Geplaatst Mijn vrienden laten me vallen, me ouders hebben geen vertrouwen meer in me, en over school zal ik maar niet beginnen. Een hele tijd voelde ik me super, ik had er nieuwe vrienden bij waarmee ik veel optrok. Ik haalde super punten op school, mijn ouders waren trots. Ik weet niet waardoor het is gekomen, maar ik op een begeven moment voelde ik me waardeloos. Mijn “vrienden” hadden toch andere interesses waardoor ik als het ware opzij werd geschoven. Ze gingen naar concerten van rockbands, bezochten feesten waar ik nooit zou durven te komen. Zij zaten in hun examenjaar en hadden niet veel tijd voor andere dingen, ik zat niet bij hun op school, dan zou het waarschijnlijk anders zijn geweest. We hadden alleen contact met elkaar via MSN. Uiteindelijk spraken we nooit meer af, als ik ze tegen kwam deden ze net of ze me niet kenden, ze negeerden me, ook als ik “hoi” zei. Buiten hun om had ik maar weinig vrienden. Er was één meisje op de hele school waar ik het echt goed mee kon vinden, alleen het nadeel was weer dat zij niet bepaald goed bekend stond. Het was meer het kneusje van de school. Ik had geen zin om onze vriendschap op te geven alleen omdat zij niet goed bekend stond, ze was een leuke meid ik kon met haar lachen, over de jongens praten, winkelen alles wat je maar kunt bedenken. Ik voelde me vrolijk bij haar, ik vertrouwde haar. Tot op het moment dat ze werd ingepalmd door de “populaire o-zo-geweldige meisjes”. Ze hadden haar omgetoverd van lief verlegen bescheiden meisje naar een populaire gemene bitch. Alles wat ik haar ooit had verteld werd tegen mij gebruikt. Ik stond er helemaal alleen voor. Mijn “vriendin” vond het allemaal leuk en geweldig, ze dacht dat ze erbij hoorde. Ik wist wel beter en probeerden haar te redden, maar het had geen zin. Ze beweerde dat ze nu veel gelukkiger was. Ik wist dat ze ooit “gedumpt” zou worden. Ze lieten haar van alles doen; dingen weggooien, met tassen sjouwen etc. Ze vond het allemaal wel best zolang ze er maar bij mocht staan! Er kwam een moment dat ze iets begon door te krijgen, de meiden hadden haar niks meer te vertellen, ze mocht er niet meer bij staan en als ze iets tegen hun zei deden ze net of ze niks hoorden. Ik heb haar nog 1000x sorry horen zeggen. Hoe gemeen ze tegen me deed, het speet haar zo ontzettend. Ik hoorde haar wel maar haar woorden deden me niets. Eigen schuld dacht ik bij mezelf.
Nog steeds voelde ik me eenzaam, ik kom mijn gevoelens bij niemand uiten. Ik werd heel erg gesloten en had geen zin meer om voor school te werken, mijn punten werden lager en lager. Mijn ouders hadden er nog vertrouwen in, ikzelf al niet meer. School interesseerde me niet meer, ik miste iedere week wel minstens 5 uur. Wat ik in die tijd heb gedaan weet ik niet meer, ik weet wel dat ik ontzettend stom bezig was. School belde mijn ouders zeker iedere dag om te vragen of alles wel ok met me was.Mijn ouders wisten van niks. Ik vertelde mijn ouders niet veel, ze wisten eigenlijk helemaal niks van me, wat voor vrienden ik had, wat ik in mijn vrije tijd deed. Ik was vaak weg,vraag me niet waarheen, ik zou het niet weten.Mijn eindrapport was een ramp, volgens mij heb ik duizenden woede-aanvallen van mijn vader gekregen. Ik heb de hele zomer thuis gezeten, ze waren bang dat ik rare dingen zou uitvreten. Misschien moet ik mijn ouders maar bedanken. Mijn vroegere vriendin, die omgeschoolde bitch, werd ook volgestopt met allerlei drugs. Ik kwam haar zo af en toe nog eens tegen in de stad, ik werd bang van haar. Was zij ooit die leuke vriendin waarmee ik zo hard kon lachen? Haar mooie ogen waren vernietigt, het leek alsof er een grote waas over haar ogen zat, ze zag er nou niet bepaald gelukkig uit. Ik zal die blik uit haar ogen nooit maar dan ook nooit meer vergeten. Ik kan me nu ook niet meer voorstellen dat zij ooit een vriendin van mij is geweest, was ze dat überhaupt wel? Ben ik ooit wel eens met haar bevriend geweest? Ik ben zo in de war. Ik ben zoveel vergeten van wat er gebeurd is.
