Geplaatst na het lezen van de verhalen hier op bokt is het bij mij gaan kriebelen om ook te gaan schrijven.
Ik hoop dat jullie wat tips voor mij hebben zodat ik daar mee aan slag kan
Verstrikt
Anne komt het ziekenhuis binnen en loopt meteen door naar de 4e verdieping, een plek waar ze te vaak moest komen naar haar zin. Met frisse tegen zin loopt ze de kamer van Luc in. Wat zou ze blij zijn als Luc weer thuis is en ze niet steeds naar het ziekenhuis hoeft met al zijn rare luchtjes en zieke mensen, bedompte kamers en raar ziekenhuis eten. Het doet haar denken aan die keer dat ze als klein kindje haar amandelen moest laten knippen brr….
Ondertussen is ze bij de kamer van Luc aan gekomen, het blijft raar haar broertje in dat grote witte bed. ‘Hoi Luc, hoe gaat het ermee?’ ondertussen kijkt ze de kamer van Luc rond overal hangen kaarten en staan bloemen. ‘Heey, het gaat goed de dokters zeggen dat ik snel naar huis mag’ zegt Luc het klinkt vrolijk maar Anne weet wel beter, hij ligt hier nu een half jaar en mist zijn vriendjes. Komt Marie nog langs?’ vraagt Luc. De vraag komt als een klap in haar gezicht, emoties overspoelen Anne, dat kind, ze heeft alles kapot gemaakt. Het is haar schuld zij heeft ervoor gezorgd dat Luc hier ligt, al weet hij dat zelf niet… Ze wil er niet meer aan denken, weer ziet ze de beelden voor zich van die nacht, ze wil er niet aandenken hoe ze midden in de nacht met Pepijn het meisje uit het zwembad heeft gevist en in een plastic zak in het bos gedumpt hebben. Samen met dat schuldgevoel is de pijn ondragelijk. Ze voelt de tranen opwellen, maar Luc mag absoluut niet weten dat ze er iets mee te maken heeft. Ze weet zelf ook al niet meer waarom ze het deed. Was het echt nodig? Moest Marie echt dood of had ze het ook anders op kunnen lossen? Ze schrikt op uit haar gedachtes als Luc aan haar vraagt waarom ze moet huilen, ze springt verschrikt op. Luc mag hier echt nooit achter komen, hij niet niemand niet! Alles is dan verpest haar studie, haar vriendje, het geld van haar ouders waar ze van leeft. Ze moet er niet aan denken dat ze helemaal niks meer heeft en ze levenslang in de cel te zitten omdat ze te impulsief is en een moord pleegde. Nee, wat zij deed was niet goed en absoluut verboden maar wat Marie met haar broertje heeft aangedaan nee dat mag al helemaal niet. Ze moest gestraft worden het kon niet anders. ‘Anne!?’ ze schrikt en springt op en gaat weg zonder een woord zeggen. Luc roept haar nog na maar ze reageert niet, hij zal het toch nooit begrijpen daar is hij te jong voor. Ze moet nu naar Pepijn ze moeten praten want dit kan niet langer zo. Het is veelte gevaarlijk zo straks vind de politie Marie en dan komen ze al helemaal nooit meer weg.
‘Tringgg’ doet de bel als ze bij Pepijn aanbelt. Er doet niemand open, ze belt nog een keer maar nu langer. Nog steeds geen reactie. ‘PEPIJN!’ roept ze voor ze de deur verder open duwt. Wat raar hij staat op een kier dat is niks voor Pepijn. Hij is altijd bang dat er vreemden binnen komen in zijn huis en zomaar wat rondlopen. Ze loopt naar binnen, er heerst een doodse stilte in het huis waar normaal altijd wel muziek opstaat van de rare punkbandjes die Pepijn altijd luistert. ‘Hallo!?’ geen reactie, ‘Pepijn!’ weer blijft het stil. Waar is Pepijn toch? Hij zou thuis zijn ze hadden afgesproken dat ze langs zou komen…. Misschien luistert hij muziek met zijn koptelefoon op? Ze loopt het lege huis door, in de keuken staat een bord met een half aangegeten botherham van Jonas het broertje van Pepijn. Anne moet lachen Pepijn en jonas zijn het tegenovergestelde van elkaar. Pepijn met zijn punkmuziek en jonas die graag klassiek muziek luistert en later naar het conservatorium gaat. Maar ook Jonas is niet thuis. Terwijl ze naar de kamer van Pepijn loopt kijkt ze in elke kamer maar ziet Niemand. Ook in zijn eigen kamer is hij niet. De enige plek waar hij nog kan zijn is de zolder, opeens bekruipt een raar gevoel haar. Hij zal toch niet? Nee, vast niet dat is niks voor Pepijn, ze schudt haar hoofd en probeert de gedachte te verdringen maar hij blijft hangen als een irritant liedje van de radio.
