[VER] Secret sisters

Moderators: chocobroodje, Ods, Dreamy, Duhelo, Essie73

 
 
DayDream21

Berichten: 959
Geregistreerd: 30-06-13
Woonplaats: Leiden

[VER] Secret sisters

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 28-11-13 21:06

Hoihoi!
Dit is het dan, het eerste verhaal dat ik op bokt zet. Ik schrijf al verhalen sinds ik een pen kan vasthouden (zow leuk om terug te lezen.) Verder lees ik heel veel, maar met schrijven gaat alles zoals ik het wil, en dat vind ik altijd zo een gaaf idee!
De titel is tijdelijk, heb jee een leuk alternatief? Roep maar!
Verder zijn tips, spellingfouten etc. zeker welkom! En reactie´s vind ik altijd leuk. *D
Maar houd er rekening mee dat ik 14 ben. (Naja, bijna 15)
Ik hoop dat jullie het een beetje leuk vinden!

Proloog
Naast het bed, bedekt met een linnen sprei, staan drie zusters. De oudste nog geen acht, de jongste misschien drie. Ze kijken de oude Daydine aan. Die ligt in haar bed, klaar om haar eeuwige rust op te zoeken. Zij spreekt tot de oudste twee. ´Catherina, Diana, zorg goed voor de kleine. En verberg haar, voor de waarheid. Hoor je me!´ Daydine begint te hoesten.
Catherina pakt snel het glas water en rijkt het Daydine aan. ´Nooit´ vervolgde ze ´nooit mag je het aan iemand vertellen´ Weer begon de oude dame vreselijk te hoesten. De zusjes knepen elkaar angstig in de hand. Daydine ademde zwaar. ´En vertel de kleine niks, dat is het beste. Zij is het sterkst, maar ook het gevaarlijkst.´ Daydine werd nu voor de derde keer overvallen door een hoestaanval.
´Ik hou van jullie, mijn kleine meisjes´ Kon ze nog moeizaam uitbrengen. Langzaam sloten haar ogen zich. Ze viel in een rusteloze slaap. Zwijgend keken de kleine zusjes naar Daydine. Tot ze door hun slaap, gedwongen werden de kamer te verlaten, en zich terug te trekken in hun eigen bed.
Toen ze de volgende ochtend ontwaakte kregen ze zwarte jurkjes aan. Die al een paar weken in hun kast hingen te wachten op de dag. ´Vanochtend is Daydine overleden.´ werd hun verteld. Catherina en Diana begonnen zacht te huilen. De kleinste snapte er niks van. `Diana, weet je nog wat Daydine ons vertelde?´ Vroeg Catherina aan haar. ´Wat bedoel je, Catherina? ´vroeg ze zacht.
´Ik bedoel die keer dat ze ons ´s ochtend meenam, naar het bos. En vertelde dat de ochtend het mooiste moment was van de dag.´
´Ik weet het weer, Catherina, toen vertelde ze van haar naam, toch?´
´Precies, Diana, en weet je nog wat ze zei?´
´Ik geloof van wel, dat haar naam Daydine ochtend schoonheid betekende.´
´Precies, mijn lieve zusje´
Samen begonnen ze weer zacht te snikken. Tot de huishoudster binnen kwam. Met het bericht: ´Over drie dagen, hebben jullie elk een nieuw huis.´
Hierop begon ook de jongste te huilen.
De drie opeenvolgende dagen zouden de zusjes in het grote huis moeten door brengen. Slechts de huishoudsters om ze te verzorgen.
De donderdag brak aan, de dag voor de begrafenis. Al zijn ze nog zo jong, toch begrijpen ze hun verlies. Diana verwerkt het door de hele dag alleen in haar kamer te zitten nadenken. De andere twee zitten in de tuin. Catherina leest en boekje, terwijl haar kleine zusje zachtjes speel. Soms lopen ze naar de keuken om een stuk brood te halen. Zo blijven ze de hele herfstdag in de tuin zitten. Tot een van de dienstmeisjes hun haalt om naar bed te sturen.
De twee dagen daarna zijn gaan als een droom langs de meisjes heen. De begrafenis, bij het oude kerkje, waar niet meer dan tien mensen komen, en de dag daarop, de dag dat ze hun koffers moeten pakken. En dan breekt de dag aan, de dag van afscheid.
