Dit gedicht heb ik gister voor een vriendin geschreven. Hopelijk hebben jullie wat tips voor me, want ik vind t gedicht op 1 of andere manier niet lekker lopen..
Mijn licht...
Bloemen verwelken plots,
Vogels staken het fluiten,
Overvallen door de duisternis.
De hemel huilt met me mee,
Heel de wereld lijkt een moment te treuren,
Want het is zo vreselijk mis…
Ieder geluid verstomt,
Even kan niemand ademhalen,
Net als jezelf heb je ook ons de adem benomen,
Alleen tikt het onze verder,
En is jouw hart stil blijven staan,
Je kon er niet meer aan ontkomen…
Ik kan je niet missen,
Ik heb je hier nodig in levende lijven,
Ik wil je in mijn armen houden,
Ik wil lief en leed met je delen,
Met je lachen en huilen,
Want jij was de enige die ik mezelf toe vertrouwde…
Maar je hield het niet meer vol,
Voelde je alsof al het leven uit je was gezogen,
Maar toch was het niet jouw tijd,
Ergens in jou vocht een kleine engel,
Die voorkwam dat het licht helemaal zou doven,
En toch zijn we je kwijt…
Je laat me alleen en huilend achter,
Zonder schouder, zonder troost,
Ik Weet niet of ik het licht nog ooit kan aanschouwen van de zon,
Want jij was het licht in mijn duisternis,
De gene die me liet leven,
Als ik het niet meer kon…
Femke.