Bokt.nl

Citaat:

1. Prologue

Loom staarde ik het raam uit, wachtend. Ik zuchtte, en wilde me net omdraaiden om weg te lopen toen ik een auto het parkeerterrein op zag komen. Mijn hart sloeg een pas over en ik kon niet meer wachten! Meteen rende ik mijn appartement uit, naar buiten. Daar stond hij me al op te wachten.
Ik grijnsde breed en sprong in zijn open armen, mijn beste vriend was thuis gekomen.

2. Just around the Corner

Sébastien draaide me vrolijk rond en zette me daarna weer neer. We grijnsden allebei een tijdje en ik deed ongemakkelijk een stapje naar achteren.
“Dus.. Hoe was Europa?” ik glimlachte.
“Druk.” grijnsde hij en ik schoot in de lach. Hij opende de kofferbak van zijn auto en haalde zijn spullen er uit. Samen liepen we naar binnen.
Ik had het niet beter kunnen treffen. Vorig jaar verhuisde ik naar Montréal, en bij het verhuizen kwam ik erachter dat Sébastien mijn buurman was, Sébastien! Wat zijn de kansen dat je ergens heen verhuist en je komt gewoon naast een van je idolen te wonen? Sinds die dag komen we bijna dagelijks bij elkaar over de vloer, alleen had ik niet echt het gevoel dat hij ons meer zag dan vrienden.
Kon het hem niet kwalijk nemen natuurlijk, met touren en zo hadden ze natuurlijk veel aan hun hoofd, maar toch..

“Kom je even mee naar binnen? De jongens zijn nu ook allemaal op weg naar huis, dus die komen nog even niet. Jeff is hélemaal enthousiast dat hij zijn kleintjes weer kan zien!” ik grijnsde en knikte terwijl ik achter hem aan liep naar binnen.
“Dat is ook wel begrijpelijk, hij heeft ze 4 maanden niet gezien!” Seb knikte en gooide zijn tas naast de deur neer.
“Zo. Nu eerst wat drinken! Ben een beetje uitgeput na die vlucht vanuit Israël.” Hij liep naar de koelkast en kwam er achter dat er niet veel meer in stond.
“Verdorie.. Was even vergeten dat ik hier 4 maanden niet ben geweest.” Ik grijnsde.
“We kunnen ook even bij mij gaan zitten, ik heb nog genoeg, gisteren nog boodschappen gedaan.” Hij lachte en knikte.

Bij mij binnen plofte hij op de bank en ik pakte twee glazen en een fles cola. Ik schonk wat voor ons in en zakte zelf ook op de bank. “Het was zo vreselijk stil hier afgelopen maanden! Geen David die iedere morgen luidruchtig op je deur stond te bonken, geen gitaarspel door de dunne muren..” ik zuchtte. “Maar je bent er weer!” grijnsde ik en porde in zijn zij. Hij zuchtte. “Voor twee weekjes..” ik verslikte me bijna in mijn cola en proestte. “Wát?” hij keek verontschuldigend. “Het spijt me Bail, maar over twee weken vertrekken we weer naar Australië..”ik zuchtte. “Ach ja, het leven van een artiest hè..”

We kletsten nog even door, en vergaten alle benut van tijd, tot David abrupt naar binnen kwam, zonder kloppen of wat dan ook. Ik grijnsde, waarom zou hij ook, hij was David, en hij wist dat ik hem alles zou vergeven. Alle vijf die malloten trouwens. Maar zeker Sébastien..
“Zo dames, hoe staat het hier?” hij grijnsde, roofde een biertje uit mijn koelkast en plofte tussen ons in op de bank. Ik grijnsde. “Jij ook weer hier?” hij lachte en frunnikte aan de dop van het flesje. Ik schoof de opener naar hem toe en hij opende het flesje gulzig. “Je bent toch een alcoholist hè David.” Mopperde Seb. “Je bent net nuchter en dan begin je al weer.” Hij grinnikte. “Ach, je moet toch wat hé. Ik zal probéren om niet te drinken tot we weer weg gaan.” We schoten alle drie in de lach, “Ja alsof dat gebeurt!” lachte ik.