’s Ochtend, heel vroeg, worden de meisjes gewekt. Allemaal krijgen ze hun mantel, hoed en koffertje. En een stuk brood als ontbijt. De meisje worden naar voor gestuurd. Als ze buiten komen zien ze drie koetsen staan. Vragend kijkt de oudste naar de dienstmeisjes. Die alleen antwoord: ‘Catherina jij gaat in die grote, daarvoor. Diana in die. En jij dus in die.´ Niet wetend wat er komen gaat stappen de kleine meisjes elk in een andere koets. En zodra alle koffers zij ingepakt rijden ze in een flinke draf weg. Catherina kijkt naar buiten. Ze herkend de weg. In de bochten kan ze de twee koetsen achter haar zien. Het begint en beetje te regenen. Catherina herkend de weg niet. Ze kijkt naar de bomen, kale akkers en weilanden. De weg splitst, op de andere weg rijd nog een koetst. Het duurt even, maar dan beseft ze dat Diana in die koets zit. ´O nee, stop!´ roept ze. Verwachtend dat hij zich nog omdraait. Maar nee, de koets rijd in het zelfde tempo door. ´Diana!´ Daar gaat haar zus, niemand die haar hoort.
Snel kijkt ze achterom, maar de andere koets rijd nog gewoon achter hun.
De reis lijkt wel uren te duren. En de regen word steeds erger. Net als Catherina denkt dat hij nooit eindigt staat de koets plots stil, eindelijk. Met veel geluid haalt de andere koets hun in. En rijd door. Catherina kan het haast niet geloven, allebei haar zusjes verloren. `Dag mijn lieve zusje.´ Stil vraagt ze zich af of ze elkaar ooit nog terug zullen zien.
Het deurtje van haat koets word open gemaakt. Ze moet uitstappen. Als ze om zich heen kijkt ziet ze dat ze in een arm dorpje is aangekomen. Haar koffers worden uit gepakt. Vragend kijkt ze de koetsier aan, maar die weet van niks, zegt hij. Er word een huisje aan gewezen. Het ziet er klein uit. Als de koetsier haar twijfel ziet moedigt hij haar aan. Ze loopt er maar naar toe. De houten deur gaat langzaam open. En daar staan een man en vrouw. Met drie kinderen. Twee jongetjes en een meisje. Het oudste jongetje is rond haar leeftijd. Het meisje wat ouder. En het jongetje nog erg klein. Hij hangt aan zijn moeder, en zij tilt hem op. Catherina kijkt om zich heen. Ze snapt niet wat ze moet doen. ´Kom maar.´ zegt de man.
Voorzichtig loopt Catherina naar de deur. ´Pak je koffers maar, binnen leggen we alles uit. Anders word je nog ziek, in deze regen.´ Catherina heeft het inderdaad erg koud dus pakt snel haar koffers en loopt naar de deur. Binnen worden haar jas en hoed uitgedaan. De vrouw begeleidt haar naar een deur. Het halletje is klein, net als de kamer waar ze in terecht komt. Hij bestaat uit een tafeltje, een paar houten stoelen en een haard.
´Ga maar zitten.´ zegt de man. Verlegen gaat ze op een van de houten stoelen bij de haard zitten. De man en vrouw doen het zelfde.
´Wij zijn gevraagd, door Daydine om voor je te zorgen. Wij zijn een van de oude kennissen van haar. Zoals je ziet hebben we niet veel, maar we zullen ons best doen en je beschouwen als een van onze eigen kinderen.´
´Waar zijn mijn zusjes?´ Was het enige waar Catherina aan kon denken.
´Je zusjes hebben ook een nieuw thuis gekregen. Ik weet niet waarom, maar jullie mochten niet bij elkaar blijven. En op geen mogelijkheid contact met elkaar zoeken.´
Catherina denkt aan de laatste woorden van Daydine. Maar voor zover ze nog wist had ze daar niks over gezegd. Toch klonk de man wel aardig. Catherina wist niet wat ze er van moest vinden.
´Laat haar maar´ Zei de vrouw. ´Ze is vast moe door de reis. Toch Catherina?´
Ze knikte. ´Ja, dank u, mevrouw.´
´Morgen vertellen we alles wel. Kom maar.´
Moeizaam, met haar slappe benen liep ze achter de vrouw aan. Ze kwam ineen klein kamertje met slechts een bed en een kast.
´Dit word je kamer, welterusten.´
Catherina kijkt de kamer rond, kleed zich uit en gaat in het vensterbank voor het kleine raampje zitten. Ze ziet het dorp en heel ver weg het platteland, de heuvels en de velden. Ze denkt aan haar zusjes, aan dit huis, en kan alles moeilijk beseffen. Dan gaat ze in bed liggen, en valt pas tegen de ochtend in slaap.

