Ik ben al een stuk verder dan hier staat hoor

Toen eindelijk de bel ging na een kwartier, dat voor mijn gevoel uren had geduurd, stormde de klas het lokaal uit. Langzaam sjokte ik achter ze aan. Dit was pas het eerste uur in mijn nieuwe klas, ik moest er nog vijf vandaag! Het tweede uur had ik geschiedenis, een meevallertje, want dat was het enige leuke vak deze dag. Ik wierp een blik op mijn rooster, om te kijken in welk lokaal ik had. Lokaal 1.15, maar waar was dat in hemelsnaam? Op het Oeral-college was alles zo vertrouwd geweest. Een kleine, simpele school, leuke medescholieren, kortom een superschool. Maar nu, hier op mijn nieuwe school, genaamd het Tjets-college, was alles anders. Een kille en vooral grote school, helemaal niet naar mijn smaak. Ook mijn nieuwe klasgenoten kwamen niet erg positief op me over daarnet.
Nog altijd zoekende naar lokaal 1.15, kwam ik een jongen tegen met een bekend gezicht. Dat moest er eentje uit mijn klas zijn, bedacht ik me. ‘’He nieuweling, we zitten daar hoor!’’ galmde de stem door de kille gang, terwijl hij naar een deur wees waar met kleine letters ‘1.15’ op stond. De les was ondertussen al 10 minuten bezig. Langzaam opende ik de deur van het gezellig tonende lokaal. Weer keken al die ogen me aan, zo ook de leraar. Hij had een stevig figuur, een ronde bril en een klein snorretje. ‘’Zo, en waar komen wij dan wel niet vandaan?’’ vroeg een scherpe, strenge stem. ‘’Ik-ik k-k-kon het lok-k-kaal niet vinden’’ stamelde ik. Ik voelde mijn gezicht rood worden, en plotseling begon de leraar die mij zo streng leek te lachen. ‘’Ga zitten, Maaike, mevrouw Bakker had me al over je verteld’’, en weer werd ik gewezen op een tafel die naast Petra stond. Als een aardappelzak plofte ik naast Petra neer, die me weer met zo'n eigenaardige glimlach aankeek. ''Waarom zit je zo te lachen?'' vroeg ik fluisterend aan haar. Met een rood hoofd keek ze snel de andere kant op. ''Euhm, Maaike, ik weet dat je nieuw ben, maar je weet toch wel dat je je boeken hoort te pakken aan het begin van de les?'' zei de bekende stem van de leraar die mij net ook al aansprak. Vluchtig keek ik naar mijn tafel, terwijl ik tot de ontdekking te kwam dat ik mijn boeken inderdaad nog niet had gepakt. ''Sorry'' zei ik met een beknepen stemmetje, en ik pakte mijn loodzware geschiedenisboeken.