David had natuurlijk de deur wagenwijd open laten staan, zoals altijd, dus Pierre wandelde droogjes naar binnen. Nog even en mijn appartement zat zo vol dat er niemand meer bij paste, erg groot was het namelijk niet. “Bailey!” schreeuwde hij blij en rende naar me toe. Ik probeerde te vluchten maar hij trok me van de bank en drukte me plat. Ik grijnsde en stompte hem tegen zijn schouder toen hij me neer zette. “Hou toch eens op malloot.” We lachten en ik zag over zijn schouder Chuck ook aan komen. “Oh nee hé, wat is dit? Een reünie?” ik lachte. “Zometeen zakken we door de vloer met al die mensen.” Met een grijns draaide Pierre zich om. “Oké, jongens we horen het, ze wilt ons eruit!” snel stonden ze allemaal op en liepen droogjes met een serieus gezicht naar buiten.

David trok de deur achter zich dicht en ik begon met tellen. Ik was nog niet bij 5 of ze stonden allemaal al weer in mijn woonkamer. Ik sloeg mezelf met mijn platte hand voor mijn gezicht en lachte. Wat moest ik toch zonder ze?

novito schreef:

De eerste zin, loom staarde ik het raam uit.
Moet het niet sloom zijn? (Ik ken geen loom

Citaat:

3. When I'm With You

De jongens waren eindelijk allemaal weer de deur uit nadat ze uren in mijn woonkamer hadden gezeten.
Ik liet Sébastien er als laatste uit en hij omhelsde me lieflijk. “Ik heb je echt gemist Bailey. Ik kom morgen nog wel even langs.” Ik glimlachte. “Mijn deur staat altijd open voor jullie.” Hij knikte. “Slaap lekker Bail,” ik wuifde met zijn hand en verdween in zijn eigen appartement.

Zuchtend sloot ik de deur. “Ik ben zo’n idioot.” Ik sloeg mijn hand tegen mijn voorhoofd en begon mijn woonkamer maar op te ruimen die ze hadden achter gelaten. “Alsof hij me echt leuk zou vinden.” Ik zuchtte en keek op toen ik Ziva een zag komen lopen. Mijn kat had de hele dag in de slaapkamer gelegen. Ze hield niet zo van gezelschap. Ik grinnikte. “Ja, ik weet het, ik praat weer in mezelf.” Ze miauwde kort en gaf kopjes tegen mijn been.

Slaperig rekte ik me uit en liep naar de badkamer om mijn tanden te poetsen. Er klonk gebonk op de deur dus ik spuugde gauw de tandpasta uit en spoelde mijn mond. Lopend naar de deur maakte ik een knot van mijn rommelige haar en opende de voordeur. Het was Sébastien. “Hee, Seb.. wat doe jij hier?” ik geeuwde slaperig. “Oh, oliebol, ik heb je toch niet wakker gemaakt of wel?” ik glimlachte. “Nee hoor, maar ik ben wel net pas op.” Ik staarde naar beneden en bloosde. Ik had een oud shirt aan en een kort broekje dat onder de vlekken zat. Hij grinnikte. “Ik vroeg me af of je zin hebt om mee te komen koffie drinken?” hij bloosde en woelde door zijn haar. Ik grijnsde. “Tuurlijk, maar dan moet ik me even omkleden.” Hij knikte. “Prima, ik wacht wel.” Ik duwde de deur open en liet hem binnen. “Wacht hier maar even. Ben zo klaar.” Ik glimlachte en liep naar mijn slaapkamer waar ik snel wat kleren uit de kast trok.

Om nog een beetje fatsoenlijk voor de dag te komen deed ik wat make-up en een luchtje op. Ik zag Seb in de woonkamer met Ziva kroelen. Ik glimlachte. “Volgens mij mag ze je wel.” Hij grijnsde en knikte terwijl Ziva bijna op zijn schoot kroop. “Zullen we maar gaan?” opperde ik snel. Hij knikte en stond op.

In Sébastiens favoriete lunchroom zaten we aan een tafeltje. Het gesprek was net stilgevallen en ik staarde naar buiten. Erg druk was het niet op straat, dat was wel vreemd rond dit tijdstip. Opeens schraapte hij zijn keel en ik keel hem aan. “Seb, je kijkt bezorgd, is er iets?” hij schudde zijn hoofd. “Nee, nou ja, eigenlijk wel.” Hij zuchtte en wendde zijn blik af. Verbaasd keek ik hem aan, hij verzweeg anders nooit iets. “Seb, je kan het echt wel zeggen hoor, je kan alles bij me kwijt, dat weet je.” Ik legde een hand geruststellend op zijn in elkaar gevouwen handen en glimlachte.
Hij glimlachte terug en bloosde.