Boyke, I miss you like the moon misses the sun, destined to chase it till the end of time...
[IM] If we could visit heaven...
Johanneke


_roodvos_

Berichten: 1048
Geregistreerd: 20-02-12

Re: [VER] Secret sisters

Link naar dit bericht Geplaatst: 28-11-13 21:12

leeeeeeeeeeeeeeueuuuuuk!
ik ben heel benieuwd naar meer! :D

Laatst bijgewerkt door _roodvos_ op 0 min geleden, in het totaal 1.000.000 keer bewerkt
kennis is weten waar je het op kan zoeken.

BalouArera
Berichten: 1231
Geregistreerd: 23-01-12

Re: [VER] Secret sisters

Link naar dit bericht Geplaatst: 28-11-13 21:31

Super leuk verhaal! Ik ben heel benieuwd naar de rest!!!

Nienke98

Berichten: 676
Geregistreerd: 28-02-12
Woonplaats: Onder een stoeptegel

Re: [VER] Secret sisters

Link naar dit bericht Geplaatst: 28-11-13 21:38

Yes! Je hebt het geplaatst! Je grootste fan komt zich melden! Toppie gedaan en ga zo verder :j

It's amazing how fast your mood can change after you step in some water with socks on.

_roodvos_

Berichten: 1048
Geregistreerd: 20-02-12

Re: [VER] Secret sisters

Link naar dit bericht Geplaatst: 28-11-13 21:40

:oo
*diep beledigd*
kan niet, ben ik al!

Laatst bijgewerkt door _roodvos_ op 0 min geleden, in het totaal 1.000.000 keer bewerkt
kennis is weten waar je het op kan zoeken.

DayDream21

Berichten: 959
Geregistreerd: 30-06-13
Woonplaats: Leiden

Re: [VER] Secret sisters

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 28-11-13 21:57

Echt? Super bedankt allemaal! Ik ben druk bezig met hoofdstuk 1.!

Boyke, I miss you like the moon misses the sun, destined to chase it till the end of time...
[IM] If we could visit heaven...
Johanneke

Black_Devil

Berichten: 476
Geregistreerd: 06-09-13
Woonplaats: land van maas en waal

Link naar dit bericht Geplaatst: 28-11-13 22:34

waauuww echt gewoon een prachtig verhaal! <3
maar ik ben toch echt je aller aller grootste fan hoor!
(ookal van al je andere verhalen! :o )

ღLukaღ ღPaddyღ

ღConnyღ ღSamღ

xDaphnexx

Berichten: 1045
Geregistreerd: 24-12-12
Woonplaats: Dordrecht

Link naar dit bericht Geplaatst: 29-11-13 08:46

Echt super leuk en mooi verhaal :P

Skølar <3 <3
Wendy, Exel & Vera <3
[ITP] Eindelijk een eigen fjord!

taartjee

Berichten: 1352
Geregistreerd: 10-04-12
Woonplaats: Voorthuizen

Re: [VER] Secret sisters

Link naar dit bericht Geplaatst: 29-11-13 09:10

Super meis!
De enige tip die ik je mee geef is:
Kijk goed in welke tijd je schrijft, je wisselt vsak van verleden tijd naar tegenwoordige tijd en weer terug ;)

En ik dan? Ik ben ook groot fan!

DayDream21

Berichten: 959
Geregistreerd: 30-06-13
Woonplaats: Leiden

Re: [VER] Secret sisters

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 29-11-13 10:56

Ja, ik weet het, ik ga hem in het weekend nog eens doorlezen en veranderen...
Bedankt!

Boyke, I miss you like the moon misses the sun, destined to chase it till the end of time...
[IM] If we could visit heaven...
Johanneke

Sanne_com

Berichten: 2351
Geregistreerd: 26-07-10
Woonplaats: Leiden

Re: [VER] Secret sisters

Link naar dit bericht Geplaatst: 29-11-13 11:08

Gaaf verhaal! Ik leed mee!

SA-DYOSHOTS
Paarden en Huisdieren fotografie
Kijk op mijn website voor meer informatie -
http://www.sa-dyoshots.com ~ Facebook

hannah41

Berichten: 3460
Geregistreerd: 08-03-10

Re: [VER] Secret sisters

Link naar dit bericht Geplaatst: 29-11-13 15:37

Gaaf! Ik volg uiteraard! :D

DayDream21

Berichten: 959
Geregistreerd: 30-06-13
Woonplaats: Leiden

Re: [VER] Secret sisters

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 29-11-13 21:35

Heel erg bedankt *\o/* morgen waarschijnlijk een upje!

