[VER] Vooruitblik in 3D.

Moderators: chocobroodje, Ods, Dreamy, Duhelo, Essie73

Antwoord op onderwerpPlaats een reactie
 
 
Magrathea

Berichten: 16633
Geregistreerd: 08-08-10
Woonplaats: Delft

[VER] Vooruitblik in 3D.

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 19-12-13 01:52

Ik lees al langer mee in dit forum, en omdat ik niet kon slapen leek het me een mooi moment om eens wat te posten. Veel leesplezier. :)

Deel 1
De speakers kraken. ‘Alle deelnemers worden verzocht de baan te verlaten. Dankuwel.’
Ik schrik op uit mijn trance terwijl het rumoerig om me heen wordt. Ik heb het parcours doorgelopen maar had eigenlijk nog even langs het trail-gedeelte gewild en nu is het te laat. oliebol.
Mijn instructrice staat te wachten bij de uitgang van de arena. ‘Gaat het lukken denk je?’ Ik knik kort en zonder verder iets te zeggen lopen we terug naar de stallen.
Het mooiste paard op het terrein briest als hij me ziet, en er komt weer een lachje op mijn gezicht. Dit is niet de eerste keer dat we versatile horse starten, maar toch ben ik zenuwachtig. Daar heb ik geen enkele reden toe: we zijn goed getraind en hij heeft nog nooit een spier vertrokken bij de drukte die heerst op een wedstrijdterrein. Hij staat er mooi bij: zijn witte vacht straalt en de zwarte vlekken blinken.
Ook mijn groom is weer opgedoken. ‘Zal ik vast zadelen? Over een kwartiertje mag je gaan losrijden.’ Ze kijkt me vragend aan.
‘Ja, is goed’, zeg ik toonloos. Ik ben al omgekleed onder mijn joggingbroek en oude sweatshirt. Er zit niet veel anders op dan wachten tot ik de inrijbak in mag.

Het scheelt dat ik deze twee fantastische meiden bij me heb. Ze slepen me de dag door. Ik weet dat het goed komt, maar het is toch altijd weer spannend. Niemand kent me beter dan zij, en ik ben ze daar eeuwig dankbaar voor.

We zijn op het laatste evenement van het jaar, en ik kon het niet laten om mijn lieve tinker mee te nemen. Alleen vandaag nog, en dan krijgt hij lekker een paar maandjes vakantie. Hij heeft zich zo voor me uitgesloofd, en ik kan hem daar nooit genoeg voor bedanken. Ik ben moe van de reis van gisteren, maar het zal het waard zijn. De sfeer is goed en het niveau hoog. Wij kunnen dit.
Als ik weer bij zijn stal ben duwt hij zijn neus tegen mijn schouder. ‘Heb je er nog een beetje zin in?’ lijkt hij te willen vragen.
Zin altijd, maar het is een slopende week geweest. Zoveel gedoe dat ik bijna heb afgemeld. Nu sta ik hier, en het is allemaal goed geregeld, maar de volgende die me komt vragen naar mijn naam en startnummer krijgt een stijgbeugel naar zijn hoofd.
Niet lang daarna zit ik in het zadel en doen we nog een paar laatste galopwissels voor het tijd is om naar de arena te vertrekken. Ik kriebel hem op zijn schoft en hij briest geruststellend.
Het is niet altijd makkelijk geweest, maar dit is waar we horen, met zijn tweeën. We zijn goed in wat we doen en dit maakt ons gelukkig.
Ik neem mijn teugels op en hij voelt dat het tijd is. Door de hal dreunt de aankondiging. Mijn mond wordt als vanzelf een brede glimlach.
‘Showtime.’


