Er zijn mensen die een dagboek bijhouden. Die elke avond keurig hun gevoelens op papier zetten, netjes gedateerd, zodat ze later kunnen terugkijken en zeggen: kijk eens hoe ik gegroeid ben.
Dat deed ik vroeger ook. Maar daar komen we later op.
Nu schrijf ik dingen op als ze al voorbij zijn, wanneer ik ze niet meer kan veranderen en de afstand groot genoeg is om ze grappig te vinden. Of draaglijk. Dat is eigenlijk hetzelfde.
Als ik eerlijk ben: het patroon was er al lang. Ik zag het alleen pas toen ik terugbladerde in mijn eigen geschiedenis en dacht: o ja, natuurlijk. Jij weer.
Hier is wat ik inmiddels weet: ik kies mannen die ergens anders wonen. Ik kies mannen die net doen of ze aanwezig zijn terwijl ze eigenlijk al zijn vertrokken. En ik (en dit kost me iets om te zeggen) ik laat het toe, omdat een man die misschien weggaat interessanter voelt dan een man die gegarandeerd blijft.
Tom noemde het ooit "the day before Christmas energy". Dat gevoel van net-voor, van verwachting die nog niet teleurgesteld is.
Ik snap nu wat hij bedoelde.
Het probleem is dat de dag erna altijd komt.
to be continued...
Delen van dit verhaal hebben eerder op mijn website gestaan. Ik heb er nu echter een (compleet) Chapbook/ kort verhaal van gemaakt waarmee ik mee wil doen aan een Amerikaanse competitie (vertaald), dus ben erg benieuwd naar feedback. (Ik ben inmiddels blind geworden voor dit ding.)
Dit verhaal is gebaseerd op waargebeurde gebeurtenissen. Echter, situaties, gesprekken en personen zijn deels geromantiseerd, gedramatiseerd of geanonimiseerd.