Bah zolders, ik heb een hekel aan zolders. Het is altijd zo bedompt en vol met oude spullen en stof. Als ze boven komt is er alleen een klein streepje licht door het dakraampje. ‘He? Wat raar normaal is er ook een groot raam aan het einde. Daar heeft ze in de zomer uren gezeten met Pepijn kijkend naar de zonsondergang dromen over de toekomst. Wie had gedacht dat ze een half jaar later zo in de puree zouden zitten? Als ze beter kijkt ziet ze dat er in het open raam een vreemd silhouet hangt die het licht tegen houd. Wat zou het zijn? Anne krijgt de rillingen ze schuifelt langzaam dichterbij, hoe dichterbij ze bij het silhouet komt hoe bezorgder ze wordt. Weer is daar die rare gedachte, hij achter volgt haar. Ze loopt voorzichtig door nog nooit heeft de zolder zo lang geleken als nu. Het dak kraakt van de wind en het rare geval voor het raam begint te bewegen. ‘He?!’ het lijkt wel een mens weer overvalt het rare gevoel haar, ze weet het nu zeker haar gevoel bedriegt haar niet. Het is een mens die daar hang. Als ze nog maar twee stappen bij het lichaam vandaan is ziet ze dat het Pepijn is. Ze begint te trillen en lijkt als aan de grond genageld te staan. ‘waarom Pepijn? Waarom laat je me nu alleen achter we zouden dit samen oplossen. Toch?’ Ze heeft geen idee wat ze moet doen en zakt huilen op de grond neer. Wat moet ze nu? Alleen krijgt ze het lichaam van Marie nooit weg uit het bos, nu is ze er zeker bij. Dan neemt ze een besluit. Als Pepijn er niet meer is, dan heeft het voor haar ook geen zin meer.
Ze gaat in de raamopening staan en zegt voor zichzelf: ‘sorry, broertje maar het kan niet anders.’ Dan neemt ze een grote hap lucht en neemt haar besluit; ze doet haar ogen dicht en spring van uit het raam naar beneden.
Het geluid van het lichaam dat op de grond valt is angst aanjagend. Maar dat hoort ze zelf al niet meer….
Angela komt op aan bij het huis van de familie Van Breukelen, onderweg naar het huis heeft ze al gehoord wat er aan de hand was. Twee tieners geschat op de leeftijd van 17 hebben zelfmoord gepleegd. Nouja dat is waar het op lijkt. Angela neemt nog een slok koffie als haar collega Ben vraagt of het wel gaat. Angela knikt afwezig ja, maar in haar gedachte is ze bij haar eigen dochter van 17.
Als ze bij het huis van de familie van Breukelen komen wordt ze opgewacht door de lokale politie die haar op de hoogte stelt van de feiten. Het meisje is waarschijnlijk van het dak gesprongen of geduwd en de jongen is opgehangen of heeft zichtzelf opgehangen. Ingedachte verzonken loopt Angela naar de Familie van de tieners toe, hun ouders zien er overspannen uit en hadden dit duidelijk niet aan zien komen. Terwijl ze haar collega Ben laat praten met de ouders gaat zij naar de lichamen toe, als ze het doek van het hoofd van het meisje af halen schrikt Angela zich wezenloos……
Sorry het zijn net geen 1500 woord
Ben benieuwd wat voor tips jullie hebben voor mijn hersenspinseltje
