Geplaatst 
Genoeg gepraat enjoy Intro
Wat is er gebeurd, dat de wereld waar ik van hield, nu zo duister lijkt. Wat heeft mijn pad zo doen veranderen dat elke keer als ik verder ga een muur mij tegenhoud. Waarom blijkt het lot toch altijd zo wreed en komt het toch dat ieder die ik lief heb verdwijnt. Wat heb ik gedaan dit te verdienen. Nee, de rede weet ik en ik verdien het ook zeker, maar waarom moeten ook andere lijden door mijn fouten en niet alleen ik. Ik zou willen dat ik mijn verleden zou kunnen veranderen en er voor zorgen dat ik een andere weg was ingeslagen. Maar had ik mijn lot werkelijk kunnen veranderen, ik weet het niet. Men zegt immers dat op de Devilchild een vloek rust. Wat hier van waar is weet ik niet, maar soms lijkt het inderdaad alsof ik vervloekt ben. Ik zal jullie alle mijn levensverhaal vertellen en zo hoop ik te voorkomen dat jullie ooit mijn pad zullen kiezen en mijn fouten zullen maken.
Om mijn verhaal te beginnen wil ik het hebben over de plek waar ik vandaan kom. Mijn wereld is namelijk anders dan die van jullie. De plek waar ik geboren ben is namelijk de plek die jullie zouden beschrijven als de hel. Dit lijkt misschien vreemd, maar de hel is anders dan in de verhalen word beschreven. De hel is namelijk de plek waar alle zielen van de overledene naartoe gaan. In de hel wordt al het kwade wat zich heeft vastgezet aan de ziel weggewassen zodat de persoon weer puur kan worden herboren. Het is dus niet een plek waar mensen worden gestraft. De hel zelf bestaat uit 4 delen: Het kasteel, het zielenrijk, de stad en het demonenrijk. Laat ik beginnen met het zielenrijk. Het zielenrijk is de plek waar de zielen van de overledene naartoe gaan om ze te reinigen. Het reinigen word gedaan door het volk. Dit volk woont in het dorp. Het volk wordt geleid door de koning en koningin van de onderwereld. Zij leven in het kasteel, maar niet alleen zij. In het kasteel leven namelijk ook de verschillende bewakers van de relikwieën van de hel. Deze bewakers leven in de vele verdiepingen onder het kasteel. De soldaten die het hele land beschermen, de zogenaamde demonen, leven in het demonenrijk. Zij beschermen de hel tegen aanvallen van buitenaf. De leider van de demonen is de Demonking. Hij zorgt ervoor dat alles goed verloopt tijdens een aanval en heeft direct contact met de koning en koningin. Ik ben de tweede dochter van de koning en koningin. Mijn naam is Helena Siena Devilchild.
Hoofdstuk 1 Het begin
Iedereen in deze wereld wordt puur geboren. De ziel van een pasgeborenen bevat namelijk geen kwaad. Tijdens je geboorte kijk je in je eigen ziel en aangezien je ziel geen kwaad bevat zie je als je dan een wit licht. Er is alleen een uitzondering, er is een soort die geboren word met een ziel die al een randje van kwaad bevat. De Devilchild is die soort en ik ben de Devilchild. Tijdens mijn geboorte zag ik geen wit licht. Nee, ik zag een onbeschrijfbare duisternis die me mijn hele leven is bijgebleven. De Devilchild is altijd het tweede kind van de koning en koningin van de onderwereld. En de enige Pureblood in het land. Wat is een Pureblood zal je misschien denken. Een Pureblood is iemand zonder gemengd bloed dus die niet ontstaan is uit meerdere rassen. Ook de mens is een pureblood. Al bestaan er nog maar heel weinig echte mensen, de meeste mensen dragen tegenwoordig bloed van een ander ras in zich al is het vaak maar een heel klein beetje. Mijn ouders zag ik als tweede kind, maar weinig. Zij waren