“Ik.. Bailey luister..” begon hij zachtjes. “Ik heb zitten nadenken in Europa.. Zelfs zoveel dat de jongens er gek van werden..” ik trok één wenkbrauw op en staarde hem aan. “Wat bedoel je? Ik begrijp je niet..” antwoordde ik voorzichtig. Hij zuchtte en vouwde zijn handen om zijn kop met koffie. Het bleef een tijdje stil totdat hij opkeek. “Bailey, ik.. ik vind je leuk, en daar had ik vier maanden voor nodig. Ik besefte pas hoe fantastisch je eigenlijk bent toen ik je zo lang niet zag.” Hij lachte schamper. “Je vind me nu vast een ontzettende idioot, en dat ben ik ook.” Zijn hoofd kleurde helemaal rood en ik kreeg een brok in mijn keel. Ik kon niks uitbrengen, dus pakte ik voorzichtig zijn handen en kneep erin.

Verbaasd staarde hij naar mijn handen, en toen naar mijn gezicht. Ik glimlachte waterig, ik kon nog steeds niet geloven wat ik net gehoord had. En hij kon volgens mij niet geloven dat ik er net zo over dacht. Hij staarde me vol ongeloof een tijdje aan. Langzaam veranderde het ongeloof in blijdschap en daarna ging het over in een grote grijns. Mijn uitdrukking veranderde samen met die van hem en uiteindelijk zaten we naar elkaar te grijnzen als een stelletje idioten.

“Bailey, ik besef nu pas hoe stom ik heb kunnen zijn.. dit.. gevoel was er altijd al. Ik had altijd al het idee dat hij anders was.. al die gillende meiden tijdens die concerten, deden me niks meer sinds ik jou voor het eerst zag en nu pas besef ik waarom.” Ik glimlachte. “Je gaat me toch niet vertellen dat het liefde op het eerste gezicht was, of wel?” hij lachte schaapachtig en schudde zijn hoofd. “Nee want dan had ik al veel eerder iets gedaan.. Ik ben nou eenmaal niet als David, en kan geen meisje inpalmen door alleen een beetje leuk te lachen.” Ik schudde mijn hoofd. “En of je dat kunt. Je wilt niet wéten hoeveel meiden die woorden o zo graag zouden willen horen. Van jou.” Hij glimlachte en kneep zachtjes in mijn hand. “Maar ze waren niet voor zomaar een meisje bedoeld. Die woorden zijn allen voor jou.” Ik bloosde en sloeg mijn ogen neer. “Zullen we maar gaan?” ik knikte gretig en we stonden op zodat hij kon betalen.

Citaat:

4. In Your Arms

We liepen de lunchroom uit en bleven even staan. “Het is nog vroeg, zullen we even naar het park gaan?” voeg hij zachtjes. Ik glimlachte, zo verlegen had ik hem nog nooit gezien.
In het park stopten we bij een bankje en gingen zitten. We zwegen een tijdje en keken naar de mensen om ons heen; stellen die hand in hand langs liepen, joggers, kinderen die speelden met een bal.
“Weet je,” begon ik na een tijdje langzaam. “Ik had nooit durven dromen dat dit zou gebeuren.. Ik bedoel, ik had nóóit gedacht dat jij er hetzelfde over dacht als ik..” hij glimlachte. “Ik had er anders ook lang voor nodig totdat ik erachter kwam. Maar pas sinds we in Europa geweest zijn voelde ik écht iets.. Het is lastig om uit te leggen.” Ik grinnikte. “Hoeft ook niet, ik ben al lang blij dat ik het niet meer voor me hoef te houden.” Hij grijnsde. “Hoe héb je dat vol kunnen houden?” ik grinnikte. “Amper!”

Terwijl we terugliepen naar ons gebouw zag ik zijn uitdrukking veranderen naar twijfelend. Ik volgde zijn blik en glimlachte. Toen hij eventjes niet meer naar onze handen keek raakte ik snel zijn vingers aan en deed ongezien een pas opzij. Hij keek weer omlaag en glimlachend pakte hij mijn hand aan.

Het voelde van de ene kant heel raar, omdat dit zo uit het niets kwam. Maar omdat ik hier zo lang al naar uitkeek en er zo veel over gefantaseerd had voelde het tegelijk ook heel vertrouwd.