Deel 2

De speakers kraken. ‘Alle deelnemers worden verzocht de baan te verlaten. Dankuwel.’
Ik schrik op uit mijn trance terwijl het rumoerig om me heen wordt. Ik heb alle presets nog een keer doorgelopen maar had eigenlijk nog een keer de chases willen testen en nu is het te laat. oliebol. Ik check mijn lightdesk en mijn laptop, maar het ziet er op zich goed uit. Gelukkig is mijn taak niet zo veeleisend vandaag. Ik neem nog een slok koffie uit mijn thermosbeker en kijk hoe de coureurs de baan uit druppelen.
Mijn collega komt naast me staan, kijkt kort de arena in en naar mijn laptop. ‘Gaat het lukken denk je?’ Ik knik kort en zonder verder iets te zeggen lopen we richting de trap naar beneden om nog even de benen te kunnen strekken. Straks kan dat waarschijnlijk een paar uur niet.
De mooiste jongen op het evenement roept als hij me ziet en er komt weer een lachje op mijn gezicht. Dit is niet de eerste keer dat we een evenement als deze doen, maar toch ben ik zenuwachtig. Daar heb ik geen enkele reden toe: we verstaan ons vak en er is nog nooit iets serieus mis gegaan, ondanks de stress die ons werk kent.
Ook mijn stagiair is weer opgedoken. ‘Moet er nog iets geprogrammeerd worden? Over een kwartiertje gaan we beginnen.’ Hij kijkt me vragend aan.
‘Nee hoor, het is prima zo’, zeg ik toonloos. Alles is startklaar. Er zit niet veel anders op dan wachten tot er iets gaat gebeuren.

Het scheelt dat ik een goed team om me heen heb. Ze slepen me de hele rit door. Ik weet dat het toch wel goed komt, maar het is toch altijd weer spannend. Dit team kan ik mee samenwerken, we hebben aan een half woord genoeg en daar ben ik ze eeuwig dankbaar voor.

We staan vandaag op een presentatie van Tuning. Er komt een hele rits aan prachtige auto’s langs, de één nog sneller, mooier en lawaaiiger dan de vorige. Ik heb er niet zoveel mee, maar het is interessant om te doen. Ik heb zowaar het idee dat ik één van de weinige vrouwen in de hal ben met een IQ van boven de 90 en bij wie de borsten niet praktisch uit het topje vallen. Ik doe het licht bij de presentaties, een interessant klusje waar ik hopelijk veel van kan gaan leren.
Hij komt naast me staan en drukt een kus op mijn haar. ‘Heb je er nog een beetje zin in?’
Zin altijd, maar het is een slopende week geweest. Deze hal bleek een crime om ons licht op te hangen, de aansluitingen waren onvindbaar en als me nog één keer gevraagd wordt naar de veiligheidsberekeningen neem ik hem hoogstpersoonlijk mee naar de bovenste truss om te laten zien dat het écht wel houdt allemaal.
Niet lang daarna zitten we weer in ons stekje boven alle mensen. Ik pak zijn hand vast en hij lacht.
Het is niet altijd makkelijk geweest, maar dit is waar we horen, met zijn tweeën. We zijn goed in wat we doen en dit maakt ons gelukkig.
Ik zet mijn schuifjes aan en hij start de eerste muziek. Door de hal dreunt de aankondiging. Mijn mond wordt als vanzelf een brede glimlach.
‘Showtime.’