als heersers van de hel altijd druk bezig met dingen te regelen en als zij vrij waren, waren ze druk bezig met mijn oudere zus. Zij moest immers later de taak als koningin overnemen en moest dan ook alles leren. Toch was mijn jeugd niet eenzaam, zeker niet. Ik had namelijk mijn oom. Hij was de broer van mijn vader en dus de enige andere Devilchild op de wereld en daarom dus ook mijn leraar. Mijn oom was alles voor mij en hij heeft mij alles geleerd. Hij leerde mij taijitsu, zwaard vechten, verschillende spreuken en het spelen op de viool. Ik kon altijd uren lang luisteren als hij speelde. Niets deed ik liever dan luisteren naar zijn spel. Helaas begonnen langzamerhand mijn krachten als Devilchild te ontwaken. Waaronder de herinneringen van de Devilchild. Deze herinneringen zijn geen gewone herinneringen, maar ze vormen een eigen persoonlijkheid met eigen gedachten die indien nodig ook het lichaam kunnen overnemen en kennis hebben van alle spreuken uit de geschiedenis van de Devilchild. De naam van deze herinneringen was bij mij Helena. Helena sprak vaak tegen mij. Ze vroeg me waarom ik me liet commanderen door andere ik was immers een Pureblood en zij maar halfbloedjes. Ik was beter dan hen. Als ik daarop antwoorde dat het niet goed was om andere te discrimineren omdat ze toevallig geen Purebloods waren. Zei ze altijd wat maakt het uit wat goed is, jij die geboren is met het kwaad hoeft toch niet goed te doen. Zo bracht ze me langzaam aan het twijfelen, want waarom zou ik nog goed doen als het toch niet uitmaakt. Steeds vaker ging ik nu de uitdaging aan met andere omdat ik vond dat ik beter was dan zij. Nooit verloor ik van iemand, wat eigenlijk niet vreemd was ik was getraind om te vechten sinds ik kon lopen, maar op een dag kwam ik een jongen tegen. Hij was ongeveer mijn leeftijd en hij had groene ogen, donker halflang haar en een licht bruine huid. Ook met hem ging ik de uitdaging aan al ging het iets anders dan normaal. Ik lag namelijk al binnen 5 seconden verdwaast op de grond met hem boven op me. Ik kon niet bevatten wat er was gebeurd. “Het spijt me mijn prinses ik kan heel erg slecht tegen mijn verlies dus ik kan me niet inhouden, maar als u dat wenst zal ik altijd u uitdaging aannemen, waar en wanneer dan ook” Zijn stem was diep en klonk dromerig. Ik voelde hem van mijn rug afgaan, maar op het moment dat ik opkeek was hij al weg. Terwijl ik in de verte staarde vroeg ik me af wie en wat hij was. Pas later toen ik terug was in het kasteel kwam ik erachter wie hij was. Volgens mijn oom moet het de Demonking Gabriel geweest zijn. Ondanks zijn jonge leeftijd was hij de sterkste van alle demonen en had hij geen rivalen. Hij was echt een genie. Na dit gevecht kwam ik langzamerhand weer op het goede pad. Ik was weer gemotiveerd en trainde harden dan ooit en om de zoveel tijd daagde ik Gabriel uit voor een gevecht al won ik nooit. Ik had een enorme hekel aan hem, maar op het zelfde moment had ik enorm veel respect voor hem. Zijn elegante stijl van vechten dat wilde ik ook kunnen, maar ik was te trots hem te vragen het mij te leren. Langzamerhand werd ik steeds sterker en mijn krachten ontwikkelde zich steeds verder. Hierdoor werden de gevechten met Gabriel steeds langer en intenser, al leek hij nog steeds gemakkelijk te winnen gaf het mij de hoop dat ik hem ooit zou verslaan. Het is jammer dat ik zo weinig geduld had.
Hoofdstuk 2 – De Witte Wieven
Word vervolgd:) (Als jullie dat willen natuurlijk
) 