We kwamen op onze verdieping en hij liet met moeite mijn hand los. Ik grinnikte zachtjes. “Kom je nog even mee naar binnen..?” vroeg ik bijna smekend. Hij zuchtte, “Sorry Bail, maar ik moet zo naar de jongens om te repeteren.” Ik grijnsde. “En ze het goede nieuws vertellen zeker!” hij lachte schaapachtig. “Alsof ze dat niet al zien aan mijn gezicht. Je kent ze toch? Maar ik kom vanavond nog wel even langs, goed?” ik knikte en zag zijn wangen weer rood worden. Hij was zo vreselijk schattig als hij verlegen was!

“Ik eh..” ik schudde mijn hoofd. “Niet vragen, gewoon doen.” Hij bloosde nog meer en boog zich naar voren. Grijnzend legde ik mijn armen in zijn nek en hij kuste me heel voorzichtig. Mijn hart maakte een sprongetje en ik kuste hem gretig terug, misschien iets té gretig. Hij ontspande een beetje maar liet me langzaam los. Ik hield zijn hoofd op een paar centimeter van het mijne en zijn fel blauwe ogen drongen diep door in de mijne. Ik glimlachte en kuste hem nog één keer voor ik hem los liet.
“Ga maar gauw, maar niet te lang.” Ik grijnsde. “Anders kom ik je halen!”

Opgekruld in een deken lag ik op de bank naar een slechte comedy te kijken. Ik was te lui om op te staan en de afstandsbediening te pakken dus was ik gedoemd hiernaar te kijken. Met een zucht keek ik zo’n beetje iedere minuut op de klok. Het was net half acht geweest en hoopte dat Sébastien niet meer lang zou wegblijven.
Ziva lag bovenop me en porde zachtjes in haar slaap. Door haar warmte en regelmatige ademhaling begon ik al snel in te doezelen.

Een zacht gebonk op de deur onderbrak mijn droom en gehaast trapte ik de deken van me af en krabbelde overeind. Ziva keek me beledigd aan en ik snelde naar de deur. Zonder na te denken trok ik de deur open en vloog Sébastien om zijn hals. Nu hij wist wat ik voelde was ik ook niet van plan mezelf nog in te houden. “Oké, zo lang ben ik toch niet weg geweest?” ik grijnsde en trok hem mee naar binnen. “Iedere minuut zonder jou is er een te veel.” Hij grijnsde en boog zich voorover om me te kussen, veel minder terughoudend en voorzichtig als vanmorgen. “Dat hoor ik graag.” Fluisterde hij in mijn oor.

Ik trok hem mee naar de bank en nestelde me in zijn armen. Hij grinnikte zachtjes. “Volgens mij heb jij hier meer naar uitgekeken dan ik.” Ik lachte. “Zo’n beetje.. En buiten dat, je bent maar twee weken hier voor je weer vertrekt, daar wil ik een beetje van genieten.” Mompelde ik beteuterd en hij gaf me een kus op mijn kruin. “Ik wilde dat het anders was Bail..” ik zuchtte. “Ik wilde dat ik mee kon..” hij glimlachte. “Geloof me, 4 maanden met David opgescheept zitten dag en nacht en je word compleet gestoord!” ik grijnsde. “Maar ik wil ook niet bij David zijn, ik wil bij jóú zijn.” Hij grijnsde terug en zoende me totdat mijn hoofd ervan duizelde. Ik zuchtte blij en nestelde mijn hoofd tegen zijn borst terwijl hij met zijn vingers figuurtjes tekende op mijn arm.

We verloren alle besef van tijd en toen ik voor het eerst op de klok keek was het al na middernacht. “Bail.. ik moest maar eens gaan..” mompelde Seb geeuwend. “Nee...” kreunde ik zachtjes en wreef in mijn ogen. “Waarom blijf je niet hier?” hij keek even bedenkelijk maar knikte toen. “Waarom niet?” hij glimlachte en zette de tv uit. Toen ik wilde opstaan hield hij me tegen en droeg me lieftallig naar mijn slaapkamer. Ik grinnikte en kleedde me met veel moeite en gegeeuw om.

Ik waggelde nog langzaam naar de badkamer om mijn tanden te poetsen en kroop daarna in bed, tegen Sébastien aan. Hij sloeg zijn armen om me heen en kuste mijn nek. Daarna duurde het niet lang voor ik in een perfecte, heerlijke en fijne droom belandde..