Ik moest even mijn gevoel van me afschrijven en vind dat het desondanks een mooi gedicht is geworden. Wat vinden jullie?
Een leven te leven, van alles beleven daarin doelen opgeven ookal zijn ze geschreven.
Het meemaken van ruzie's met vele illusies die wij graag ontlopen, er uit zijn gekropen.
Mensen omkopen, harten zijn geslopen, dingen in je oren knopen en tranen die langs je wangen dropen.
Het hebben van verdriet zonder dat iemand het ziet en angst overal, niemand die het begrijpen zal.
Mensen die dreigen en vervolgens weer zwijgen en achter je rug om praten en het goede pad verlaten.
De tijd van mensen verraden en je vol woede overladen zal eindelijk veranderen en gaan boeten voor daden.
Mensen die zich hierin kunnen plaatsen?