HomeForums » Algemeen » [UK] Uit de Kunst

Een verhaal over een jonge konik merrie...

Moderators: Essie73, NadjaNadja, ynskek, Polly, Telpeva, Muiz

Toevoegen aan eigen berichten
     
     
    Anoniem

    Een verhaal over een jonge konik merrie...

    Link naar dit bericht Geplaatst: 06-06-13 16:47

    Nu toch iedereen met verhalen bezig is, ga ik er ook wel een doen.
    Ik had dit stuk al, dus ik moet er nog meer bijverzinnen. xd

    Pijn, pijn, pijn én nog meer pijn. Ik geef een schreeuw. “Au, doe normaal!” De tranen staan in mijn glazige blauwe ogen. De man die mij zo ontzettend pijn doet stopt niet. Hij blijft maar slaan met de zweep. Hulpeloos kijk ik om mij heen. “Joel! Help me!” schreeuw ik in paniek. Joel is de kudde leider: een mooie grullo hengst, maar hij heeft het druk en kan niet op iedereen letten. Opeens voel ik de zweepslagen niet meer, ben ik dood? Nee, de man is opgehouden met slaan. Opgelucht haal ik adem, maar ik heb te vroeg gejuicht... Ruw word er een soort van stofje op mijn rug gelegd. Daarop komt een raar ding van leer, er hangt een lange bruine riem aan die hij beet pakt. Wantrouwig kijk ik hem aan, wat doet hij? Opeens voel ik een ondraaglijke pijn door mijn buik heen schieten. Boos haal ik uit: wat een rotvent! Blijkbaar is die leren riem bedoeld om strak om je buik heen te trekken. Ik wil nog een keer proberen te bijten, maar dan krijg ik een ijzeren staaf in mijn mond geschoven die vast zit aan leren riemen. De leren riemen worden over mijn oren getrokken en strak aangetrokken. Au, dat doet pijn. Boos open ik mijn mond: ik doe mijn mond gewoon niet meer dicht tot dat ding er uit is.
    Waar blijft Joel? Opeens zie ik de hengst aan komen galopperen. Hij stopt een meter voor de man en steigert dreigend. De man schrikt, maar bedenkt zich geen moment: hij pakt de zweep en geeft Joel een paar flinke klappen. Joel wankelt op zijn achterbenen en klapt dan achterover. Met een gil komt hij weer over eind. Voorzichtig doet hij een paar stappen naar achter. “Goed zo, brave hengst. Nu ga je even niks doen, anders krijg je weer een mep.” De man grijnst gemeen.
    Hij pakt het leren ding op mijn rug vast en klimt erin. Geschrokken maak ik een sprongetje, en ik wil er bokkend van door gaan. Maar ik voel de staaf in mijn mond snijden, dus ik laat het. Ik weet dan wel niet wat er met mij gebeurt, maar ik weet wel dat als ik er van door ga de staaf nog strakker zal komen te staan in mijn mond. Dat komt doordat er aan die staaf riemen zitten die de man vasthoudt, en daar kan hij gemeen aan trekken.
    Wijfelend doe ik een stapje naar voren. Direct krijg ik een ruk in mijn mond. “Naar links, stomme rotknol!” hoor ik de man roepen. Geschrokken spring ik naar links, en ga in een drafje over. De man stopt maar niet met trekken: de ijzeren staaf schuift van links naar rechts door mijn mond heen.
    De man heft zijn hand en geeft een klets met de zweep tegen mijn kont.
    Iets in mijn hoofd knapt er, waardoor ik de pijn vergeet.
    Met een reeks bokken vlieg ik in een galop door het bos. Rennen, ik moet rennen! De angst word heerser over mijn lichaam: Ondanks alle pijn, blijf ik maar rennen. De muur die het bos van de buitenwereld scheidt komt steeds dichterbij. Wat moet ik nu doen? Twee galopsprongen voor de muur bedenk ik de woorden van mijn overleden moeder: ‘Je moet springen als mensen je bedreigen. Maakt niet uit waarover, al is het nog zo hoog: je zal toch wel sterven, dus je hebt niks te verliezen.”
    Ik zet af en vlieg over de muur heen. Even heb ik het gevoel dat ik veilig op de grond zal belanden, maar dan voel ik pijn door mijn been schieten. De man schrikt van deze klap en klettert van mijn rug af. In paniek krabbel ik omhoog en galoppeer weer verder.
    Driehonderd meter verder kom ik tot stilstand. Ik ben moe en de wond op mijn been begint pijn te doen: Het bloed en er zit allerlei vuil in.
    Ik zucht ongelukkik. Ik ken de weg buiten de bossen niet, al heb ik vreselijke verhalen erover gehoord.. Er rijden enge machines en er zijn allemaal vreselijke mensen.
    Ik voel de moed in mijn hoeven zakken: ik zal waarschijnlijk net zo’n vreselijke dood als mijn moeder sterven…
    xDaphnexx

    Berichten: 1073
    Geregistreerd: 24-12-12
    Woonplaats: Dordrecht

    Re: Een verhaal over een jonge konik merrie...

    Link naar dit bericht Geplaatst: 06-06-13 18:25

    Mooi verhaal
    zonnebloem18

    Berichten: 25802
    Geregistreerd: 10-06-04
    Woonplaats: Assen

    Re: Een verhaal over een jonge konik merrie...

    Link naar dit bericht Geplaatst: 06-06-13 19:49

    PP -> UK
    Apochewinta

    Berichten: 666
    Geregistreerd: 06-02-12
    Woonplaats: Sommelsdijk

    Link naar dit bericht Geplaatst: 06-06-13 19:52

    Heel mooi verhaal. Pakkend geschreven; het raakt je direct.
    Goed gedaan!
    (wanneer ga je verder :o )
    Muurp

    Berichten: 15301
    Geregistreerd: 16-06-05
    Woonplaats: Zuid-Holland

    Re: Een verhaal over een jonge konik merrie...

    Link naar dit bericht Geplaatst: 14-06-13 09:36

    Omdat de laatste update niet aan de regels voldoet (minimaal 1500 woorden), en ik niks meer van TS heb mogen ontvangen, gaat er helaas een slotje op dit topic :)
    HomeForums » Algemeen » [UK] Uit de Kunst