Boyke, I miss you like the moon misses the sun, destined to chase it till the end of time...
[IM] If we could visit heaven...
Johanneke

Black_Devil

Berichten: 476
Geregistreerd: 06-09-13
Woonplaats: land van maas en waal

Link naar dit bericht Geplaatst: 29-11-13 21:37

yeess!!! *\%/* :)

ღLukaღ ღPaddyღ

ღConnyღ ღSamღ

eclair98

Berichten: 10207
Geregistreerd: 24-09-11
Woonplaats: Wijhe

Re: [VER] Secret sisters

Link naar dit bericht Geplaatst: 29-11-13 21:43

Mooi hoor!

Eclair 29~5~1992 -
12~12~2017

https://www.bokt.nl/forums/viewtopic.php?f=151&t=1942708&p=98841121#p98841121

DayDream21

Berichten: 959
Geregistreerd: 30-06-13
Woonplaats: Leiden

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 30-11-13 19:06

Een upje, weer het proloog, maar bij deze klopt de tijd als het goed is wel:

Citaat:
Naast het bed, bedekt met een linnen sprei, staan drie zusters. De oudste nog geen acht, de jongste misschien drie. Ze kijken de oude Daydine aan. Die ligt in haar bed, klaar om haar eeuwige rust op te zoeken. Zij spreekt tot de oudste twee. ´Catherina, Diana, zorg goed voor de kleine. En verberg haar, voor de waarheid. Hoor je me!´ Daydine begint te hoesten.
Catherina pakt snel het glas water en rijkt het Daydine aan. ´Nooit´ vervolgde ze ´nooit mag je het aan iemand vertellen´ Weer begint de oude dame vreselijk te hoesten. De zusjes knijpen elkaar angstig in de hand. Daydine ademt zwaar. ´En vertel de kleine niks, dat is het beste. Zij is het sterkst, maar ook het gevaarlijkst.´ Daydine word voor de derde keer overvallen door een hoestaanval.
´Ik hou van jullie, mijn kleine meisjes´ Kan ze nog moeizaam uitbrengen. Langzaam sluiten haar ogen zich. Ze valt in een rusteloze slaap. Zwijgend kijken de kleine zusjes naar Daydine. Tot ze door hun slaap, gedwongen worden de kamer te verlaten, en zich terug te trekken in hun eigen bed.
Toen ze de volgende ochtend ontwaakte krijgen ze zwarte jurkjes aan. Die al een paar weken in hun kast hingen te wachten op de dag. ´Vanochtend is Daydine overleden.´ word hun verteld. Catherina en Diana beginnen zacht te huilen. De kleinste snapt er niks van. `Diana, weet je nog wat Daydine ons vertelde?´ Vraagt Catherina aan haar. ´Wat bedoel je, Catherina? ´vraagt ze zacht.
´Ik bedoel die keer dat ze ons ´s ochtend meenam, naar het bos. En vertelde dat de ochtend het mooiste moment was van de dag.´
´Ik weet het weer, Catherina, toen vertelde ze van haar naam, toch?´
´Precies, Diana, en weet je nog wat ze zei?´
´Ik geloof van wel, dat haar naam Daydine ochtend schoonheid betekende.´
´Precies, mijn lieve zusje´
Samen beginnen ze weer zacht te snikken. Tot de huishoudster binnen komt. Met het bericht: ´Over drie dagen, hebben jullie elk een nieuw huis.´
Hierop begint ook de jongste te huilen.
De drie opeenvolgende dagen zouden de zusjes in het grote huis moeten door brengen. Slechts de huishoudsters om ze te verzorgen.
De donderdag brak aan, de dag voor de begrafenis. Al zijn ze nog zo jong, toch begrijpen ze hun verlies. Diana verwerkt het door de hele dag alleen in haar kamer te zitten nadenken. De andere twee zitten in de tuin. Catherina leest en boekje, terwijl haar kleine zusje zachtjes speel. Soms lopen ze naar de keuken om een stuk brood te halen. Zo blijven ze de hele herfstdag in de tuin zitten. Tot een van de dienstmeisjes hun haalt om naar bed te sturen.
De twee dagen daarna gaan als een droom langs de meisjes heen. De begrafenis bij het oude kerkje, waar niet meer dan tien mensen komen, en de dag daarop, de dag dat ze hun koffers moeten pakken. En dan breekt de dag aan, de dag van afscheid.
