heel rustig, maar dat ben ik helemaal niet! Ik ben woedend, gekwetst, verdrietig. Ik begrijp niet waarom het leven mij zo iets kostbaar wil afnemen. Het was helemaal zijn tijd nog niet!
‘mag ik binnen komen’ hoor ik de stem weer vragen
‘als het echt niet anders kan ga je gang maar, maar wees rustig!’
De staldeur word heel voorzichtig open geschoven maar toch lijkt het in deze muisstille nacht een hels lawaai, vreemd, je hoort geen roepende uil of een muis die nog snel dekking zoekt. Zelfs de krekels houden een eerbiedige stilte. Zoemende muggen lijken uit respect uit onze buurt te blijven. Zouden ze ons nog een rustig moment samen willen geven? Een moment dat we niet moeten vechten?
Ach wat zeg ik nu, niet moeten vechten? Dit is hét moment waarop we samen vechten. Vechten voor onze tranen, vechten voor ons afscheid...Vechten voor alles waarvan we gehoopt hadden dat we er nooit voor zouden moeten vechten.
‘er zijn pakjes die je moet openen, laat je je verjaardag verpesten door een paard?’ hoor ik de stem nu ongeduldig vragen. Waarschijnlijk heeft hij die zin al vaker gezegd maar hij mag blij zijn dat ik hem nu pas hoor. Woede raast omhoog als een steekvlam wanneer ik op gevoel uit haal naar de stem en hem ook nog tref ook. Ik hoor aan het geritsel van het stro en de gedempte klap die er op volgt dat hij valt en dat ik inderdaad geraakt heb. Dakota schrikt gelukkig niet, ik hoor dat hij op staat en vraag me plots af wie ik nu eigenlijk een klap gegeven heb. Ik hoor dat hij adem neemt om iets te zeggen.
‘Daokta is niet ‘’gewoon een paard’’ maar een vriend waar iedereen die binnen aan het fuiven is alleen maar van kan dromen, hij is mijn maatje, mijn rots in de branding, mijn alles, en niemand hier heeft meer recht om mij een avondje op te eisen als hij! Niemand! En nu oprotten!’ reageer ik ijzig om hem voor te zijn.
Hij verlaat zwijgend de stal en ik tel de ademhaling van Dakota. Bij elke tel verzwakt hij en ik besluit afscheid te nemen.
Ik sla mijn armen om zijn nek en begin zachtjes tegen hem te praten:‘vaarwel maatje, we hebben gevochten tot we er bij neer vielen, we hebben veel veldslagen gewonnen samen ook al wisten we dat we de echte oorlog nooit zouden winnen. Ik zal je zoo hard missen, je gaat naar een plek waar het beter is, waar je weer gezond, jong en sterk zal zijn. Wacht daar op mij kameraad!’
Net wanneer ik uitgesproken ben blaast hij zijn laatste adem uit, zijn eens zo levendige ogen waarin elk gevoel te lezen was. De ogen die tot in je ziel keken, sloten zich. Nooit zou ik nog in zijn ogen kunnen kijken. Ik laat hem los en knip een plukje manen af, zijn hoofd leg ik zachtjes op het stro en ik sta op. Ik loop verslagen over de weide. Maar ik huil niet. Wanneer ik binnen kom valt de muziek stil en voel ik dat alle ogen op mij gericht zijn, ik zie er vast niet uit. Ik sta even stil en kijk zoekend rond. Mijn vriend zie ik niet. Net op dat moment voel ik me zo eenzaam, zo verlaten, ik sta tussen honderden mensen maar mijn maatje zal ik nooit meer zien. Ik val op mijn knieën en barst in tranen uit. Het intereseert me niet wie er rond mij staat, niets intereseert me nog! Dakota is weg...Voor altijd!
Ik voel een arm rond mijn schouders en hoor de troostende stem van mijn vriend.
‘sorry dat ik er niet bij was...’ zegt hij
‘je mocht er niet bij zijn, het laatste moment was voor ons twee, en voor niemand anders. Dat had ik je gezegd’ antwoord ik dapper, ik kijk in zijn ogen en hij zucht
‘meisje...De pijn staat in je ogen te lezen...Kon ik maar wat over nemen’
Ik weet dat hij het goed bedoelt maar diep vanbinnen moet ik onverschillig lachen, hoe kan hij de pijn overnemen, mijn hart is verscheurt en mijn trots is gekrengt, mijn vertrouwen is zo juist gestorven en ik weet helemaal niet waar heen. Ik stond aan een nieuw begin, ik had een hele sprong vooruit moeten maken, maar in plaats daarvan ben ik achteruit gevallen, vol op mijn rug en vraag ik me af wanneer de pijn zodanig verminderd dat ik weer op kan staan. Weer zit ik op mijn knieën maar dit keer om het gene dat ik verloren ben. Mijn lichtje in de duisternis, De mooiste ster van alle sterren die aan de hemel staan, mijn zon die me helpt te overleven en vooral mijn allerbeste maatje!
Ik heb nooit begrepen hoe mensen op hun knieën konden vallen voor een vriend, maar nu wel. Jaren heb ik gevoeld wat echte vriendschap is. En nu voel ik wat het is wanneer het er niet meer is. Ik sta aan een nieuw begin, een nieuw stadium in mijn leven, maar eer ik hallo kan zeggen moet ik nog één keer afscheid nemen. Vaarwel Dakota mijn vriend, vaarwel onbezorgde kindertijd...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-05-06 23:01

Re:

Geplaatst door de TopicStarter : 04-05-06 23:01

niemand die een reactie wil of kan geven?

**Geplaatst**: 04-05-06 23:26

Re:

Geplaatst: 04-05-06 23:26

en dat noemt men een "kort" verhaal?? jeempiej wat lang! Wel leuk hoor!

**Geplaatst**: 05-05-06 06:32

Re:

Geplaatst: 05-05-06 06:32

Vind hem heel mooi, zit veel gevoel in.

**Geplaatst**: 05-05-06 07:39

Re:

Geplaatst: 05-05-06 07:39

Wauw... Ik vind hem erg zielig, maar wel heel erg mooi... Goed geschreven

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-05-06 17:29

Re:

Geplaatst door de TopicStarter : 05-05-06 17:29

BijouCharlie schreef:
en dat noemt men een "kort" verhaal?? jeempiej wat lang! Wel leuk hoor!

zo lang is ie toch nie?

Michellkuh schreef:
Vind hem heel mooi, zit veel gevoel in.

dankje

Amigotjuhh schreef:
Wauw... Ik vind hem erg zielig, maar wel heel erg mooi... Goed geschreven

dankje.

Iemandd ie er eventuele spellingsfouten oid in ziet?

**Geplaatst**: 10-05-06 18:16

Re:

Geplaatst: 10-05-06 18:16

ik vind hem ook heel mooi
goed de gevoelens erbij beschreven
sorry ik ben geen spellingsfouten tegengekomen( wil alleen niet zeggen dat ze er niet in zitten, lees er denk ik snel overheen)

Nomineer dit bericht ×