Deel 3

De speakers kraken. ‘Alle deelnemers worden verzocht de baan te verlaten. Dankuwel.’
Ik schrik op uit mijn trance terwijl het rumoerig om me heen wordt. Ik had nog willen kijken hoe ze het deed in de vlinderslag omdat ze dat zo moeilijk vindt en nu is het te laat. oliebol.
Mijn vriend staat haar op te wachten bij de trap naar de tribune. ‘Gaat het lukken denk je?’ Ze knikt kort en zonder verder iets te zeggen lopen ze de trap op naar waar ik zit. Ik leg haar badjas om haar schouders als ze komt zitten.
Een slungelige jongen met lang haar rolt zijn schouderspieren als hij me ziet en er komt weer een lachje op mijn gezicht. Dit is niet de eerste keer dat ze samen op wedstrijd gaan, maar toch is ze zenuwachtig, in tegenstelling tot haar tien minuten oudere broer. Daar is geen enkele reden toe: ze zwommen al voor ze kunnen lopen en hebben beiden clubrecords op hun naam staan.
Ook hun trainer is weer opgedoken. ‘Zijn jullie goed warm? Over een kwartier starten jullie in de estafette.’ Hij kijkt ze vragend aan.
‘Altijd, chef’, zegt hij met twinkelende pretoogjes. Zijn zus maakt alleen een toonloos geluid wat misschien voor ‘ja’ door kan gaan. Ik zucht ongemerkt, die onzekerheid is nergens voor nodig. Er zit niet veel anders op dan wachten tot ze aan de start mogen verschijnen.

Het scheelt dat ze een leuke vereniging hebben. Ze slepen elkaar er altijd maar mooi doorheen. Ik weet dat het toch wel goed komt, maar ik vind het toch altijd weer spannend. Ze kennen elkaar door en door en ik denk dat zij hen daar eeuwig dankbaar voor is.

Ze starten vandaag in de Nederlandse jeugdkampioenschappen in de gemengde estafette vlinderslag en de 100 meter wisselslag. Ondanks dat ze al veel wedstrijdervaring hebben voor hun leeftijd hebben ze nog nooit zoiets groots gedaan. Hoewel het voor hem niet meer is dan de zoveelste training heeft zij er duidelijk meer moeite mee. Ik vrees dat daar weinig aan te doen is.
Ik sla mijn arm om haar heen en druk een kus op haar haar. ‘Heb je er nog een beetje zin in?’
Zin heeft ze altijd wel, maar het is een slopende week geweest. De proefwerkweek in combinatie met de extra trainingen die hiervoor zijn ingelast en de bijbehorende zenuwen waren allemaal wel te behappen voor het stel, maar ik denk dat als ik nog een keer vraag of ze haar keerpunten wel heeft geoefend ik head-first het zwembad in ga.

Niet lang daarna knijp ik de hand van mijn vriend fijn terwijl onze tweeling hun plaats inneemt aan de startblokken. Hij doet met veel bravoure zijn zwembril op, zwaait naar de mensen en lacht.
Het is niet altijd makkelijk geweest, maar dit is waar ze horen, met zijn tweeën. Ze zijn zo goed in wat ze doen en ze worden er gelukkig van.
Zij start, en ik zie die blik van vastberadenheid op haar gezicht verschijnen die ik zo goed ken. Door het zwembad dreunt de aankondiging. Mijn mond wordt als vanzelf een brede glimlach.
‘Showtime.’

We've got to hold on, ready or not - You live for the fight when that's all that you've got - Livin' on a prayer - Bon Jovi
Een beter Bokt begint bij jezelf! *\o/*


xDaphnexx

Berichten: 1045
Geregistreerd: 24-12-12
Woonplaats: Dordrecht

Re: [VER] Vooruitblik in 3D.

Link naar dit bericht Geplaatst: 19-12-13 10:41

He het een klein stukje gelzen erg leuk al lees als ik straks thuis ben de rest maar het is al een leuk stukje

Skølar <3 <3
Wendy, Exel & Vera <3
[ITP] Eindelijk een eigen fjord!

Nightingale

Berichten: 936
Geregistreerd: 11-03-11
Woonplaats: Anywhere

Re: [VER] Vooruitblik in 3D.

Link naar dit bericht Geplaatst: 19-12-13 18:13

Leuk en origineel verhaal, en bijzondere onderwerpen! Tijdens het lezen ging ik steeds een beetje vergelijken, zonder dat dat storend werd. Mooi gedaan hoor :D

♦Spread your wings, you're the Nightingale♦


Antwoord op onderwerpPlaats een reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Googlebot en 3 bezoekers