’s Ochtend, heel vroeg, worden de meisjes gewekt. Allemaal krijgen ze hun mantel, hoed en koffertje. En een stuk brood als ontbijt. De meisje worden naar voor gestuurd. Als ze buiten komen zien ze drie koetsen staan. Vragend kijkt de oudste naar de dienstmeisjes. Die alleen antwoord: ‘Catherina jij gaat in die grote, daarvoor. Diana in die. En jij dus in die.´ Niet wetend wat er komen gaat stappen de kleine meisjes elk in een andere koets. En zodra alle koffers zijn ingepakt rijden ze in een flinke draf weg. Catherina kijkt naar buiten. Ze herkend de weg. In de bochten kan ze de twee koetsen achter haar zien. Het begint en beetje te regenen. Catherina herkend de weg niet meer. Ze kijkt naar de bomen, kale akkers en weilanden. De weg splitst, op de andere weg rijd nog een koets. Het duurt even, maar dan beseft ze dat Diana in die koets zit. ´O nee, stop!´ roept ze. Verwachtend dat hij zich nog omdraait. Maar nee, de koets rijd in het zelfde tempo door. ´Diana!´ Daar gaat haar zus, niemand die haar hoort.
Snel kijkt ze achterom, maar de andere koets rijd nog gewoon achter hun.
De reis lijkt wel uren te duren. En de regen word steeds erger. Net als Catherina denkt dat hij nooit eindigt staat de koets plots stil, eindelijk. Met veel geluid haalt de andere koets hun in. En rijd door. Catherina kan het haast niet geloven, allebei haar zusjes verloren. `Dag mijn lieve zusje.´ Stil vraagt ze zich af of ze elkaar ooit nog terug zullen zien.
Het deurtje van haat koets word open gemaakt. Ze moet uitstappen. Als ze om zich heen kijkt ziet ze dat ze in een arm dorpje is aangekomen. Haar koffers worden uit gepakt. Vragend kijkt ze de koetsier aan, maar die weet van niks, zegt hij. Er word een huisje aangewezen. Het ziet er klein uit. Als de koetsier haar twijfel ziet moedigt hij haar aan. Ze loopt er maar naar toe. De houten deur gaat langzaam open. En daar staan een man en vrouw, met drie kinderen. Twee jongetjes en een meisje. Het oudste jongetje is rond haar leeftijd. Het meisje wat ouder. En het jongetje nog erg klein. Hij hangt aan zijn moeder, en zij tilt hem op. Catherina kijkt om zich heen. Ze snapt niet wat ze moet doen. ´Kom maar.´ zegt de man.
Voorzichtig loopt Catherina naar de deur. ´Pak je koffers maar, binnen leggen we alles uit. Anders word je nog ziek, in deze regen.´ Catherina heeft het inderdaad erg koud dus pakt snel haar koffers en loopt naar de deur. Binnen worden haar jas en hoed uitgedaan. De vrouw begeleidt haar naar een deur. Het halletje is klein, net als de kamer waar ze in terecht komt. Hij bestaat uit een tafeltje, een paar houten stoelen en een haard.
´Ga maar zitten.´ zegt de man. Verlegen gaat ze op een van de houten stoelen bij de haard zitten. De man en vrouw doen het zelfde.
´Wij zijn gevraagd door Daydine om voor je te zorgen. Wij zijn een van de oude kennissen van haar. Zoals je ziet hebben we niet veel, maar we zullen ons best doen en je beschouwen als een van onze eigen kinderen.´
´Waar zijn mijn zusjes?´ Was het enige waar Catherina aan kon denken.
´Je zusjes hebben ook een nieuw thuis gekregen. Ik weet niet waarom, maar jullie mochten niet bij elkaar blijven. En op geen mogelijkheid contact met elkaar zoeken.´
Catherina denkt aan de laatste woorden van Daydine. Maar voor zover ze nog wist had ze daar niks over gezegd. Toch klonk de man wel aardig. Catherina wist niet wat ze er van moest vinden.
´Laat haar maar´ Zei de vrouw. ´Ze is vast moe door de reis. Toch Catherina?´
Ze knikte. ´Ja, dank u, mevrouw.´
´Morgen vertellen we alles wel. Kom maar.´
Moeizaam, met haar slappe benen liep ze achter de vrouw aan. Ze kwam ineen klein kamertje met slechts een bed en een kast.
´Dit word je kamer, welterusten.´
Catherina kijkt de kamer rond, kleed zich uit en gaat in het vensterbank voor het kleine raampje zitten. Ze ziet het dorp en heel ver weg het platteland, de heuvels en de velden. Ze denkt aan haar zusjes, aan dit huis, en kan alles moeilijk beseffen. Dan gaat ze in bed liggen, en valt pas tegen de ochtend in slaap.