Ik raakte via MSN in contact met een leuke jongen, ik deed me vrolijker voor op MSN dan ik eigenlijk was. Meteen vanaf het eerste gesprek had hij dat door. Hij zei lieve dingen tegen me, dingen waarvan ik blij werd. Mijn zelfvertrouwen kwam terug. Hij wilde afspreken zodat we elkaar beter konden leren kennen. Ik vertrouwde het niet en vroeg veel foto’s. Ik heb nu nog steeds een map genaamd “….” op mijn computer staan, daar staan nog veel foto’s in. Van hem alleen en van ons samen. Het duurde een hele tijd voordat ik eindelijk durfde. Ik weet niet meer wat we precies gingen doen, het was iniedergeval gezellig. Hij was precies zoals ik me had voorgesteld, een lieve aardige jongen waarmee je lol kon trappen. We spraken veel af, belde veel met elkaar. Ik had het gevoel dat hij mijn leven weer had opgevrolijkt. Als ik ‘m een dag niet had gesproken, miste ik hem.
Ik weet niet of hij dat gevoel ook had, maar onze band werd sterker en sterker. Toch had ik af en toe het idee dat er iets niets klopte aan hem. Hij was soms zo afwezig, dan moest ik ‘m echt wakker schudden. Ik bedacht de ergste dingen, zou hij ook aan de drugs zijn?! Het gebeurde vaker en vaker. Op een dag kwam hij vroeger bij mij thuis dan we hadden afgesproken, hij kwam geld lenen. Hij moest 100 euro hebben. Ik schrok, waarom zo veel? Hij keek me dwingend aan. Ik vroeg niet waarom hij het geld nodig had, wat was ik toen stom!. Ik gaf het hem maar, in de hoop dat ik het snel terug kreeg. Hij zei dat ik het binnen 2 of 3 weken wel terug had. Ik trapte er gewoon in, ik werd gewoon zo hard bedrogen. Een uur of 3 later ging de bel, ik dacht: daar zul je hem hebben hoor. Ik deed de deur open , ik ben nog nooit zo geschrokken. Daar stond hij dan, mijn vriend, die stoned was, en niet zo’n klein beetje ook. Hij vroeg of hij binnen mocht komen, eigenlijk wilde ik niet, maar ik wilde niet asociaal doen. Ik had hem nooit binnen moeten laten. Eenmaal boven plofte hij neer op mijn bed, hij heeft daar zeker wel een uur of 4 gelegen. Ik wist niet wat ik er mee aan moest.. Ik heb zijn kleren maar uitgedaan en buiten gehangen. Ik had stiekem een pyjama van mijn vaders kamer gepakt, en hem die aangedaan.Ik heb er de hele tijd bij gelegen. Hij werd in paniek wakker, helemaal bezweet. Hij brabbelde maar wat dingen, ik hoorde de woorden coffeeshop, geld lenen en vechten vallen. Ik schrok, ik moest weten waar hij mee bezig was. Ik kon zijn aandacht maar niet krijgen steeds viel hij weer om. Wat moest ik nou? Ik werd paniekerig. Hij wilde naar huis, het mocht niet van mij. Wie weet waar hij heen ging? Uiteindelijk kreeg hij mij zo ver dat hij de deur uit mocht, ik volgde hem. Hij had geen flauw idee waar hij eigenlijk heen ging. Na een half uur gelopen te hebben stond hij stil voor de coffeeshop. Ik wist het! Hij keek mijn richting op, hij zag me maar hij herkende me niet. Hij liep naar binnen. Ik kon niet veel doen en ging naar huis. Ik heb hem minstens 200x gebeld, telkens de voicemail. Ik werd ongerust. Ik heb zoveel mails naar hem gestuurd, hij antwoordde niet.
Ik kon hem nergens bereiken, ik was bang dat ik hem kwijt was. Na 2 weken had ik dan eindelijk een mail. Hij was bij een vriend, hij was ok en wilde me snel zien. Ik wist niet of ik het moest geloven. Maar omdat het toch mijn vriend was spraken we weer af. Hij zou naar mijn huis komen, ik was bang dat hij niet zo komen opdagen, dat hij weer in de coffeeshop zat. Het werd steeds later, ik werd steeds bezorgder. Een half uur later ging eindelijk de bel. Wat voelde ik me toen opgelucht. Dat hij een half uur te laat was maakte me even niet meer uit, hij was er! We hebben een tijd op mijn kamer gezeten, iedere minuut dacht ik: Ga alsjeblieft niet naar de coffeeshop. Ondertussen zaten we al 2 uur boven, ik kreeg steeds meer hoop. Zou hij dan toch niet gaan? Hij zei dat ‘ie naar huis moest. Ik vertrouwde het niet voor 100%. Hij ging ervandoor, ik heb hem de hele tijd gebeld. Hij was heel snel al thuis. Ik heb heerlijk geslapen, de eerste nacht in een hele tijd dat ik niet bezorgd was. Ik werd laat wakker, té laat. Snel aangekleed, gedoucht en ontbeten. Mijn moeder zat aan de ontbijttafel en las de krant. Ze was helemaal verdiept in een stuk. Ze zei mijn naam, ik keek haar aan. Ik zag haar bezorgde gezicht. Er ligt een jongen in het ziekenhuis wegens een overschot aan drugs. Er staat een foto bij, hij komt me bekend voor. Ik stond aan de grond genageld. Zou het dan toch?
Mijn begin stukje voor een verhaaltje
er zullen wel wat foutjes in staan, heb 'm nog niet helemaal nagekeken. 
op sam 