Boyke, I miss you like the moon misses the sun, destined to chase it till the end of time...
[IM] If we could visit heaven...
Johanneke

DayDream21

Berichten: 959
Geregistreerd: 30-06-13
Woonplaats: Leiden

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 06-12-13 23:12

*\o/* Upje *\o/*
Het begin van...
Hoofdstuk 1.
Citaat:
Ik keek op de klok. Nog 5 minuten. De tijd leek vandaag wel eeuwen te duren, maar eindelijk werden de machines stil gezet.
Snel pakte ik mijn mantel, sloeg hem om mijn schouders en liep naar buiten. Ik ademde de frisse lucht in, wat deed dat me goed!
Maar ik kon niet naar huis, ik had tijd nodig om na te denken, dus besloot ik om nog wat te lopen. De weg zou ik uiteindelijk wel weer terug vinden. In gedachten verzonken liep ik door de drukke straten van de stad, koetsen passeerde me, honden zwierven rond, rijken mannen met hoge hoeden liepen langs, vrouwen met jurken van zijde paradeerden door de straten en vieze bedelaars liepen langs.
Maar alsnog kon ik niet nadenken, dus liep ik door.
Na een paar straten kwam ik op de hoofdstraat uit. Normaal zag het hier zwart van de mensen, maar nu passeerde er enkel koetsen en karren.
De rede daarvan zag ik verderop. De stadspoort.
Mijn nieuwsgierigheid won het van mijn verstand. Nog nooit was ik buiten de muren van de grote stad geweest, mijn moeder verbood het me, dus deed ik het maar niet. Ik liep de poort door, benieuwt naar wat me te wachten stond en keek mijn ogen uit toen een geheel nieuwe wereld zich voor me opende. Het landschap strekte zich oneindig ver uit en was bedekt met velden en akkers met daar tussendoor enkele onverharde paden die zich een weg naar onze stad zochten. Er was bijna niemand te zien, alleen een paar mensen met wagens en handelswaar die de stad in wilden om hun spullen te verkopen.
Uiteindelijk liep ik door, weg van de herrie en stank van de stad, weg van de drukte, gewoon weg van alles! Aarzelend zette ik mijn eerste stappen en diep in gedachten verzonken liep ik door één van de velden.
Ik liep lang, erg lang want mijn voeten begonnen pijn te doen, net als mijn longen. Ik werkte de hele dag in de fabriek, en had zwakke, vergroeide botten. Ik wilde wel uitrusten, maar toch liep ik door, totdat ik in de verte een boom zag staan, eenzaam wiegend in de wind.
Ik liep er naartoe en nadat ik mijn voeten even had laten rusten, merkte ik pas hoe ver ik al van huis weg was.
Na enkele seconden besloot ik dan maar om hier te blijven, liet me tegen de boom aanzakken en genoot van de rust.

Ik keek om me heen, en merkte dat ik de hele wandeling naar de grond had gekeken. En nu ik opkeek, leek het alsof ik een sprookjes wereld terecht was gekomen. Zo iets moois had ik nog nooit gezien. Ik bevond me een prachtig veld, vol lang gras, met hier en daar wat wit, rood en gele bloemen. Er was geen mens te zien. In de verte zag ik de heuvels, vanaf hier leken ze zo klein. Maar ik wist dat ze in de werkelijkheid veel groter waren. Links en rechts van me bevonden zich de paarse uitgestrekte heide. Kleine plantjes, met prachtige paarse bloemetjes. De boom waar ik tegen zat had laag hangende takken met grote bladeren die me beschermde tegen de wind. Zijn dikke stam voelde veilig aan. Boven me, was de lucht blauw, blauwer dan in de stad. Er dreven een paar wolken voorbij. Ik bedacht hoe bijzonder de lucht was, en de wolken. Allemaal vormen, en de wolken zagen er zo zacht uit! Het was stil, om me heen. Zo stil had ik het nog nooit gehoord. Ik hoorde alleen de muziek van de natuur. De wind, vogels en het ruisen van de boom maakte samen het mooiste geluid wat ik ooit had gehoord. Ik rook de geur van bloemen en gras.

Ik bleef zo een poos zitten, kon me amper beseffen hoe de wereld zo mooi kon zijn, buiten de hoge muren van de stad.

Dan werd mijn rust onderbroken, ik voelde een aanwezigheid, en ogen die naar me keken. Vliegensvlug draaide ik me om. Klaar om op te staan en weg te rennen.

Boyke, I miss you like the moon misses the sun, destined to chase it till the end of time...
[IM] If we could visit heaven...
Johanneke

Nienke98

Berichten: 676
Geregistreerd: 28-02-12
Woonplaats: Onder een stoeptegel

Re: [VER] Secret sisters

Link naar dit bericht Geplaatst: 06-12-13 23:41

Toppie! *\o/*

It's amazing how fast your mood can change after you step in some water with socks on.

_roodvos_

Berichten: 1048
Geregistreerd: 20-02-12

Re: [VER] Secret sisters

Link naar dit bericht Geplaatst: 07-12-13 08:29

Leuk!
Komen we nog te weten vanuit wie dit geschreven is? :P

Laatst bijgewerkt door _roodvos_ op 0 min geleden, in het totaal 1.000.000 keer bewerkt
kennis is weten waar je het op kan zoeken.

taartjee

Berichten: 1352
Geregistreerd: 10-04-12
Woonplaats: Voorthuizen

Re: [VER] Secret sisters

Link naar dit bericht Geplaatst: 07-12-13 10:23

Super leuk!
Ga zeker zo door :D

xDaphnexx

Berichten: 1045
Geregistreerd: 24-12-12
Woonplaats: Dordrecht

Link naar dit bericht Geplaatst: 07-12-13 12:34

Super moooi !

Skølar <3 <3
Wendy, Exel & Vera <3
[ITP] Eindelijk een eigen fjord!

Nienke98

Berichten: 676
Geregistreerd: 28-02-12
Woonplaats: Onder een stoeptegel

Link naar dit bericht Geplaatst: 07-12-13 22:39

Ik wil meer!

It's amazing how fast your mood can change after you step in some water with socks on.

DayDream21

Berichten: 959
Geregistreerd: 30-06-13
Woonplaats: Leiden

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 09-12-13 11:15

_roodvos_ schreef:
Leuk!
Komen we nog te weten vanuit wie dit geschreven is? :P


Haha, ja hoor, denk ik :')

Soooooooooooorry, ben in mijn haast vergeten erbij te zetten dat dit hoofdstuk mede mogelijk gemaakt is de Nienke98!
Heel erg bedankt *\o/*

Boyke, I miss you like the moon misses the sun, destined to chase it till the end of time...
[IM] If we could visit heaven...
Johanneke

Nienke98

Berichten: 676
Geregistreerd: 28-02-12
Woonplaats: Onder een stoeptegel

Re: [VER] Secret sisters

Link naar dit bericht Geplaatst: 09-12-13 16:45

Graag gedaan meis! :o

It's amazing how fast your mood can change after you step in some water with socks on.

DayDream21

Berichten: 959
Geregistreerd: 30-06-13
Woonplaats: Leiden

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 22-12-13 15:49

Upje, nog een deel van Hoofdstuk 1. (het derde deel van dit hoofdstuk komt misschien al later in deze week.)
!Belangerijk! Er is iets verandert. Eerder las je dat de hoofdpersoon in een fabriek werkte. Alleen omdat de tijd dan niet helemaal klopt heb ik het in een wasserette verandert.
Ben benieuwt wat jullie er van vinden, tips zijn altijd welkom.
woorden:927/2.831
Oja, de namen en vooral de achternamen zijn tijdelijk!!!

Citaat:
Daar stond, achter me, een meisje, zo een twee jaar ouder dan mij. ´Miss Catherina Tyndall.´ Stelde ze zichzelf voor, met een zachte maar duidelijke stem. Ze maakte een mooie reverence, waarbij ze haar simpele lichtblauwe jurk een stukje optilde. Ik stond op en deed het zelfde. Mijn jurk was grijs en oud, met hier en daar wat scheuren.
´Miss Emily Norton ´Antwoorden ik wat verlegen.
´Je hebt een prachtige plek uitgekozen , om wat te rusten.´ Zei juffrouw Tyndall.
´Ja Miss Tyndall, het is hier heel mooi.´
´Ik heb je hier nog nooit gezien, of we moeten elkaar steeds mislopen zijn.´ Miss Tyndall kwam naast me zitten.
´Eigenlijk is dit de eerste keer dat ik hier kom.´ Antwoorde ik wat ontspannener.
Ze leek me aardig, maar toch bleef er een vraag in mijn achterhoofd, waarom praatte ze met mij? Het was duidelijk te zien dat ze van geen rijken familie kwam, maar zo arm als bij ons, nee, dat zeker niet. En dat ik van een erg arm gezin kwam was zo te zien.
Zwijgend bleven we een tijdje zitten, tot ze vragen begon te stellen over mij. Ik vertelde dat ik nooit buiten de stad kwam, dat dit de eerste keer was, en hoe betoverend ik deze wereld vond. Miss Tyndall vertelde dat ze als klein meisje wel een op reis was geweest. Ze beschreef de wegen, bossen, dorpen en steden.
Zo praatte we een tijd. Tot de lucht begon oranje rood te worden, de zon ging onder. Ik sprong op. ´Als ik nu niet snel naar huis ga, moet ik nog zonder eten naar bed!´ Ik maakte een vlugge reverence en holde het veld in. Ik rende zo hard als ik kon. Mijn voeten beweegde vlug onder mijn benen. Daar ging ik al, ik viel languit in het gras. Ik stond voorzichtig weer op, mijn jurk zat onder de groene vegen, maar mij mankeerde niks. Wat rustiger rende ik verder, tot mijn vermoeide benen niet verder rennen konde. Ik liep nu, en zag dat ik al bijna weer in de stad kwam. Ik liep door de stad, langs de winkelstraat, waar de laatste winkels hun luiken sloten. Eindelijk kwam ik bij ons kleine huisje aan, buiten adem van het lopen. Ik sloop naar binnen.
´Daar ben je dan!´ Riep moeder. ´ Wees blij dat we nog wat eten voor je hebben over gehouden! Volgende keer ga je zonder eten naar bed.´
Ik deed mijn mantel af. ´Ja moeder.´ Antwoorde ik. Ik ging aan de tafel zitten, waar een bordje klaarlag, met een koud geworden drab erin. Ik at het snel en hongerig op.
Nadat ik het bordje had afgespoeld , ging ik snel naar bed. Waar ik mijn veel te kleine nachthemd aantrok en in bed ging liggen. Mijn broertjes en zusjes sliepen al, maar ik kon de slaap niet vatten. Ik had het koud en mijn spieren deden pijn van al het lopen, wat ik niet gewent was. Ik dacht aan de bijzondere ontmoeting van vandaag. Ik vroeg me af of ik haar nog zou terugzien. Morgen, besloot ik, ga ik terug naar de plek. Misschien zie ik haar opnieuw. Met deze gedachten viel ik in slaap.
´s Ochtend vroeg werd ik weer gewekt. Terwijl ik broertje, die als enige nog sliep, zijn bed uit sleurde kleedde ik me aan, vlocht mijn haar in en waste mijn gezicht met het beetje koude water wat er in de schaal klaar lag.
Ik liep naar de eettafel, waar we onze gebruikelijke pap opgediend kregen. Ik nam een hap., de pap zat vol klonten en had een zure smaak. Maar ik had honger, en ik had het koud. Dus ik lepelde het warme spul snel naar binnen, mijn lege maag in. Daarna moest ik snel weer op pad, naar de wasserette., te laat mocht ik niet komen. Dus liep ik snel de straten door, die alweer tot leven kwamen, al was het nog zo vroeg.
Toen ik aankwam stond miss Blackwood ons al op te wachten. Ik ontweek haar strenge blik, maakte een reverence en liep snel naar binnen. In het heerlijke warme water waste ik de onderjurken, nachthemden, mantels en schorten. Mijn handel werden al snel rimpelig van het vele water en zeep, mijn armen kregen kramp van het intensieve werken. Maar pauze kenden we hier niet. Ik moest door en door. Toen zag ik in de wasmand een prachtige zijde jurk liggen. Hij was donkergroen, en heel zacht. De eigenaresse van deze prachtige jurk moest beslist heel rijk zijn. Ik zag mezelf al in deze prachtige jurk, rond huppelen en de zachte stof zweefde om me heen. Mocht maar zo een mooie jurk dragen. ´Door werken, slome!´ Hoorde ik de schelle stem van miss Blackwood roepen. Ik keek op, ze stond voor me, en haar zwarte ogen keken e aan. Ze straalde een en al haatlust uit, ik keek diep in haar ogen, en daar achter zag ik angst. Ik snapte er niks van, waarom werd ze zo boos, vanwaar die angst? Duizenden vragen kwamen in me op. We bleven elkaar aankijken, iedereen was stil. Buiten meende ik een raaf te horen roepen. Blackwood knipperde met haar ogen, alsof ze opschrok. De haat verdween uit haar ogen, en van angst was er niks meer te bespeuren. Haar ogen kregen hun groene kleur en strenge uitdrukking terug. Ze draaide zich om, riep tegen de rest dat ze door moesten werken. Voor het raam zag ik een raaf zitten. Hij klapte zijn zwarte vleugels open, en vloog met enorme slagen weg. Niemand leek wat te zien.

Boyke, I miss you like the moon misses the sun, destined to chase it till the end of time...
[IM] If we could visit heaven...
Johanneke


Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 3 bezoekers